به گزارش ایسنا، روزنامه انگلیسی در مقاله‌ای تصریح می‌کند تلاش‌های «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا برای تحت فشار قرار دادن دانمارک و اروپا به‌منظور پذیرش الحاق گرینلند، به‌مثابه خیانتی عمیق به ائتلاف غربی و گامی بی‌ثبات‌کننده در نقض هنجارهای پذیرفته‌شده روابط بین‌الملل است. به‌گفته این مقاله، رویکرد ترامپ نه یک مذاکره مشروع درباره منافع اقتصادی یا امنیتی، بلکه کوششی بی‌پروا برای اعمال زور بر متحدان ناتو از طریق تعرفه‌ها و تهدیدهاست که بنیان‌های این ائتلاف را تضعیف می‌کند.

روزنامه «تلگراف» می‌نویسد: هرچند اختلاف‌نظر میان متحدان بر سر تجارت، تعرفه‌ها یا حتی برخی ملاحظات محدود امنیت ملی امری رایج است، اما اقدامات ترامپ خارج از این چارچوب‌ها قرار می‌گیرد. تلگراف استفاده ترامپ از فشار اقتصادی علیه اعضای ناتو برای تحمیل الحاق سرزمین یکی دیگر از اعضای این ائتلاف را عبور از یک خط قرمز اساسی می‌داند؛ رفتاری که می‌تواند ناتو را به‌طور جبران‌ناپذیری از هم بپاشد، زیرا ابزارهای به‌کاررفته با اصول بنیادین اعتماد متقابل و دفاع جمعی ناسازگار است.

این مقاله اشاره می‌کند: ترامپ موضع خود را با این ادعا توجیه کرده که استقرار تعداد محدودی از نیروهای متحد در گرینلند «وضعیتی بسیار خطرناک» برای امنیت جهانی ایجاد می‌کند. تلگراف این ادعا را واهی و قابل سرزنش می‌داند و تأکید می‌کند حضور چند ده سرباز برای رزمایش، هیچ تهدید نظامی‌ علیه ایالات متحده ایجاد نمی‌کند.

به‌گفته مقاله، هدف از این استقرارها، به‌ویژه از سوی بریتانیا، اطمینان‌بخشی به واشنگتن درباره توان ناتو برای دفاع از گرینلند بوده، نه ارسال پیام خصمانه به آمریکا.

تلگراف همچنین تصریح می‌کند هیچ توضیح راهبردی معقولی برای تمایل ترامپ به کنترل گرینلند وجود ندارد. مقاله می‌گوید اگر انگیزه دسترسی به منابع طبیعی باشد، این اقدام چیزی جز اخاذی خام نیست. اگر نگرانی درباره احتمال حضور نیروهای روسیه یا چین در گرینلند مطرح باشد، راه‌های بسیار مؤثرتر و مبتنی بر همکاری در چارچوب ائتلاف‌های موجود برای جلوگیری از آن وجود دارد. به باور تلگراف، اقدامات ترامپ بیش از هر چیز بازتاب تمایلی ساده‌انگارانه برای اعمال سلطه و رنگ‌زدن نقشه جهان با پرچم آمریکا است.

نویسنده در عین حال می‌پذیرد که اروپا به‌طور کامل به تعهدات خود در زمینه هزینه‌های دفاعی در ناتو عمل نکرده است، اما تأکید می‌کند متحدان اروپایی، از جمله بریتانیا و دانمارک، بارها آمادگی خود را برای پرداخت هزینه‌های انسانی و مالی در دفاع از ائتلاف نشان داده‌اند. تلگراف یادآور می‌شود تنها باری که ناتو ماده ۵ معاهده خود را فعال کرد، پس از حملات ۱۱ سپتامبر علیه ایالات متحده بود؛ زمانی که کشورهای عضو ناتو نیروهای خود را به افغانستان اعزام کردند. به نوشته مقاله، بریتانیا در آن جنگ ۴۵۷ نیروی نظامی خود را از دست داد و دانمارک با ۴۳ کشته، بالاترین نرخ تلفات سرانه را در میان کشورهای مشارکت‌کننده داشت.

تلگراف می‌نویسد اینکه اکنون همین متحدان به‌عنوان تهدیدی برای امنیت ملی آمریکا معرفی شوند، به‌شدت غیرصادقانه است. مقاله استدلال می‌کند هدف قرار دادن این کشورها با تعرفه‌ها و اتهامات، بهانه‌ای سست برای آن چیزی است که از آن به‌عنوان تلاش برای «یورش و تصاحب» یاد می‌کند. از نگاه تلگراف، این رویکرد نشان‌دهنده سوءبرداشتی بنیادین از منافع ملی آمریکا است، زیرا دشمن‌تراشی از میان متحدان، جایگاه جهانی ایالات متحده را تضعیف می‌کند، نه تقویت.

این روزنامه بریتانیایی هشدار می‌دهد اقدامات ترامپ ممکن است اعضای ناتو را به بازنگری در اولویت قائل‌شدن برای این ائتلاف و میزان همسویی با سیاست‌های آمریکا در قبال چالش‌های جهانی، از جمله روابط با چین، وادار کند. مقاله این مسیر را نوعی خودزنی دیپلماتیک شدید توصیف می‌کند که حتی از شکست‌های سیاسی پیشین دولت ترامپ نیز فراتر می‌رود.

در جمع‌بندی، تلگراف تأکید می‌کند ترامپ با تضعیف ناتو، ایجاد تردید درباره تعهدات دفاع جمعی و فرسایش اعتماد میان متحدان، بیش از بسیاری از تهدیدهایی که خود به آن‌ها اشاره می‌کند، به بی‌ثباتی جهانی دامن زده است. به نوشته تلگراف، حتی اگر در آینده رویکردی متعارف‌تر به کاخ سفید بازگردد، آسیبی که به این ائتلاف وارد شده، ممکن است جبران‌ناپذیر باشد.

انتهای پیام