سال ۱۴۰۵ در حالی آغاز شد که هنوز غم فقدان بزرگی بر پیکره ایران اسلامی سنگینی میکند. در ثانیههای پایانی سال ۱۴۰۴، دلهای میلیونها ایرانی در کنار سفرههای هفت سین، بهتزده و امیدوار، نظارهگر لحظه تحویل سالی بودند که دیگر قرار نیست در آن، چشم انتظار شنیدن صدای آرامش بخش «امام امت» برای تعیین شعار سال بمانند.
در سالی که گذشت، کاروان شهادت با قامتی استوارتر از همیشه، عزیزترین سرمایههای این سرزمین را در آغوش کشید. شهدای جنگ دوازدهروزه، حماسهسازانی که نامشان در تارک تاریخ این مرزوبوم ماندگار شد و در رأس آنان، شهدای والامقامی از دلاورمردان سپاه اسلام همچون سرداران رشید اسلام، حاجیزاده و سردار سلامی، به خیل شهدای راه قدس پیوستند. شهادت مظلومانه این سرداران که در سینه ایران جاودانه میمانند، در کنار جانفشانی شهدای دنا و مظلومیت کودکان مدرسه میناب، سالی غمبار و جانسوز را بر پیکره ایران عزیز رقم زد.
اما در میان این همه اندوه، اندوه فراق «امام امت»، حضرت آیتالله سید علی خامنهای، عمیقترین زخم بر پیکره ملت ایران بود. سالها بود که ایرانیان پس از تحویل سال، با شوقی وصفناپذیر منتظر مینشستند تا رهبر فرزانهشان، با درایت و بصیرت، شعار سال را انتخاب کنند؛ شعارهایی اقتصادی که همواره نقشه راهی برای رفع نیازهای کشور و عبور از پیچهای تاریخی بود.
امسال اما، لحظه تحویل سال با حسرتی بزرگ همراه شد. دیگر قرار نیست آن صدای دلنشین و کلام نافذ رهبر در کنار حرم مطهر علی بن موسی الرضا (ع) طنینانداز شود و چشمان مشتاق میلیونها نفر را روشن کند. بهتزده نگاهمان در هم ماند؛ سالی که دیگر از آن حضور مقتدرانه و پدرانه خبری نیست.
در لحظات تحویل سال ۱۴۰۵، زمزمه دعا در خانه ها پیچید؛ دستهایی که رو به آسمان بلند شد تا سال پیشرو، سالی آرامتر و روشنتر و پر از صلح و آرامش برای مردم ایران باشد. در آن سکوت کوتاه میان آخرین ثانیههای سال کهنه و اولین لحظات سال نو، امیدی آرام در دلها جوانه زد که یاد و نام این عزیزان، چراغ راه آیندهای روشنتر خواهد بود.
در همین روزهای آغازین سال نو، مردمان جنوبشرق تهران با حضور پرشور خود در زیارتگاهها و آرامستانها، یاد و خاطره عزیزان خفته در خاک را زنده نگه داشتند. آنان با شاخههای گل و دلهایی سرشار از احترام، بر مزار کسانی حاضر شدند که نام و یادشان در دلها جاودانه مانده است.
در حرم مطهر جعفر بن موسی الکاظم (ع) در شهرستان پیشوا نیز جمعی از مردم گرد این بارگاه نورانی گرد آمدند. فضای حرم آکنده از عطر دعا و زمزمههایی بود که از دلهای امیدوار برمیخاست. زائران در کنار این حرم شریف، دست به دعا برداشتند و برای فرج و سلامتی منجی بشریت و همچنین آرامش و خیر برای مردم و سرزمینشان دعا کردند؛ دعاهایی که در نخستین روزهای سال نو، با امید به آیندهای روشنتر بر زبانها جاری شد.
بهار دوباره از راه رسیده بود و طبیعت نشانههای تازهای از زندگی را به نمایش میگذاشت. گویی زمین نیز همراه با مردم، امیدی تازه را آغاز میکرد. سال ۱۴۰۵ در حالی آغاز شد که دلهای بسیاری با دعا، امید و یاد عزیزان از دست رفته همراه بود؛ سالی که همه آرزو دارند با آرامش، همدلی و روزهایی روشنتر ادامه پیدا کند.
انتهای پیام
