به گزارش ایسنا، او در فیلم کوتاه منتشر شده توسط «گروه ویژه مارگزیدگی جهانی» (GST)، یک تیم ابتکاری که برای کاهش مرگ و میر و جراحات ناشی از مارگزیدگی فعالیت می‌کند، می‌گوید: چهار روز پس از گزیده شدنم، وقتی درد غیرقابل تحمل شد به بیمارستان رفتم اما این تأخیر به قیمت از دست دادن پایم تمام شد.

اما دوندرا هنوز جزو معدود افراد خوش شانسی است که زنده مانده است. طبق اعلام دولت فدرال، سالانه حدود ۵۰ هزار نفر در این کشور بر اثر مارگزیدگی کشته می‌شوند،‌ یعنی تقریباً نیمی از کل مرگ و میرها در سراسر جهان. برخی تخمین‌ها نشان می‌دهد که این آمار می‌تواند حتی بیشتر باشد: یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ نشان داد که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، هند ممکن است شاهد ۱.۲ میلیون مرگ و میر بوده باشد، به طور متوسط ​​۵۸ هزار نفر در سال.

اکنون، گزارش جدیدی از GST نشان داده است که ۹۹ درصد از کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در هند با چالش‌هایی در تجویز پادزهر (آنتی‌بادی‌های نجات‌بخش که سموم موجود در زهر را خنثی می‌کنند) مواجه هستند. محققان، ۹۰۴ متخصص پزشکی را در سراسر هند، برزیل، اندونزی و نیجریه، کشورهایی که بیشترین آسیب را از گزش مار دیده‌اند، بررسی کردند و موانع مشابهی را یافتند شامل زیرساخت ضعیف، دسترسی محدود به پادزهر و آموزش ناکافی.

تقریباً نیمی از متخصصان گزارش دادند که تأخیر در درمان منجر به عوارض جدی در بیمارانشان از جمله قطع عضو، جراحی یا مشکلات حرکتی مادام‌العمر شده است.

به گزارش بی بی سی، در سال ۲۰۱۷، سازمان جهانی بهداشت (WHO) رسماً زهر یا مسمومیت ناشی از مارگزیدگی را به دلیل تعداد بالای مرگ و میر ناشی از آن به عنوان «بیماری گرمسیری با بالاترین اولویت نادیده گرفته شده» فهرست کرد. طبق گزارش WHO، سالانه حدود ۵.۴ میلیون نفر در سراسر جهان توسط مارها گزیده می‌شوند و سالانه بیش از ۱۰۰ هزار نفر بر اثر آن جان خود را از دست می‌دهند.

انتهای پیام