رضا مالکی در گفت و گو با ایسنا تأکید کرد: دانستن و بهکارگیری چند اقدام ساده اما حیاتی در همان دقایق اولیه پس از حادثه، میتواند تفاوت میان زندگی و مرگ را برای یک فرد مصدوم رقم بزند و از تشدید جراحات جلوگیری کند تا زمانی که تیمهای تخصصی امدادی به محل برسند.
وی در تشریح اولویتهای امداد و نجات، خونریزی شدید را به عنوان خطرناکترین و فوریترین تهدید برای جان مصدوم معرفی کرد و گفت: خونریزی کنترل نشده، سریعترین راهی است که میتواند منجر به مرگ فرد شود، بنابراین کنترل آن باید در صدر تمام اقدامات قرار گیرد.
این کارشناس امداد و نجات، در خصوص نحوه مهار خونریزی توضیح داد: اولین و مؤثرترین اقدام، اعمال فشار مستقیم بر محل زخم است. نجاتگر باید با دست یا با استفاده از گاز استریل و پارچه تمیز، فشاری محکم و مداوم را روی ناحیه خونریزی دهنده اعمال کند. در شرایط اضطراری اگر دستمال یا پارچه تمیز در دسترس نبود، نباید زمان را از دست داد و باید با دست خالی روی زخم فشار آورد.
وی افزود: اگر زخم در اندامهای تحتانی یا فوقانی باشد، بالا بردن عضو آسیب دیده نسبت به سطح قلب نیز به کاهش فشار خون در ناحیه زخم و کاهش سرعت خونریزی کمک شایانی میکند.در صورتی که با وجود فشار مستقیم، خونریزی همچنان ادامه داشت، باید از باند فشاری استفاده کرد. بدین منظور باید با باند یا پارچههای موجود، محل زخم را محکم بپیچید، اما دقت کنید که این پیچیدن آنقدر سفت نباشد که جریان خونرسانی به اندامهای پایینتر از زخم کاملاً قطع شود.
وی تأکید کرد: اگر پارچه یا گازی که روی زخم قرار گرفته خیس و خونین شد، به هیچ وجه آن را از روی زخم برندارید، زیرا این کار باعث کنده شدن لختههای خون و تشدید مجدد خونریزی میشود؛ بلکه باید پارچههای جدید را روی همان لایه قبلی اضافه کنید تا فشار حفظ شود.
این کارشناس امداد و نجات در خصوص استفاده از شریانبند نیز هشدار داد: این ابزار تنها باید در موارد بسیار خاص و حاد استفاده شود، مانند زمانی که دست یا پای فرد قطع شده است و یا خونریزی آنقدر شدید است که با فشار مستقیم و باند فشاری متوقف نمیشود.
مالکی در ادامه به احیای قلبی ریوی (CPR) در شرایطی که فرد مصدوم نفس نمیکشد، اشاره کرد و گفت: در چنین شرایطی حیاتی، فرد باید به پشت خوابانده شود و نجاتگر باید وسط قفسه سینه را پیدا کند.
وی با اشاره به استانداردهای جهانی امداد و نجات توضیح داد: باید با دو دست و با عمق حدود ۵ سانتیمتر، با سرعت ۱۰۰ بار در دقیقه روی قفسه سینه فشار وارد کرد. پس از هر ۳۰ بار فشار قفسه سینه، اگر نجاتگر مهارت لازم را دارد، باید دو بار تنفس دهان به دهان انجام دهد. این چرخه باید تا زمانی که علائم حیات بازگردد و یا تیمهای امدادی به محل برسند، بدون وقفه ادامه یابد.
این کارشناس امداد و نجات همچنین درباره نحوه برخورد با شکستگیها و آسیبهای اسکلتی ناشی از حمله هوایی تأکید کرد: اولین اصل در برخورد با شکستگی، جلوگیری از هرگونه حرکت ناخواسته مصدوم است. مگر اینکه محل وقوع حادثه خطرناک باشد و تهدیدی مانند حمله مجدد یا ریزش آوار وجود داشته باشد که در آن صورت باید با احتیاط کامل مصدوم را جابهجا کرد، در غیر این صورت تکان دادن فرد دچار شکستگی میتواند باعث آسیب به عروق و اعصاب اطراف استخوان شکسته شود.
وی خاطرنشان کرد: اگر همراه با شکستگی، خونریزی نیز وجود دارد، طبق اصول اولویتبندی، ابتدا باید خونریزی را کنترل کرد و سپس به ثابت کردن عضو شکسته پرداخت.
مالکی در خصوص روشهای ثابت کردن استخوان شکسته بیان کرد: باید از آتل استفاده کرد تا عضو آسیبدیده بیحرکت شود. در شرایطی که آتلهای پزشکی در دسترس نیست، میتوان از اشیاء سخت و صاف موجود در محیط مانند چوب، مقوای ضخیم یا حتی مجله لوله شده به عنوان آتل موقت استفاده کرد.
وی با هشدار جدی نسبت به یک اشتباه رایج میان مردم گفت: اگر استخوان از پوست بیرون زده است (شکستگی باز)، به هیچ وجه نباید سعی کرد آن را به داخل فشار داد یا با زور به جای خود برگرداند، زیرا این کار عفونت را به عمق بدن منتقل کرده و خطر آمپوتاسیون را افزایش میدهد. وظیفه نجاتگر در این مرحله، پوشاندن محل زخم با گاز استریل و ثابت کردن عضو بدون جابهجایی استخوان است.
انتهای پیام
