به گزارش ایسنا، کارکنان دانشگاه کالیفرنیا که عضو اتحادیه UAW و تشکل‌های وابسته به آن هستند، نقشی حیاتی در آموزش صدها هزار دانشجو و پیشبرد پژوهش‌های علمی ایفا می‌کنند. با این حال، شرایط معیشتی آن‌ها فاصله‌ای چشمگیر با اهمیت کارشان دارد.

بسیاری از دانشجویان تحصیلات تکمیلی و پژوهشگران، در سطح یا حتی پایین‌تر از خط فقر زندگی می‌کنند؛ دستمزدهایی که با هزینه واقعی زندگی در شهرهای بزرگی چون لس‌آنجلس، سان‌فرانسیسکو و سن‌دیگو همخوانی ندارد. هزینه‌های سرسام‌آور مسکن، ناامنی غذایی، فشارهای درمانی و مشکلات ویژه دانشجویان بین‌المللی، تصویری نگران‌کننده از وضعیت این قشر ترسیم کرده است.

این مطالبات تازه نیستند. در اعتصاب گسترده سال ۲۰۲۲، ده‌ها هزار نیروی دانشگاهی خواستار افزایش دستمزد متناسب با تورم و هزینه مسکن شدند. هرچند آن اعتصاب به امضای قرارداد انجامید، اما بسیاری از کارکنان آن را توافقی ناکافی و تحمیلی می‌دانستند. رأی منفی نزدیک به ۴۰ درصد از معلمان دانشجوی تحصیلات تکمیلی به تصویب قرارداد، نشانه‌ای روشن از نارضایتی عمیق و شکل‌گیری اپوزیسیون درون دانشگاه بود.

در سال‌های بعد، این نارضایتی نه‌تنها فروکش نکرد، بلکه در بستر تحولات سیاسی و اجتماعی آمریکا، رنگی گسترده‌تر به خود گرفت. اعتراض‌های سال ۲۰۲۴ در واکنش به برخورد پلیس با تجمعات دانشجویی حامی غزه، پیوند مطالبات صنفی با دفاع از حقوق دموکراتیک و مخالفت با سرکوب دولتی را پررنگ‌تر کرد. همین امر باعث شد شکاف میان بدنه دانشگاهی و بوروکراسی اتحادیه‌ای عمیق‌تر شود؛ به‌ویژه زمانی که اتحادیه تلاش کرد اعتراض‌ها را محدود و کنترل کند.

اکنون رأی‌گیری برای مجوز اعتصاب، تنها درباره دستمزد یا قرارداد نیست، بلکه به نمادی از جایگاه دانشگاهیان در موج بزرگ‌تر مبارزات کارگری آمریکا تبدیل شده است. نتیجه این رای‌گیری می‌تواند نشان دهد که آیا نیروهای دانشگاهی قادر خواهند بود مطالبات خود را به شکلی مستقل‌تر و پیوندخورده با سایر بخش‌های طبقه کارگر پیش ببرند یا نه. در هر صورت، دانشگاه کالیفرنیا بار دیگر به یکی از کانون‌های اصلی کشمکش بر سر عدالت اجتماعی، معیشت و حقوق دموکراتیک در آمریکا بدل شده است. 

انتهای پیام