به گزارش ایسنا، ۲۶ جوجه مرغ - از چند روزه تا چند ماهه - از یک ساختار شبکهای چاپ سهبعدی که پوسته تخممرغ را تقلید میکرد، متولد شدند.
به نقل از فیز، شرکت آمریکایی «کولوسال» (Colossal) پیش از این اعلام کرده بود که حیوانات زنده را مهندسی ژنتیکی کرده است تا شبیه به گونههای منقرضشده باشند؛ از جمله موشهایی با موهای بلند مانند ماموت پشمالو و تولهگرگهایی که از گرگهای وحشی تقلید میکنند.
«بن لم»(Ben Lamm) مدیرعامل شرکت کولوسال گفت که فناوری تخم مصنوعی میتواند روزی گسترش یابد تا پرندگان زنده را از نظر ژنتیکی شبیه به پرنده غولپیکر منقرضشده «موآ»(Moa) در جزیره جنوبی نیوزیلند کند. تخم موآ ۸۰ برابر بزرگتر از تخممرغ است و خوابیدن روی تخم آن برای هر پرنده جدیدی دشوار خواهد بود. لَم گفت: ما میخواستیم چیزی بسازیم که طبیعت در توسعه آن بسیار خوب عمل کرده است و آن را بهتر، مقیاسپذیرتر و حتی کارآمدتر کنیم.
گروهی از دانشمندان مستقل میگویند این فناوری اگرچه چشمگیر به نظر میرسد، اما فاقد برخی از اجزایی است که کمک میکنند تا واقعاً بتوان آن را یک تخم مصنوعی دانست. همچنین، آنها گفتند که ایده احیای جانوران منقرضشده احتمالاً غیرممکن است.
«وینسنت لینچ»(Vincent Lynch) زیستشناس تکاملی «دانشگاه بوفالو»(University at Buffalo) گفت: آنها ممکن است بتوانند از این فناوری برای کمک به ساخت یک پرنده اصلاحشده ژنتیکی استفاده کنند، اما آن فقط یک پرنده اصلاحشده ژنتیکی است. این یک موآ نیست.
دانشمندان کولوسال برای جوجهکشی، تخمهای بارورشده را در سیستم مصنوعی ریختند و آنها را در دستگاه جوجهکشی قرار دادند. آنها کلسیم را که معمولاً از پوسته تخم جذب میشود نیز به این سیستم افزودند و رشد جنینها را در لحظه تصویربرداری کردند.
دانشمندان مستقل میگویند شرکت کولوسال یک پوسته تخممرغ مصنوعی با غشایی طراحی کرده است که درست مانند یک تخممرغ واقعی، اجازه ورود مقدار مناسبی از اکسیژن را میدهد، اما سایر اجزای یک تخممرغ مانند اندامهای موقتی که برای تغذیه و تثبیت جوجه در حال رشد و دفع مواد زائد تشکیل میشوند، در این پوسته گنجانده نشدهاند. لینچ گفت: این یک تخممرغ مصنوعی نیست، چون شما همه اجزای دیگری که آن را به یک تخممرغ تبدیل میکنند، به آن اضافه کردهاید. این یک پوسته تخممرغ مصنوعی است.
دانشمندان در دهههای گذشته، از فناوریهای خامتری برای ایجاد پوستههای شفاف تخممرغ استفاده کردهاند که جوجهها را از لایهها یا کیسههای پلاستیکی بیرون میآوردند. چنین فناوریهایی برای مطالعه رشد مرغ و جمعآوری اطلاعاتی سودمند هستند که میتوانند درباره سایر پستانداران و حتی انسانها نیز به کار بروند.
«نیکولا همینگز»(Nicola Hemmings) که در «دانشگاه شفیلد»(University of Sheffield) زیستشناسی تولید مثل پرندگان را مطالعه میکند و عضوی از گروه کولوسال نیست، گفت: تولید جوجه از رگ مصنوعی لزوماً چیز جدیدی نیست.
پیش از آن که شرکت کولوسال با استفاده از این سیستم بتواند تلاشی را برای احیای موآها انجام دهد، راه درازی در پیش است. دانشمندان ابتدا باید DNA باستانی استخوانهای حفظشده موآها را با ژنوم گونههای زنده پرندگان مقایسه کنند و آنها به پوسته تخم بزرگتری نیاز دارند. لم گفت: ما نمیخواستیم منتظر بمانیم تا برای به دنیا آوردن یک موآ غولپیکر آماده شویم. ما در واقع میخواستیم همین حالا روی چالشهای مهندسی مربوط به رحم اجارهای و زایمان کار کنیم.
حتی اگر شرکت کولوسال در خلق پرندهای قدبلند شبیه به موآ موفق شود، برخی دانشمندان نگران اتفاقات پس از آن هستند؛ از جمله این که چگونه این پرنده در چشماندازی که هیچ شباهتی به گذشته ندارد، زنده خواهد ماند. «آرتور کاپلان»(Arthur Caplan) متخصص اخلاق زیستی از «دانشگاه نیویورک»(NYU) گفت: چالش بزرگ این است که این حیوان قرار است در چه محیطی زندگی کند.
همینگز گفت: چنین تلاشهایی برای انقراضزدایی ممکن است درباره گونههای در معرض خطر انقراض کنونی منطقیتر باشد، زیرا دانشمندان میتوانند سلولهای اسپرم و تخمک بهدستآمده از نمونههای زنده را نگه دارند تا برای بازگرداندن تعداد بیشتری از آنها تلاش کنند. منافع شخصی من بیشتر در حفظ آنچه داریم، نهفته شده تا تلاش برای بازگرداندن آنچه از بین رفته است.
انتهای پیام
