به گزارش ایسنا، همشهری آنلاین نوشت:

با افتخار از اسمش تعریف می‌کرد و می‌گفت: «من همنام فرشته‌ها هستم. هر کسی آرزویی داره بگه من به فرشته‌ها بگم تا برآورده کنن!» میکائیل نه فقط همنام فرشته‌ها که خود فرشته بود. پسر ۱۰ ساله‌ای شیرین زبان و با نمک مینابی که همراه همکلاسی‌ها و معلمانش پرکشید و آوازه مظلومیت‌شان در دنیا پیچید. اما در میان صدها تصویری که از شهدای مدرسه میناب منتشر شده، عکس شهید میکائیل میردورقی روایت دیگری از معصومیت‌شان را منعکس کرده و یک جهان برای این عکس گریسته است. به همین بهانه شکیبا دریکوند مادر این دانش آموز، در خصوص این شهید صحبت کرد که به شرح زیر است:

مامان از من عکس خداحافظی بگیر

یک کاربر ژاپنی با انتشار تصویر خداحافظی میکائیل نوشته بود: "عینکی که بند دارد تا گم نشود. یک بطری آب با تصویر جوجه تیغی. یک دانش‌آموز کلاس سومی، که بدون شک با عشق زیادی بزرگ شده است، هنگام ترک خانه برای مادرش دست تکان می‌دهد، درست قبل از اینکه زندگی کوتاهش توسط یک کمپین بمباران به رهبری ترامپ و نتانیاهو پایان یابد. این عکسی است که هر بار در چند روز گذشته می‌بینم، قلبم را می‌شکند. " مادر ماجرای این عکس را اینطور توضیح می دهد: «همان روز شنبه وقتی می‌خواست به مدرسه برود، جلو در به من گفت: "مامان برو گوشیتو بیار از من یه عکس بگیر. " بعد دستش را اینطوری بالا برد و انگار که می دانست این خداحافظی آخرش هست. شاید فکر کنید چون یک مادر داغدار هستم اینگونه صحبت می‌کنم اما باور کنید رفتارهای میکائیل در روزهای آخر تغییر کرده بود.»

نقاشی عجیب میکائیل در شب آخر

انگار روح معصوم میکائیل از پرواز زود هنگامش باخبر شده بود. مادر با اشاره به آخرین نقاشی پسرش می‌گوید: «قبل از شهادتش یک نقاشی با موضوع جنگ در حیاط مدرسه کشیده بود. بالای نقاشی نوشته بود ارتش نزامی! منظورش نظامی بود. در حیاط مدرسه چند دانش آموز با لباس پرچم ایران رو به ۳ موشک کشیده و نوشته بود همه بچه ها مردند. نمی دانم این صحنه را خواب دیده یا به او الهام شده بود. حتی آن شب وقتی داشت سوره بروج را برای کلاس فردا حفظ می‌کرد گفت من این سوره را حفظ می‌کنم تا مردم به من افتخار کنند. گفتم چه ربطی به مردم دارد؟ تو قرار است این سوره را فردا برای معلم بخوانی. گفت دوست دارم مردم به من افتخار کنند.»

شام بهشتی

به گفته مادر میکائیل، پسرش در آن شب آخر، نشانه‌های زیادی برای آمادگی این شهادتش داشت. خودش می‌گوید: «آن شب، سر سفره شام، وقتی چند قاشق غذا خورد یک دفعه گفت: "مامان چقدر غذات مزه بهشت می ده! "» تعجب کردم. تا آن شب از این حرف ها نمی زد. این هم یک نشانه بود. همان شب آخر، قبل از خواب، ساعت ۱۲ بامداد، با متکاها یک سنگر درست کرد و به برادرش گفت بیا بازی جنگی کنیم. من ایران هستم و تو آمریکا. بعد از کلی تفنگ بازی کردن گفت دیدی ایران برنده شد! باور کنید من به حرف های پسرم یقین دارم و می‌دانم که ایران پیروز این جنگ نابرابر می‌شود. یادم هست در جنگ ۱۲ روزه پسرم مدام می‌گفت جانم فدای ایران. آخر هم جانش را فدای ایران کرد.»

حمله به مدرسه، نقشه تصاحب تنگه هرمز بود

میکائیل فرزند دوم خانواده میردورقی بوده و در کلاس سوم درس می خواند. مادرش از لحظه پرکشیده پسرش اینطور می‌گوید: «ساعت ۱۱ و ۳ دقیقه از مدرسه با من تماس گرفتند تا برای آوردن مراجعه کنیم. سریع به راننده سرویسش زنگ زدم. ۱۱ و ۱۵ دقیقه قبل از رسیدن سرویس مدرسه موشک به مدرسه اصابت کرد. خانه های ما لرزید. نفهمیدم چطور خودم را به مدرسه رساندم و دیدم که چه بلایی سر ما آمده است. اجازه ندادند من برای پیدا کردن پیکر پسرم جلو بروم. از طرفی نگران پسرم دیگرم هم بودم. به راننده سرویس میکائیل سپردم تا اگر خبری از او شد به من زنگ بزند. شتابان رفتم دنبال پسر اولم در مدرسه دیگر. دختر راننده سرویس مدرسه به بیمارستان رفت و از همه پیکرها عکس گرفت. همانجا تعدادی از پیکرها را شناسایی و به خانواده ها اطلاع داد. به من هم زنگ زد و گفت پیکر میکائیل سالم است. کیف مدرسه اش هم روی دوشش بود. گویا آوار روی پاره تنم ریخته و خفه شده است. اما بیشتر دانش آموزان پیکرشان تکه تکه شده بود. بمیرم برای این فرشته های معصوم!»

مادر در ادامه می‌گوید: «این همه شهید دادیم و نباید اجازه دهیم با ایران این کار را کنند. خدا امریکا و اسرائیل را لعنت کند. از مسئولان و سربازان وطن می‌خواهیم تا انتقام رهبر و فرزندمان را بگیرند و اجازه ندهند خون این عزیزان پایمال شود. ارام و قرار نداریم تا نابودی این دو رژیم کودک‌کش را ببینیم. آن وقت دیگر داغدار نیستیم. برخی می‌گویند زیر این مدرسه لانچر موشک بوده. همه این ها دروغ است. این حمله فقط برای کشتن فرزندان بیگناه بوده است. اینجا نزیک تنگه هرمز است و دشمن با شهادت این فرزندان می‌خواست نقشه خود برای تصرف تنگه هرمز را نهایی کند. اما کورخوانده است. این سند جنایت آمریکاست که در تاریخ جهان نوشته شده است.»

انتهای پیام