در حال حاضر، احداث ساختمان‌هایی با کاربری مسکونی برای کمک به حل مشکل مسکن، بسیار مورد توجه قرار دارد اما صرفه‌جویی به‌خصوص در زمینه انرژی‌های فسیلی موجب شده است که طراحی پایدار و معماری سبز موضوعی مهم، در نظر گرفته شود. بر اساس آمارها، بیش از نصف انرژی ساختمان برای گرمایش و سرمایش همچنین 10 درصد برای روشنایی و بقیه برای دیگر مصارف استفاده می‌شود.

بشر همیشه به دنبال مکانی ایمن برای زندگی و آرامش بوده است تا بتواند از خود در برابر بسیاری از مشکلات محافظت کند. در سال-های اخیر فعالیت انسانی در بهره‌برداری و استفاده از منابع طبیعی تعادل را برهم زده و بسیاری از چالش‌های زیست‌محیطی در زمینه‌های مختلف ازجمله زمین، سلامت انسان، مصالح، انرژی و آب را موجب شده است. بنابراین ساخت مسکن باید روند پایدار داشته باشد و در ساختمان‌سازی به عامل محیط زیست نیز در کنار عوامل اقتصادی و اجتماعی توجه شود.معماری سبز روشی برای حفظ بیشتر محیط زیست و رسیدن به نظریه توسعه پایدار است.

مفهوم معماری سبز

معماری سبز به تامین مواردی ازجمله پایداری و بوم شناسی و اجرا گفته می‌شود البته هر مقوله مستقل و منحصربه‌فرد است. برای مثال یک ساختمان ممکن است پایدار باشد ولی سازگار با محیط زیست نباشد و همچنین، یک ساختمان سازگار با محیطزیست باید ترکیبی ازپایداری، سازگار با محیط زیست اجرا شود. 

در نظرگرفتن معماری سبز یا طراحی سبز برای طراحی و ساختن می‌تواند تاثیرات مضر بر سلامت انسان و محیط را به حداقل برساند. معمار یا طراح سبزبا مواد و روش‌های ساختمانی سازگار با محیط زیست تلاش می‌کند تا از هوا، آب و زمین محافظت کند.

اصول معماری سبز

معماری سبز دارای اصول حفاظت از انرژی، توجه به اقلیم، کاهش استفاده از منابع جدید، احترام به افراد و احترام به منطقه و کل‌گرایی است.

ساختمان سبز

تعریف ساختمان‌های سبز همچنان در حال تکمیل است اما تعریف کلی بر اساس افزایش بهره‌وری است که ساختمان و مناطق از نظر انرژی، آب و مواد استفاده شده و کاهش اثرات ساختمان بر روی سلامت انسان و محیط زیست با توجه به طراحی، ساخت‌وساز، عملیات و نگهداری بهتر و افزایش عمر ساختمان دارند.

مزایای ساختمان‌های سبز

از مزایای این ساختمان‌ها می‌توان به استفاده از انرژی‌های طبیعت در مصرف روزانه، استفاده از ضایعات و پساب در تولید آب مورد نیاز برای آبیاری فضای سبز، توجه به خصوصیات اقلیمی منطقه، بهبود کیفیت هوا و استفاده از مصالح قابل بازیافت  اشاره کرد.

نتیجه‌گیری

بر اساس نتایج مقاله منتشرشده در پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، معماری سبز، از شاخه‌های معماری پایدار بوده که برای زندگی سالم بسیار موثر است و تاثیرات منفی ساختمان بر محیط زیست را کاهش می‌دهد و البته آسایش افراد را نیز تامین می‌کند. معماری سبز نشان داده است که انسان و محیط اطراف وی می‌توانند به‌صورت هماهنگ و همراه پیش روند. 

ساختمان‌ها سهم ویژه در تولید آلاینده‌ها و مصرف انرژی دارند زیرا منابع طبیعی زمین پایدار نیست و در آینده با کمبود منابع انرژی مواجه خواهیم شد. کاهش مصرف انرژی موضوعی بسیار مهم و علت اصلی برای تمایل انسان به سمت زندگی در ساختمان‌های سبز است و این ساختمان‌ها تاثیرات نامناسب بر محیط زیست و انسان را کنترل کرده و کاهش می‌دهند.

تمایل افراد به ساخت ساختمان‌های سبز افزایش یافته زیرا تجهیزات به کار رفته در ساختمان‌های سبز موجب کاهش مصرف انرژی و سوخت های فسیلی می‌شود که بسیار مهم است.

انتهای پیام