به گزارش ایسنا، نشریه پالیتیکو در یادداشت تحلیلی خود با اشاره به رفتارهای «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا، به‌ویژه در هفته‌های گذشته تصریح کرد: ترامپ ماه‌هاست که کشورهای دیگر را در همه چیز، از تجارت گرفته تا نحوه حکومتداری‌شان مورد آزار و اذیت قرار داده است. و در این میان، تنها در چند روز گذشته، تعدادی از بازیگران جهانی از او سرپیچی کرده‌ و محدودیت‌های نفوذ او را نشان داده‌اند.

سران ایران در مذاکرات صلح با ایالات متحده تسلیم نشدند و در عوض تصمیم گرفتند به مقاومت ادامه دهند. رأی‌دهندگان مجارستانی، یکی از نزدیکترین متحدان اروپایی ترامپ، یعنی نخست وزیر ویکتور اوربان را کنار گذاشتند. سپس پاپ لئو چهاردهم که احتمالاً به قدرتی بالاتر پاسخگو است و پس از آنکه رئیس جمهور آمریکا او را مورد تمسخر قرار داد، گفت که از ترامپ «هیچ ترسی» ندارد.

به نظر می‌رسد که ترامپ و دستیارانش اغلب طوری عمل می‌کنند که گویی اکثر مردم کره زمین «شخصیت‌های نابازیگر» در یک بازی ویدیویی هستند. آنها، به جز چند مورد استثنا معتقدند که آمریکا می‌تواند از تهدید، قدرت اقتصادی و اقدام نظامی برای مطیع کردن سایر پایتخت‌ها در برابر اراده خود استفاده کند.

‌پالیتیکو ادامه داد: اما سیاست خارجی چند قانون بنیادی دارد. یکی از آنها، مشابه با قوانین فیزیک، این است که هر عملی، عکس‌العملی دارد. ممکن است مساوی یا مخالف نباشد اما احتمالا آن چیزی نخواهد بود که تیم ترامپ می‌خواهد.

اما تاکنون به نظر نمی‌رسد، دولت ترامپ به خوبی با این واقعیت که بازیگران بین‌المللی بیشتری مایل به مقاومت در برابر قدرت آمریکا هستند، کنار آمده باشد.

«ریچارد هاس»، رئیس سابق شورای روابط خارجی آمریکا در این باره گفت: اگر این درک وجود داشت که قلدری دیگر یک تاکتیک محتمل برای موفقیت نیست، شاهد فاصله گرفتن از آن بودیم اما هیچ نشانه‌ای واقعی وجود ندارد که ترامپ این کار را انجام می‌دهد.

رسانه آمریکایی با اشاره به اینکه دستیاران ترامپ حقایق دشوار را به او نمی‌گویند، به نقل از یک دیپلمات‌ ارشد اروپایی نوشت: او توسط افراد «بله قربان‌گو» احاطه شده است.

به نوشته پالیتیکو، سبک گستاخانه دولت ترامپ در اظهارات «جی. دی ونس» معاون رئیس جمهور آمریکا پس از مذاکرات ۲۱ ساعته با مقامات ایرانی در اوایل هفته مشهود بود.

ونس گفت که ایران «تصمیم گرفته است که شرایط ما را نپذیرد.»

چنین اظهاراتی که ونس دو بار نسخه‌ای از آن را ارائه داد، حاکی از آن بود که ایالات متحده در حال دیکته کردن است، نه مذاکره. این اظهارات به مذاق ایرانیان خوش نیامد و بسیاری در کشورهای دیگر نیز کل این ماجرا را فرصتی از دست رفته برای کاهش تنش‌ها می‌دانستند.

تا به امروز، شواهد کمی مبنی بر این وجود دارد که ترامپ یا معاونانش واکنش‌های زنجیره‌ای که هنگام صدور دستورات ایجاد می‌کنند را درک کنند یا اینکه از واکنش‌های منفی در موارد گذشته درس گرفته‌ باشند، یا شاید اصلا برایشان مهم نیست.

ریچارد هاس گفت: ترامپ می‌تواند به سوق دادن ایالات متحده به سمت «جهان پساآمریکایی» کمک کند، جایی که دیگر مرکز ثقل نیست. و این مطمئناً همان چیزی است که پکن می‌خواهد.

پالیتیکو خاطر نشان کرد که این می‌تواند جهانی باشد که در آن ایالات متحده باید مرتباً درخواست کمک کند، به جای اینکه بداند می‌تواند روی دوستانی که به طور غریزی به آن اعتماد و ازش حمایت می‌کنند، حساب کند.

انتهای پیام