به گزارش ایسنا، فاکس، ۵۸ ساله، در هیچین، هرتفوردشایر متولد شد. او در کالج امپریال لندن فیزیک خواند، سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی تلهماتیک و ماهواره در دانشگاه سوری دریافت کرد، پس از آن برای تکمیل دکترای خود در فیزیک فضا و جو به کالج امپریال بازگشت. او در آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز در مریلند کار کرد و در سال ۲۰۲۳ به عنوان مدیر وابسته برای اداره ماموریت علمی ناسا منصوب شد. او به همراه همسرش در نزدیکی واشنگتن و فرزندانش از ازدواج اولش، جیمز و دارسی، زندگی میکند.
به نقل از نیویورک تایمز، فاکس میگوید که شب قبل از پرتاب «آرتمیس ۲» خوب نخوابیده است، او توضیح میدهد: اول آوریل روز بسیار خاصی در تقویم من بود. این اولین باری بود که پروازی سرنشیندار به ماه را میدیدم، بنابراین ماهیت تاریخی کاری که ناسا انجام میداد را حس میکردم. فکر کردن به اینکه ما برای اولین بار پس از بیش از ۵۰ سال، انسان را به مدار ماه میفرستیم، شگفتانگیز بود.
من در مرکز فضایی کندی در فلوریدا بودم تا برای چهار فضانوردی که به سمت کپسول میرفتند، دست تکان دهم. اطرافیانم با تمام وجود به این ماموریت پرداخته بودند و چشمان همه خیس از اشک بود. بعد از اینکه دیدم موشک شروع به حرکت به سمت بالا کرد، احساس کردم موجی از صدای بلندی به سینهام برخورد کرد. همه هیجانزده شدند.
من معمولا در واشنگتن هستم و دوست دارم ساعت ۷ صبح سر کار باشم. صبحانه نمیخورم و بیشتر روز را در جلسات میگذرانم. سعی میکنم برای ناهار غذای سالم بخورم، چیزی شبیه سالاد مرغ. گناه لذتبخش من، خوردن ژله است. طعم ژلهها اینجا مثل بریتانیا نیست، بنابراین آنها را از بریتانیا میآورم.
این روزها زیاد فرصت پوشیدن روپوش سفید در آزمایشگاههای ناسا را ندارم، اما از اینکه آرتمیس چگونه به پیشرفت علم کمک خواهد کرد، بسیار هیجانزدهام. گروه من مستقیما با فضانوردان هنگام عبور از ماه ارتباط برقرار و در مورد اندازه دهانهها و ظاهر سطح آن صحبت کرد. سمت پنهان ماه دائما توسط ریزشهابسنگها مورد حمله قرار میگیرد، بنابراین با آنچه ما از طریق تلسکوپ اینجا میبینیم، متفاوت است.
ما اکنون در حال مطالعه تراشههای بافتی هستیم که هر کدام به اندازه یک درایو USB هستند و از سلولهای خونی فضانوردان برای شبیهسازی اندامهای آنها رشد کردهاند. این به ما کمک میکند تا بفهمیم که تابش اعماق فضا و ریزگرانش چگونه بر بافت انسان تأثیر میگذارند. دانستن این موضوعات برای زمانی که قرار است ماموریتهایی به ماه و فراتر از آن انجام دهیم، حیاتی است.
من برای دنبال کردن لحظهای که فضانوردان از سمت تاریک ماه عبور میکردند، به مرکز کنترل ماموریت در هیوستون رفتم. در اتاق ارزیابی علمی، وقتی ارتباط ماژول حدود ۴۰ دقیقه قطع شد، نگرانی زیادی وجود داشت و سپس وقتی دوباره صداها را شنیدیم، آرامش فوقالعادهای به ما دست داد. اکنون قرار است در سال ۲۰۲۸ با آرتمیس ۴، برای اولین فرود از زمان آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲، روی ماه به سوی سطح قمر زمین سفر کنیم.
در سال ۱۹۶۹، من فقط چند ماه داشتم که پدرم نیمه شب مرا از تختم بیرون آورد تا «گام بزرگ» نیل آرمسترانگ روی ماه را تماشا کنم. البته یادم نمیآید، اما بعدا پدرم در رختخواب برایم داستانهای فضایی میخواند و طبیعتا پدرم تمام اعتبار آینده شغلی من را به خود اختصاص میدهد!
من با همسرم، «جان سیگوارت»، در دهه ۲۰۰۰، هنگام مطالعه شفق قطبی در سوئد آشنا شدم. وقتی او در سال ۲۰۱۰ به طور ناگهانی بر اثر آنوریسم آئورت درگذشت، زندگی من از هم پاشید. من تازه به گروه کاوشگر خورشیدی پارکر پیوسته بودم که به نزدیکترین فاصله به خورشید رسید. وقتی در سال ۲۰۱۸ پرتاب شد، من اسم «جان» را کنارش نوشته بودم و من به بچههایمان گفتم: بابا قرار است تا ابد دور خورشید بچرخد.
گروه ناسای من کارهای علمی شگفتانگیزی انجام میدهد. ما در حال کشف اسرار جهان هستیم. ما دانشمند هستیم، اما این بدان معنا نیست که احساسات نداریم. وقتی «آرتمیس ۲» فرود آمد، خیلی احساساتی شدم. قطعا آن شب راحت خوابیدم.
او در مورد بهترین توصیهای که به او شده است، میگوید: اگر میخواهید رهبری یک گروه را بر عهده بگیرید، باید سختتر از هر کس دیگری کار کنید و در مورد همه چیز بیشتر از همه بدانید و نصیحتی که من به شما میکنم، این است که اگر چیزی را نمیفهمید، سوال بپرسید. این به این معنی نیست که شما نادان هستید. اشکالی ندارد که جواب بعضی چیزها را ندانید.
نیکولا فاکس امروزه یکی از مهمترین چهرههای علمی ناسا در حوزه خورشید و آبوهوای فضایی به شمار میرود. او که از پژوهشهای پارکر درباره طوفانهای خورشیدی تا مدیریت تاریخی «آرتمیس ۲» حضور داشته است، نقش کلیدی در گسترش شناخت بشر از خورشید داشته و اکنون در جایگاه مدیر علمی ناسا بر بخش مهمی از پروژههای فضایی ناسا نظارت میکند.
انتهای پیام
