به گزارش ایسنا، به نقل از فرادید، به محض اینکه خودروها وارد خیابان‌ها شدند، برای فضایی رقابت کردند که شهرها و روستاها اصلاً برای آن طراحی نشده بودند.

شاید ترافیک‌های قدیمی در عکس‌ها ساده و بامزه به نظر برسند، اما در واقع داستانی عمیق دربارۀ تغییرات سریع تکنولوژی، رشد شهرها و دردسرهای دنیای در حال حرکت را روایت می‌کنند.

اولین خودروها در اواخر قرن نوزدهم وارد خیابان‌های آمریکا شدند؛ خیابان‌هایی که گاری‌های اسبی، ترامواها، دوچرخه‌سواران و عابران پیاده در آن‌ها پرسه می‌زدند.

جاده‌ها باریک، بدون علامت و اغلب خاکی بودند و همین باعث می‌شد حتی ترافیک کم هم دردسرساز شود. با افزایش مالکیت خودرو، رؤیای «جاده‌های باز و خلوت» خیلی زود با سد محکم واقعیت برخورد کرد. شهرها قوانین ترافیکی، چراغ راهنمایی و مقررات استاندارد نداشتند و همین باعث قفل شدن تقاطع‌ها می‌شد.

ایمنی عابران به یک نگرانی جدی تبدیل شد و تصادف‌ها زیاد بودند، چون هم رانندگان و هم مسئولان شهری هنوز نمی‌دانستند چطور باید با این وسیلهٔ جدید کنار بیایند.

در دههٔ ۱۹۲۰ اوضاع بدتر شد. بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۹ تعداد خودروهای شخصی در آمریکا از ۶.۵ میلیون به ۲۳ میلیون رسید.

این افزایش ناگهانی، جاده‌هایی را که برای تعداد کمی خودرو ساخته شده بودند، کاملاً از کار انداخت. شهرهایی مثل نیویورک، شیکاگو و دیترویت در ساعات شلوغی تقریباً همیشه قفل می‌شدند.

در پاسخ به این بحران، دولت آمریکا پروژه‌های بزرگ راه‌سازی را آغاز کرد و فقط در سال ۱۹۲۲ بیش از ۱۰ هزار مایل جاده را بهبود داد. اما باز هم سرعت پیشرفت از سرعت افزایش خودروها عقب می‌ماند.

برخی از اولین ترافیک‌های مشهور تاریخ در زمان جشن‌ها یا بحران‌ها رخ دادند. مثلا در سال ۱۹۲۷، جمعیت عظیمی که برای استقبال از «چارلز لیندبرگ» پس از پرواز تاریخی‌اش به نیویورک آمده بودند، خیابان‌ها را کاملاً قفل کردند.

در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ نیز همین اتفاق افتاد؛ صف‌های طولانی خودروها بزرگراه‌ها و پل‌های ورودی شهر را مسدود کردند. این صحنه‌ها نشان دادند که خودروها چگونه شکل تجمعات عمومی را تغییر داده‌اند و حتی «حرکت کردن» را به یک چالش بزرگ تبدیل کرده‌اند.

پس از جنگ جهانی دوم، با گسترش حومه‌نشینی و رونق اقتصادی، وابستگی مردم به خودرو بیشتر شد و ترافیک بدتر از قبل شد. رفت‌وآمد روزانه باعث ایجاد گره‌های ترافیکی دائمی در پل‌ها و جاده‌های اصلی شد. یکی از مشهورترین تصاویر این دوران، ترافیک آخر هفتهٔ شکرگزاری سال ۱۹۵۰ در مسیر U.S. Route ۴۰ است که خودروها کیلومترها پشت هم گیر کرده بودند. این صحنه‌ها در آخر هفته‌ها و فصل سفرهای تابستانی بسیار رایج شدند.

ساخت بزرگراه‌های بین‌ایالتی در دههٔ ۵۰ و ۶۰ میلادی قرار بود مشکل را حل کند، اما در عمل باعث شد مردم بیشتر رانندگی کنند. بزرگراه‌ها خیلی زود پر شدند، مخصوصاً نزدیک شهرهای بزرگ. در سال ۱۹۶۹، جشنوارهٔ موسیقی وودستاک یکی از معروف‌ترین ترافیک‌های تاریخ آمریکا را رقم زد؛ خودروها بیش از ۲۰ مایل در جاده‌های روستایی نیویورک متوقف شدند. در جشن‌های دویستمین سال استقلال آمریکا در سال ۱۹۷۶ و رویدادهای ورزشی بزرگ نیز ترافیک‌های مشابهی رخ داد.

تا دههٔ ۷۰ و ۸۰ میلادی، ترافیک به بخشی عادی از زندگی روزمره تبدیل شده بود. بحران‌های نفتی، ساخت‌وساز جاده‌ها و گسترش بی‌برنامهٔ شهرها اوضاع را بدتر کردند.

عکس‌های نادر آن دوران لحظاتی از ناامیدی، خلاقیت و صبر انسان‌ها را ثبت کرده‌اند و یادآوری می‌کنند که ترافیک یک مشکل جدید نیست بلکه نتیجهٔ طبیعی وابستگی بشر به خودرو است.

ترافیک در برلین، سال ۱۹۲۷

ترافیک روی پلی در شیکاگو، سال ۱۹۲۷

ترافیک در دیترویت، ۱۹۲۸

بوستون، ۱۹۲۹

ترافیک مسکو، ۱۹۳۱

ترافیک روی پل برادوی بر فراز رودخانه لس‌آنجلس، ۱۹۳۷

ترافیک روی کانال سوجو، چین، دسامبر ۱۹۴۸

انتهای پیام