• یکشنبه / ۱۳ مهر ۱۳۹۹ / ۱۲:۱۳
  • دسته‌بندی: همدان
  • کد خبر: 99071309569
  • خبرنگار : 50416

داستان پیکر شهیدی که سالم به ایران رسید

داستان پیکر شهیدی که سالم به ایران رسید

ایسنا/همدان بعد از ۱۲ سال در مبادله برخی اسرای عراقی با شهدای ما وقتی عراقی ها پیکر شهید پیراینده را از قبر خارج کرده بودند، می‌بینند پیکر سالم است. این پیکر را دو ماه زیر آفتاب می‌گذارند اتفاقی نمی‌افتد و فکر می‌کنند رابطه‌ای بین سر با سلامت بدن وجود دارد. به همین خاطر سر را جدا می‌کنند. جمجمه را شکافته بودند و داخل سر را خالی کرده بودند. باز اتفاقی نیفتاده بود و حتی روی بدن آهک ریخته‌ بودند تا متلاشی شود، اما پیکر سالم به ایران رسید.

حجت‌الاسلام احمد فراهانی در سال ۱۳۴۵ در شهرستان ملایر متولد شد. او با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در سال ۶۱ به عنوان نیروی بسیجی به جبهه اعزام و در عملیات کربلای ۴ در سال ۶۵، پس از مجروحیت همراه با دیگر هم رزمانش اسیر شد و مدت چهار سال را در زندان های حزب بعث عراق سپری کرد. این رزمنده دفاع مقدس در گفت‌وگو با ایسنا از سال های جنگ می گوید.

او انگیزه حضور جوانان در جبهه ها را تعلق خاطر به اسلام می داند و می گوید: در ایام جنگ هر جوانی که سرسوزنی به اسلام تعلق خاطر داشت، به جبهه می رفت، من هم در آن ایام به علت احساس مسئولیتی که نسبت به جامعه خود داشتم به عنوان بسیجی و نیروی داوطلب به جبهه های جنگ اعزام شدم.

حجت‌الاسلام فراهانی از عملیات کربلای ۴ می گوید: عملیات کربلای ۴ که یک عملیات گسترده بود، در تاریخ چهارم دی ماه سال ۶۵ اتفاق افتاد. بنده در دوران دفاع مقدس جزء نیروهای تخریب‌گر بودم و قرار بود با گردان ۵۳ بچه های تویسرکان به عنوان تخریبچی نیروهای غواصی عمل کنم اما در شب عملیات محل مأموریت ما تغییر کرد و با بچه های گروهان غواصی وارد عمل شدم. به علت اینکه هیچ کدام از بچه ها من را نمی شناختند، به حاج محسن جامه بزرگ که فرمانده گروهان بود، گفتم «من را به بچه ها معرفی کن». آن موقع اسپری هایی بود که روی زیپ لباس های غواصی می زدیم تا راحت باز و بسته شوند. او گفت «وقت نیست، اسپری را بردار و بزن روی لباس بچه ها و خودت را هم به آنها معرفی کن». این شد آشنایی من با بچه ها، با لباس غواصی از اروند عبور کردیم و خط را گرفتیم اما عراقی ها بچه های آبی، خاکی که قرار بود با قایق به ما برسند را زدند.

او از همکاری اش با بچه های اطلاعات عملیات شهید چیت سازیان می گوید و ادامه می دهد: به علت این همکاری و تجربه عملیات فاو به خوبی منطقه را می شناختم. بعد از آن که حاج آقا جامه بزرگ هم مجروح شد، می خواستم برگردم که یکی از بچه های گروهان غواصی روی من گلنگدن کشید، فکر می کرد این اولین عملیات من است و ترسیده ام. به او گفتم که من دو ماه در این منطقه بودم، خودت پشیمان می شوی. تقریباً دو، سه ساعتی گذشت که دوباره برگشت و به من گفت «برادر شما بودی می خواستی بروی؟ حالا بیا برویم» گفتم «حالا دیگر نمی شود، اگر آن موقع که گفته بودم می رفتیم در خاک خودمان بودیم اما الان اگر برویم به علت جزر و مد اروندرود سر از نوک ام الرصاص درمی آوریم». در تمام مدت اسارت و حتی پس از آن، این بنده خدا مدام می گفت «اسباب اسارت شما من بودم» و من گفتم «اینطور نیست، هر کسی مقدری دارد، شما اسباب بودی که من اسیر شوم».

این رزمنده دفاع مقدس می گوید: من چون تجربه فاو را هم داشتم، کفش های غواصی ام را که به آنها فین می گفتیم، جایی گذاشته بودم که اگر نیاز شد برگردم البته ما تا ساعت ۱۰ صبح مقاومت کردیم. حاج آقا جامه بزرگ که مجروح شده و آن طرف خاکریز افتاده بود، فریاد زد «کسی آنجا سالم مانده؟»، گفتم «من»، گفت «بیا این طرف خاکریز». عراقی ها آنقدر نزدیک شده بودند که می توانستند با نارنجک ما را بزنند. بعد از اینکه من به آن طرف خاکریز رفتم، عراقی ها نارنجک زدند و من از ناحیه زانو، پا و کمر ترکش خوردم. به حاج آقا گفتم «چه کار داشتی؟» به شوخی گفت «هیچی می خواستم ببینم آن طرف خاکریز چه کسی سالم است، او را هم زخمی کنم.» بعد ادامه داد «به بچه ها بگو اسیر بشوند»، من گفتم «اصلاً چیزی به اسم اسارت نیست»، بچه ها گفتند «اگر تانک هم از رویمان رد شود اسیر نمی شویم و تا آخرین قطره خون مان مقاومت می کنیم». حاج آقا گفت «این که گفتم تکلیف است، اگر اینجا بمیرید مفت مرده اید، شما باید زنده بمانید، خانواده هایتان منتظر شما هستند، بالاخره یک روز می توانید برگردید». بعد از آن من گفتم «ما برای عمل به تکلیف اینجا آمدیم، اگر تکلیف است حرفی نیست». واقعا هم نگاهمان همین بود که وقتی فرمانده ای دستور می دهد حکم حضرت امام(ره) است و باید به آن عمل شود و ساعت ۱۰ صبح روز چهارم دی ماه ۶۵ بود که ما همه اسیر شدیم.

او با بیان اینکه رزمندگان نگاه جهادی داشتند و فرماندهان جلوتر از نیروها حرکت می کردند، یادآور می شود: در آخرین روزهای اسارت، هنگامی که عراقی‌ها قصد داشتند چند تن از منافقان را همراه با آزادگان وارد ایران کنند، ما فهمیدیم و درگیر شدیم. عراقی‌ها اردوگاه ما را به رگبار بستند و «حسین پیراینده» که از بچه های فلکه سوم خزانه بخارایی تهران بود، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و همان جا شهید شد. بعد از ۱۲ سال در مبادله برخی اسرای عراقی با شهدای ما وقتی عراقی ها پیکر شهید پیراینده را از قبر خارج کرده بودند می‌بینند پیکر سالم است. این پیکر را دو ماه زیر آفتاب می‌گذارند، اتفاقی نمی‌افتد و فکر می‌کنند رابطه‌ای بین سر با سلامت بدن وجود دارد. به همین خاطر سر را جدا می‌کنند. جمجمه را شکافته و داخل سر را خالی کرده بودند، باز هم اتفاقی نیفتاده بود و حتی روی بدن آهک ریخته‌ بودند تا متلاشی شود اما پیکر سالم به ایران رسید. آن زمان همه به این موضوع اعتقاد پیدا کردند که او از بندگان صالح خداوند بوده است. این بنده صالح خدا دو ویژگی داشت؛ یکی به شدت به حضرت زهرا(س) ارادت داشت و در مشکلات به ایشان متوسل می شد و دیگر اینکه عاشق امام و خط امام بود.

فراهانی از جریان شکستن قاب عکس صدام در اردوگاه توسط شهید پیراینده می گوید: قاب عکس صدام را روی دیوار آسایشگاه ما نصب کرده بودند، بین خودمان اختلاف بود که این عکس را برداریم یا نه که شهید پیراینده گفت «من با مسئولیت خودم قاب عکس را می شکنم». او ادامه داد «من هر روز صبح به عشق دیدن عکس امام بیدار می شوم، حالا اینجا نیامدم که صبح بیدار شوم و قیافه نحس صدام را ببینم». وقتی عراقی ها پرسیدند که چه کسی قاب عکس را شکسته حسین پیراینده مسئولیت این کار را بر عهده گرفت البته عده دیگری هم که با او همفکر بودند، مسئولیت برداشتن عکس را برعهده گرفتند، با اینکه کتک مفصلی خوردند و خیلی اذیت شدند اما عراقی ها متوجه شدند هر بار عکس صدام را روی دیوار نصب کنند، همان کار تکرار خواهد شد و تا موقعی که ما در آن آسایشگاه بودیم عکس صدام روی دیوار نبود همچنین زمانی که امام به رحمت خدا رفته بود عراقی ها می خواستند ما را مجبور کنند به امام اهانت کنیم و مرگ بر خمینی بگوییم اما شهید پیراینده یکی از افرادی بود که در مقابل عراقی ها ایستاد و مقاومت کرد.

وی ادامه می دهد: یک روزنامه انگلیسی به نام the baghdad observed پس از مرگ ضیاء الحق رئیس جمهور پاکستان تیتر زد Muhammad Zia-ul-Haq dead اما همین روزنامه بعد از درگذشت حضرت امام نوشت Khomeini passed away یعنی تا این حد رعایت می کردند. یادم هست که همان سال این روزنامه نام افرادی را که در سال ۱۹۸۹ میلادی از دنیا رفتند و اثرات وجودی و افکارشان در دنیا باقی ماند، نوشته بود و اسم حضرت امام هم بین آن افراد بود. این یعنی دشمن امام را شناخته بود و به همین علت بعد از درگذشت ایشان عراقی ها اصرار داشتند که ما به امام اهانت کنیم و می دانستند با اینکه جسم ایشان از بین مردم رفته اما افکار ایشان در بین مردم هست.

این رزمنده دفاع مقدس با بیان اینکه همه بچه هایی که در عملیات کربلای ۴ شرکت کرده بودند، مفقود الاثر بودند، اظهار می کند: خانواده هایمان نمی دانستند که ما اسیر شدیم. در آن زمان من مجرد بودم و قبل از آمدنم شبکه استانی در مصاحبه ای از مرحوم پدرم سوال کرده بود «الان که فرزندتان قرار است برگردد چه حسی دارید؟» و او در جواب گفته بود «حس همان روزی که فرستادمش رفت. ما اگر فرزندانمان را دادیم برای خدا دادیم، ما پای انقلاب و ارزش هایمان ایستاده ایم، برای ما فرقی نمی کند آن روز برای تکلیف رفت، برای عمل به وظیفه، امروز هم مقدر بوده که برگردد». در واقع باید گفت خانواده ها خودشان هم اهل جبهه و جهاد بودند.

او به وصیت نامه شهید احدی اشاره و بیان می کند: وصیت نامه شهید احدی یک جمله بود «نگذارید حرف امام زمین بماند». جمله این شهید در سال ۶۵ همان حرف امروز است. این وظیفه و تکلیف است که حرف امام را نه فقط گوش بدهیم بلکه به آن عمل کنیم و خدا را شاکریم که در طول ۱۴۰۰ سال به جز در یک مقطع زمانی خاص که سربداران حاکمیت تشیع را در ایران برقرار کردند، به این شکل و با وجود هجمه های دشمن امروز حکومتی با نام حکومت واقعی تشیع با فرماندهی امام خامنه ای در جامعه اسلامی ایران برقرار شده است.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.