به گزارش ایسنا، آپنه انسدادی خواب، یک اختلال تنفسی است که در آن، راه هوایی در طول خواب مسدود می‌شود و با خطرات سلامتی متعددی همراه است. اکنون یک درمان بالقوه جدید می‌تواند تفاوت واقعی برای میلیون‌ها نفر از افراد مبتلا در سراسر جهان ایجاد کند.

این رویکرد جدید که در مطالعه‌ای توسط محققان دانشگاه فلیندرز(Flinders) استرالیا شرح داده شده است، بر اساس یک درمان موجود به نام تحریک عصب زیرزبانی(HNS) ساخته شده است. «عصب زیرزبانی»، زبان را کنترل می‌کند و تحریک عصب زیرزبانی(HNS) از پالس‌های الکتریکی برای جلوگیری از مسدود شدن گلو توسط زبان استفاده می‌کند.

با این حال، HNS در وضعیت فعلی نیاز به جراحی و یک ایمپلنت نسبتاً حجیم دارد که تهاجمی و زمان‌بر است. همچنین برای همه کارساز نیست. در این مطالعه، محققان می‌خواستند یک الکترود کوچکتر را آزمایش کنند که قرار دادن و مدیریت آن آسان‌تر باشد.

این روش جواب داد و در آزمایش‌های تحریک کوتاه‌مدت که چندین نفس طول کشید، الکترود جدید HNS به طور مؤثر راه هوایی ۱۳ نفر از ۱۴ شرکت‌کننده مورد آزمایش را باز کرد که میزان موفقیت ۹۳ درصدی را نشان می‌دهد. در برخی موارد، حتی زمانی که تنفس به طور کامل متوقف شده بود، موفقیت‌آمیز بود. نشانه‌های اولیه نشان می‌دهد که این یک ارتقاء قابل توجه برای HNS است.

سایمون کارنی(Simon Carney)، متخصص گوش و حلق و بینی از دانشگاه فلیندرز می‌گوید: این یک عمل جراحی ۹۰ دقیقه‌ای است که تحت هدایت سونوگرافی با ایجاد حداقل ناراحتی انجام می‌شود.

محققان می‌گویند نکته مهم این است که ما توانستیم راه‌های هوایی را در بیمارانی که قبلاً برای HNS نامناسب در نظر گرفته می‌شدند، باز کنیم.

در حالی که این رویکرد قبل از استفاده گسترده‌تر، نیاز به توسعه و آزمایش بیشتر دارد، در نهایت نوید یک گزینه درمانی HNS را می‌دهد که می‌تواند از طریق یک عمل کوتاه در یک کلینیک کاشته شود، نه اینکه از طریق جراحی تهاجمی‌تر همراه با خطرات مرتبط با آن در بیمارستان انجام شود.

این بدان معناست که این گزینه برای افراد بیشتری که مبتلا به آپنه انسدادی خواب(OSA) هستند، گزینه جدیدی خواهد بود. بیماران واجد شرایط می‌توانند سریع‌تر ویزیت شوند و زمان بهبودی کمتری نسبت به جراحی داشته باشند.

در حال حاضر، HNS تا حد زیادی مؤثر است، اما نه همیشه و محققان می‌گویند که نسخه جدید آنها می‌تواند با دقت بیشتری برای افراد تنظیم شود. از آنجایی که یک روش کمتر تهاجمی است، تنظیم آن باید آسان‌تر باشد.

تحریک عصب زیرزبانی(HNS) در واقع اولین خط درمان علیه آپنه انسدادی خواب(OSA) نیست. این چیزی است که به آن فشار مثبت مداوم راه هوایی یا CPAP می‌گویند. این روش در مجموع از نظر نتایج از HNS بهتر است، اما شامل پوشیدن ماسک روی دهان در طول خواب برای باز نگه داشتن راه هوایی است.

این روش با وجود اثربخشی، نسبتاً ناخوشایند است و تنها حدود نیمی از بیماران می‌توانند CPAP را تحمل کرده و به استفاده از آن ادامه دهند. اینجاست که HNS و نسخه جدید و بهبود یافته‌ای که محققان در اینجا آزمایش کرده‌اند، وارد عمل می‌شوند.

امل عثمان(Amal Osman)، فیزیولوژیست و نویسنده اصلی این مطالعه از دانشگاه فلیندرز می‌گوید: این رویکرد ممکن است زمان و هزینه‌های بهبودی را کاهش دهد، در حالی که میزان موفقیت را برای افرادی که نمی‌توانند درمان‌های مرسوم را تحمل کنند، بهبود می‌بخشد.

این تیم می‌گوید گام‌های بعدی آنها توسعه این رویکرد است تا بتوان آن را در درازمدت با خیال راحت و عملی استفاده کرد و آن را با فناوری‌های پوشیدنی ادغام کرد. سایر اعصاب و عضلات نیز می‌توانند به طور بالقوه برای بهبود جریان هوا هدف قرار گیرند.

شایان ذکر است که این مطالعه در یک آزمایشگاه خواب و با گروه نسبتاً کوچکی از افراد مبتلا به OSA انجام شده است. یافته‌های اولیه بسیار دلگرم‌کننده است، اما این تکنیک باید با افراد بیشتری و در محیط‌های طبیعی‌تر آزمایش شود.

به‌وضوح نیاز زیادی به درمان‌های بیشتر برای OSA وجود دارد. این بیماری می‌تواند خواب را که برای حفظ سلامت جسمی و روانی بسیار مهم است، به طور جدی مختل کند و با افزایش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی و زوال عقل مرتبط بوده است.

چه کاهش خطر زوال شناختی در افراد مبتلا به OSA باشد و چه صرفاً کمک به آنها برای احساس خستگی کمتر در طول روز، درمان‌های بهبود یافته می‌توانند تفاوت عمده‌ای ایجاد کنند و این رویکرد جدید به HNS شروع دلگرم‌کننده‌ای دارد.

دنی اکرت(Danny Eckert) از دانشگاه فلیندرز می‌گوید: هدف ما این است که به بیماران انتخاب‌های بیشتر و نتایج بهتری بدهیم. این مطالعه نشان می‌دهد که درمان آپنه خواب با نوآوری و ابزارهای مناسب می‌تواند در دسترس‌تر، راحت‌تر، شخصی‌سازی‌شده‌تر و مؤثرتر شود.

این پژوهش در مجله Chest منتشر شده است.

انتهای پیام