به گزارش ایسنا، ژاپن شروع به استقرار سامانه‌های موشکی ضد کشتی نوع-۱۲ ساخت خود در نزدیکی دریای چین شرقی کرده است.

به نظر می‌رسد ژاپن با این سامانه تسلیحاتی که به عنوان اقدامی فراتر از «آستانه استراتژیک» برای چین توصیف می‌شود، از موضع صرفاً دفاعی فاصله می‌گیرد.

به نقل از روزنامه ساوث چاینا مورنینگ پست(SCMP)، موشک نوع-۱۲ یک موشک سطح به کشتی(SSM) است که از یک پرتابگر مخصوص نصب شده روی کامیون شلیک می‌شود.

این موشک که توسط شرکت صنایع سنگین «میتسوبیشی» ژاپن توسعه یافته است، برد اعلام شده حدود ۲۰۰ کیلومتر دارد.

موشک نوع-۱۲ که در ابتدا برای دفاع ساحلی ژاپن طراحی شده بود، در واقع نسخه ارتقاء یافته نوع-۸۸ SSM قدیمی‌تر ژاپن است. این سیستم موشکی دارای سیستم ناوبری اینرسی(INS) و سیستم موقعیت‌یابی جهانی(GPS) است.

این موشک همچنین دارای یک جستجوگر راداری آرایه اسکن الکترونیکی فعال(AESA) باند A است و قابلیت‌های تطبیق خطوط زمین و تشخیص هدف را بهبود بخشیده است.

موشک جدید و بهبودیافته ژاپن

اکنون ژاپن در حال برنامه‌ریزی برای یک نسخه ارتقاء یافته از نوع-۱۲ با برد بسیار بهبود یافته حدود ۱۰۰۰ کیلومتر است. این نوع تقویت‌شده همچنین دارای هدف‌گیری بهتر و قابلیت شلیک از زمین، کشتی و هواپیما خواهد بود.

همچنین احتمالاً قابلیت هدف قرار دادن اهداف زمینی را خواهد داشت. اگر این شایعات درست باشد، این موشک می‌تواند نشان‌دهنده تغییر طرز فکر از یک سلاح صرفاً دفاعی به سلاحی با قابلیت حمله منطقه‌ای بیشتر باشد.

طبق گزارش‌ها، این موشک‌ها در جزیره کیوشو(Kyushu) مستقر شده‌اند. برد ارتقاء یافته آن بدان معناست که این موشک‌ها می‌توانند به طور بالقوه به نیروهای دریایی چین در دریای چین شرقی برسند.

آنها همچنین می‌توانند برای تهدید کشتی‌هایی که به سمت تایوان یا بخش‌هایی از سواحل چین در حرکت هستند، مورد استفاده قرار گیرند. همچنین این بدان معناست که بخش عمده‌ای از تنگه تایوان در برد کامل موشک‌های نوع-۱۲ جدید خواهد بود.

به عبارت دیگر، ژاپن می‌تواند کشتی‌های چینی را قبل از اینکه به تایوان نزدیک شوند، مورد حمله قرار دهد. چنین تغییری در دکترین نظامی نه تنها نمادین است، بلکه از زمان شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم که تفکر نظامی کاملاً دفاعی داشته، مسئله بزرگی است.

این موضوع در قانون اساسی ژاپن(ماده ۹) که به طور سنتی ارتش را فقط به دفاع از خود محدود می‌کرد، گنجانده شده است. با این حال، نوع-۱۲ جدید به ژاپن قابلیت‌های ضدحمله یا حمله پیشگیرانه برای هدف قرار دادن اهداف از سواحل خود را می‌دهد.

با این اوصاف، می‌توان آن را ماهیتی دفاعی نیز در نظر گرفت، زیرا ژاپن را قادر می‌سازد ناوگان‌های چینی را از تلاش برای خروج از اقیانوس آرام یا تهدید مستقیم ژاپن بازدارد.

این مناطق همچنین بخشی از چیزی هستند که استراتژیست‌ها آن را «زنجیره جزایر اول» می‌نامند. اگر چین تلاش کند به تایوان حمله کند، این موشک‌ها می‌توانند به ناوگان‌های آبی-خاکی چین ضربه بزنند یا به کشتی‌های جنگی اسکورت‌کننده حمله کنند.

همچنین می‌توانند برای حمله به کشتی‌های تدارکاتی استفاده شوند. این بدان معناست که ژاپن می‌تواند حتی بدون ارسال کشتی یا هواپیما مداخله کند.

پکن به نوبه خود معتقد است که ژاپن و ایالات متحده در حال ایجاد یک شبکه مهار هستند. از نظر آنها، این امر با حضور پایگاه‌های ایالات متحده در ژاپن پشتیبانی می‌شود.

مسائل دیگری مانند این موشک‌های دوربرد جدید ژاپن، حمایت آنها از تایوان و اتحادهای ایالات متحده با استرالیا و فیلیپین، همگی برای تشکیل یک ساختار محاصره منطقه‌ای طراحی شده‌اند.

از سوی دیگر، ژاپن استدلال می‌کند که این موشک‌ها با توجه به موضع تهاجمی فزاینده چین در منطقه، به ویژه، گسترش گسترده نیروی دریایی چین و افزایش فعالیت نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق(PLA) در نزدیکی ژاپن اکنون یک ضرورت هستند.

توکیو همچنین به طور فزاینده‌ای نگران موشک‌های چینی است که می‌توانند پایگاه‌های ژاپنی را هدف قرار دهند. بنابراین تفکر توکیو عملاً این است که اگر چین جزایر تایوان یا ژاپن را تهدید کند، ما به توانایی حمله پیش‌دستانه نیاز داریم.

انتهای پیام