مریم هژبری در گفتوگو با ایسنا با اشاره به سایه سنگین فشارهای روانی که گاه بر پیکره جامعه مستولی میشود، بر لزوم بهرهگیری از ظرفیتهای پنهان هنر تأکید و اظهار کرد: حقیقت آن است که در شرایط کنونی، هنرمندان نیز تافته جدابافته نیستند و گاه با چالشهای روحی مواجه میشوند، اما در این میان، «هنردرمانی» دریچهای رو به رهایی است. ما میتوانیم با بازگشت به ریشههای اصیل معنوی، روح خسته خود را ترمیم کنیم.
وی با اشاره به پروژه معنوی ترسیم اسامی و سیمای شهدا، افزود: ترسیم چهره پرفروغ شهدا و جاوید ساختن نام بلند آنان بر صحیفه هنر، نهتنها یک کنش اعتقادی، بلکه سفری درونی برای بازیابی آرامش است. شهید، مظهر آرامش و پایداری است و هنرمند با ثبت این اسامی، در واقع بخشی از آن آرامش لایزال را به روح خود و جامعه تزریق میکند. این یعنی جاوید کردنِ ارزشهایی که هرگز غبارِ زمان بر آنها نمینشیند.
این هنرمند خطاط به تبیین مفهوم «هنرمند در صحنه» پرداخت و خاطرنشان کرد: هنرمند واقعی کسی است که نبض جامعه را در دستانش داشته باشد. اگر هنر نتواند در روزهای ابری، لبخندی بر لبان مردم بنشاند، کارکرد اصلی خود را از دست داده است. پیشنهاد عملی ما در این راستا برگزاری کارگاههای رایگان و کارگاههای تخصصی برای عموم مردم است که از این طریق، دریچهای برای تخلیه فشارهای عصبی و جایگزینی آن با آرامش بصری فراهم شود.
هژبری ادامه داد: تأثیرگذاری یک حرکت داوطلبانه هنری، بسیار عمیقتر از تئوریهای روانشناختی است، چراکه وقتی قلم در دست یک شهروند میچرخد، او در واقع در حال بازآفرینی نظم درونی خویش است. ما موظفیم با برگزاری این دورههای خیرخواهانه، سهم خود را در بهبود سلامت روان جامعه ایفا کنیم.
وی با تأکید بر قدرت شگرف «جمع» در فرآیند بهبود روانی، به کارکرد ثانویه کلاسهای هنری اشاره و تصریح کرد: آموزش هنر صرفاً انتقال تکنیک نیست. حضور در کلاسهای هنری و در کنار هم نشستن هنرجویان، یک اتفاق اجتماعی مبارک است. این با هم بودن، حرف زدن و در فضایِ آکنده از بوی مرکب و کاغذ تنفس کردن، دارویی شفابخش برای حال همه ماست. ما در کلاسهایمان یاد میگیریم که رنجهایمان را به فرم و زیبایی تبدیل کنیم و این معجزه حضور در کنار یکدیگر است.
انتهای پیام
