به گزارش ایسنا، به والدین پیشنهاد میشود از گفتن جمله «چیزی نیست؛ الکی میترسی» به کودکان خودداری کنند؛ چراکه انکار ترس، اضطراب کودک را از بین نمیبرد، بلکه فقط آن را پنهان میکند. در مقابل، بهتر است به کودک گفته شود: «میفهمم صداها ترسناک بود. من هم نگران شدم، ولی الان کنار هم در امان هستیم.»
همچنین تأکید شده است که گفتن جمله «اگر جنگ بشه، معلوم نیست چی بشه» مناسب نیست؛ زیرا کودک آینده را فاجعهآمیز تصویرسازی میکند و تنها «خطر» را درک خواهد کرد. در چنین شرایطی پیشنهاد میشود والدین توضیح دهند که «الان اطلاعات دقیقی نداریم، اما بزرگترها مراقب اوضاع هستند.»
همچنین بیان جمله «من خودم هم خیلی میترسم» میتواند موجب شود که کودک به طور ناخودآگاه نقش محافظ والدین را بر عهده بگیرد. در عوض بهتر است والدین بگویند: «منم گاهی نگران میشوم، اما بلدم آرامش خودم را برگردانم.»
استفاده از جمله «اگر اتفاقی بیفتد باید فرار کنیم» مناسب نیست، زیرا تصویر ناگهانی «فرار» میتواند سیستم عصبی کودک را در حالت هشدار دائمی قرار دهد. توصیه میشود به جای آن گفته شود: «برای هر شرایطی برنامه داریم و کنار هم هستیم.»
از سوی دیگر، وعده دادن قطعی مانند «قول میدهم هیچ اتفاق بدی نمیافتد» نیز توصیه نمیشود، زیرا اگر کوچکترین اتفاقی رخ دهد، اعتماد کودک آسیب میبیند. در مقابل، بهتر است گفته شود: «دقیقاً نمیدانیم فردا چه میشود، اما قول میدهم با تمام توان از تو مراقبت کنم.»
همچنین بیان جمله «بس کن، دیگر خودت به اندازه کافی اعصابم خرد هست» مناسب نیست؛ زیرا کودک ممکن است احساس کند باری اضافی بر دوش والدین است. در این شرایط پیشنهاد شده والدین بگویند: «الان کمی خستهام و نیاز به زمان دارم تا آرام شوم، بعد با هم صحبت میکنیم.»
انتهای پیام
