در آخرین روزهای سال شمسی، وقتی بادهای بهاری وزیدن گرفته و زمین آماده تولدی دوباره میشود، یاد رفتگان در دلهای زندهها جوانه میزند. مردم شهرستانهای جنوب شرق تهران نیز همصدا با سایر هموطنان، با حضور در آرامستانها، این آیین معنوی و دیرپا را پاس داشتند. از اولین ساعات روز پنجشنبه، خانوادهها با شاخههای گل و نذورات، راهی دیاری شدند که عزیزانشان در آن در انتظار لحظهای وصالند.
در فضای سراسر سکوت و معنویت آرامستانها، تنها زمزمه قرائت قرآن و نجوای دعا طنینانداز بود. مردمان این دیار، با چشمانی اشکبار و دلهایی آکنده از دلتنگی، بر سر مزار پدران، مادران و عزیزان از دسترفته خود حاضر شدند تا با قرائت فاتحه و شمعافروزی، پیوند عاطفی خود را با آنان برای همیشه زنده نگه دارند. آیینی که ریشه در باورهای عمیق فرهنگی و مذهبی این مرز و بوم داشته و فرصتی برای تأمل بر گذر عمر و قدرشناسی از آنانی است که دیگر در میان ما نیستند.
اما امسال، حال و هوای این مراسم با سالهای گذشته تفاوتی آشکار داشت. در میان جمعیت حاضر در آرامستانها، مزار مطهر شهدا نیز چون نگینی درخشان، مقصد ویژه خانوادهها بود. مردم قدرشناس جنوب شرق تهران با حضور بر سر مزار شهدای والامقام، ضمن قرائت فاتحه، از ایثار و ازخودگذشتگی آن عزیزان که برای امنیت و سربلندی ایران اسلامی از جان شیرین خود گذشتند، تجلیل کردند. گویی دلهای اندوهگین مردم، در سوگ عزیزان خود، یاد غرورآفرین قهرمانان میهن را نیز زنده نگه میدارند.
گذاشتن گل بر روی قبور، نشانه محبت جاودان به مسافران بیبازگشت بود و خرید شمع و نذورات، نمادی از روشنایی یادشان در دل تاریکیها. این حضور پرشور و احساسی، نشاندهنده پیوند ناگسستنی مردم با فرهنگ احترام به گذشتگان و بزرگداشت ارزشهای ایثار و مقاومت است.
آخرین پنجشنبه سال برای مردم جنوب شرق تهران، تنها یک رسم گذرا نیست، بلکه فرصتی است مغتنم برای بازخوانی خاطرات، زنده نگه داشتن یاد عزیزان و تأمل بر معنای زندگی و مرگ. سنتی که همچنان پس از سالها، با همان شورو احترام و اخلاص، در میان نسلها جاریست و تداوم دارد.
انتهای پیام
