به گزارش ایسنا، تاب آوری در این شرایط حتی برای بزرگسالان هم دشوار است، پس فرزندانمان بی تردید بیشتر رنج میبرند حتی اگر قادر نباشند آن را به زبان بزرگسالان مطرح کنند و احساسات و مشکلاتشان را به درستی تشخیص دهند. در چنین شرایطی کودکان به توجه بسیار بیشتری نسبت به گذشته نیاز دارند و مسئولیت درک احوالات و نیازهای آن به عهده شما والدین عزیز است.
پایگاه اینترنتی «آل مام داز» در این خصوص به نکاتی اشاره کرده که روانشناسان کودک در مورد چگونگی کمک به فرزندانمان برای تاب آوری در مواجهه با اتفاقات ناگوار یا شنیدن اخبار آنها ارائه میدهند:
• از کودکان خردسال محافظت کنید. هیچ دلیلی وجود ندارد که کودکان خردسال را در معرض این جنگ قرار دهید. وقتی آنها در اطرافتان هستند، کانال تلویزیون را از روی اخبار بردارید و تلفن خود را در حالت «سکوت» قرار دهید یا کلا خاموش کنید. همچنین، در مقابل کودکان خردسال مکالماتی نداشته باشید که آنها را آزار دهد. هرچند این کار سخت است، زیرا در این شرایط ما بزرگترها سعی میکنیم احساسات خودمان را بروز دهیم و دائم آن را به یکدیگر گزارش کنیم، اما چنین مراقبت هایی برای حفاظت از کودکان خردسالمان ضروری است.
• پاک کردن زخمهای عاطفی دشوار است. وقتی کودکی در معرض اتفاقی ناخوشایند قرار میگیرد، به او آسیب وارد میشود. بیرون کردن تصاویر ترسناک یا نگرانکننده از ذهن کودک بسیار دشوار است. این با توصیه اول محقق میشود: یعنی قبل از اینکه آسیب وارد شود، جلوی دیدن چیزهای نگرانکننده توسط کودکان را بگیرید.
• برنامههای رسانههای اجتماعی را حذف کنید. برای بچههای بزرگتر، کارشناسان توصیه میکنند برنامههای رسانهای که میتوانند تصاویر و داستانهایی که شما ابتدا بررسی نکردهاید، ارائه دهند را حذف کنید. قطعا افرادی را دیدهایم که در فیسبوک و اینستاگرام در مورد جنایات جنگی، پُست میگذارند. احتمالا آنها خودشان ناراحت هستند و نمیدانند چگونه غم و اندوه خود را مدیریت کنند، اما یک پستِ معمولی از طرف یک دوست یا عضو فامیل میتواند به کودک شما آسیب برساند. به فرزندانتان بگویید که این یک اقدام موقت برای حفظ امنیت آنهاست.
• اجازه دهید فرزندانتان تصمیم بگیرند. بگذارید فرزندانتان تصمیم بگیرند که کجا و چه زمانی میخواهند در مورد جنگ صحبت کنند. وقتی در سوار اتومبیل هستید یا زمان شام، زمانهای مناسبی برای آماده بودن برای گفتگو هستند. با پرسیدن سوالات باز مانند اینکه: «چه احساسی در مورد جنگ دارید؟» یا «آیا فکر میکنید این احساسات درست است؟»، گفتگو را ادامه دهید و خیلی سریع وسط حرف آنها نپرید و مکالمه را کنترل نکنید.
• ندانستن، نعمت است. شاید فرزندانتان در معرض هیچ خبری در مورد جنگ قرار نگرفته باشند. خوب است! اگر آماده نیستند، موضوع را به آنها تحمیل نکنید. خود ما هم از بسیاری از اخبار دوری میکنیم چون نمیتوانیم از پسش بربیاییم. به فرزندانتان اعتماد کنید تا بدانند چقدر برای مقابله با آن آماده هستند.
• مراقب نشانههای ناراحتی در فرزندانتان باشید. آیا عادات خواب آنها تغییر کرده است؟ آیا آنها عصبانیتر و غمگینتر شده اند یا حتی غیرعادی تر از حد معمول رفتار میکنند؟ آنها حتی ممکن است سعی کنند نقش صلحجو را بازی کنند زیرا استرس بزرگسالان اطرافشان را درک میکنند. همه اینها میتواند راههایی باشد که کودکان نشان میدهند استرس دارند. آنها همیشه توانایی بیان اثرات عاطفی آنچه دیده و شنیدهاند را ندارند.
• آرام باشید. اگر فرزندان بزرگتری دارید و احساس نیاز به بحث میکنید، ابتدا مطمئن شوید که آرام هستید. این کار قطعا سخت است زیرا احساسات در اینگونه مواقع به اوج خود میرسند. ما اتفاقات را عمیقاً احساس میکنیم و خاموش کردن این احساسات دشوار است، اما «غیرت» شما میتواند توسط بچهها اشتباه تفسیر شود و باعث استرس بیشتر آنها شود. کودکان اغلب احساس مسئولیت در قبال خلق و خوی والدین خود میکنند. به آنها یادآوری کنید که استرس شما هیچ ارتباطی با آنها ندارد.
• خانه را آرام نگه دارید. برخی مادرها به این نکته میخندند! اما الان زمان مهمی است که شمعها را روشن کنید، اتاق را مرتب کنید، موسیقی ملایم پخش کنید و هر کاری که میتوانید برای ایجاد آرامش در این دوران ناخوشایند انجام دهید.
• به بچهها یک فضای خلاقانه بدهید. بچههای کوچک میتوانند نقاشیهایی از آنچه که فکر میکنند به نظرشان شبیه به صلح است، بکشند. بچههای بزرگتر هم میتوانند برای سازمانهای امدادی پول یا لوازم جمعآوری کنند. این به آنها راهی برای ساماندهی احساساتشان میدهد.
انتهای پیام
