به گزارش ایسنا، فرارو نوشت:

 تاریخ اساطیر ایران الهام‌بخش بسیاری از فرهنگ‌های جهان بوده است. بسیاری از داستان‌ها و روایت‌های اساطیری در طول تاریخ بشر، در ابتدا در اساطیر ایرانی دیده شده‌اند.

به گزارش فرارو، علارغم همه تفاوت‌هایی که وجود دارد، اساطیر ملل مختلف جهان در بسیاری از مواقع، خاستگاه مشابهی داشته‌اند. پربیراه نیست اگر بسیاری از روایت‌های اساطیری در تاریخ را برآمده از روایت‌های اساطیری در ایران باستان بدانیم.

جهان آخرت از منظر اساطیر ایران

معاد یا جهان آخرت در روایت‌های اساطیری ایران جایگاه ویژه‌ای دارند. ازآنجاکه مرگ درواقع تحفه‌ای است که اهریمن برای انسان‌ها به ارمغان می‌آورد، چندان عقلانی به‌ نظر نمی‌رسد که درنهایت نیز این اهریمن باشد که بر جهان سلطه داشته باشد. ازاین‌رو، مسئله معاد در اساطیر ایران مسئله‌ای حتمی است که باعث از بین رفتن خواست اهریمن ( یعنی مرگ) برای انسان شده و درآخر انسان به مانایی در جهان بالا خواهد رسید.

مطابق با اساطیر ایران باستان، روان انسان در روزهای پس‌از مرگ به‌مدت سه‌ روز در اطراف تن خواهد ماند. شب اول به سخنان خود، شب دوم به اندیشه‌های خود و شب سوم نیز به کردار خود خواهد اندیشید. در این مدت، دیوها در انتظارند تا روان فرد درگذشته را مورد آزار قرار بدهند. بااین‌حال، درصورتی‌که عزیزان فرد درگذشته به نیت وی برای «سروش» قربانی کنند، سروش، روان درگذشته را از گزند دیوها در امان نگه خواهد داشت.

درصورتی‌که اعمال نیک فرد درگذشته بر اعمال بد وی افزون باشد، فرد به بهشت، و در شرایط معکوس رهسپار جهنم خواهد شد. همچنین، چنانچه اعمال نیک و بد با هم برابر باشند نیز، روان درگذشته به هَمِیستگان یا برزخ روانه خواهد شد. وجدان فرد نیکوکار در قامت زنی زیبا و خوشبو، و وجدان فرد بدکار به‌شکل عجوزه‌ای بدبو بر وی ظاهر خواد شد.

درادامه روان فرد درگذشته به سمت پل چینوت روانه خواهد شد. این پل برای افراد نیکوکار، پلی عریض و برای افراد بدکار به‌شکل تیغه تیز یک شمشیر خواهد بود. بدیهی است که فرد بدکار از روی پل به قعر جهنم سقوط خواهد کرد. در این مسیر، مانعی پیش‌روی فرد نیکوکار و بدکار وجود دارد و آن چیزی نیست به‌جز اشک و ناله عزیزان آن‌ها. درصورتی‌که عزیزان کسی برای او بیش‌از حد گریه و زاری کنند، اشک آن‌ها همانند سیلابی پل چینوت را با خود برده و روان فرد درگذشته، صرف‌نظر از نیکوکاری و بدکاری، وارد جهنم خواهد شد.

دوزخ در اساطیر ایران باستان، جایگاهی همیشگی نیست. درنهایت روان همه افراد به بهشت روانه خواهد شد. دراین‌بین، افراد بدکار برای مدتی در جهنم بابت کارهای ناشایستی که انجام داده‌اند مجازات شده و درنهایت به بهشت رهسپار خواهند شد.

انتهای پیام