به گزارش ایسنا، کاتالوگ عمومی جدید خوشه‌های ستاره‌ای و سحابی‌ها واقعاً چیز جدیدی نیست. در واقع، این کاتالوگ در سال ۱۸۸۸ منتشر شد که حاصل تلاش «جان لوئیس امیل درایر»(John Louis Emil Dreyer) برای تجمیع کار «ویلیام هرشل»(William Herschel)، «کارولین هرشل»(Caroline Herschel) و «جان هرشل»(John Herschel) ستاره‌شناسان انگلیسی به همراه دیگران است. این یک کاتالوگ جامع و سودمند از اکتشافات و اندازه‌گیری‌های نجومی است.

به نقل از ناسا، کار درایر تا حد زیادی موفقیت‌آمیز بود و امروزه نیز مهم است زیرا این فهرست مشهور همچنان عنوان «NGC» خود را به خوشه‌های درخشان، کهکشان‌ها و سحابی‌ها قرض می‌دهد. به عنوان مثال، خوشه ستاره‌ای موسوم به «NGC 188» (مورد شماره ۱۸۸ در مجموعه NGC) را در نظر بگیرید. این خوشه در فاصله حدود ۶۰۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی شمالی «قیفاووس»(Cepheus) قرار دارد و نمایانگر یک خوشه ستاره‌ای کهکشانی یا خوشه ستاره‌ای باز است.

خوشه NGC 188 با سن حدود هفت میلیارد سال، برای یک خوشه باز، پیر محسوب می‌شود. ستاره‌های غول‌پیکر پیر و تکامل‌یافته آن در این نمای رنگارنگ از اعماق آسمان، رنگ‌های زردی دارند. خوشه NGC 188 در مجموعه‌ای جدید از اجرام اعماق آسمان، با نام «کالدول ۱»(Caldwell 1) شناخته می‌شود.

این گروه ستاره‌ای باستانی که در بالای صفحه کهکشان راه شیری و در جهت قطب شمال آسمان قابل دیدن است، برای برخی به عنوان «خوشه پولاریسیما»(Polarissima Cluster) شناخته می‌شود.

انتهای پیام