به گزارش ایسنا، روزنامه اطلاعات نوشت:

گاهی تاریخ در لحظه‌هایی کوتاه اما سرنوشت‌ساز نوشته می‌شود؛ لحظه‌هایی که در آن‌ها ملت‌ها تصمیم می‌گیرند بترسند یا بایستند. راهپیمایی روز قدس امسال در تهران، در میانه تهدید و صدای انفجار، از همان لحظه‌ها بود؛ لحظه‌ای که مردم ایران نشان دادند در سخت‌ترین شرایط نیز خیابان را خالی نمی‌کنند و پرچم ایستادگی را زمین نمی‌گذارند.

دشمن گمان می‌کرد سایه جنگ می‌تواند ترس را به خیابان‌های ایران بیاورد. تصور می‌کرد صدای بمب، مردم را به خانه‌ها بازمی‌گرداند و شهر را از حضور آنان خالی می‌کند. اما آنچه روز جمعه در تهران رخ داد، تصویر دیگری از ایران بود؛ شهری که در آن مردم، با شجاعتی کم‌نظیر، زیر سایه تهدید نیز به میدان آمدند. حضور آنان تنها یک راهپیمایی سیاسی نبود؛ اعلام یک حقیقت تاریخی بود: ملت ایران وقتی پای عزت و سرنوشتش در میان باشد، عقب نمی‌نشیند.

در میان این صحنه‌های ماندگار، حضور رئیس‌جمهور، آقای پزشکیان، معنایی فراتر از یک حضور رسمی داشت. او نه در فاصله‌ای دور از مردم و نه پشت حلقه‌های سنگین محافظتی، بلکه در دل جمعیت راه می‌رفت؛ با کسانی که مشتاقانه به او نزدیک ‌شدند روبوسی ‌کرد، دست داد، با آنان عکس گرفت و بعد هم مثل همان مردم، سوار موتورسیکلت شد. این تصویر ساده اما عمیق، پیامی روشن داشت: رئیس‌جمهور ایران در روز خطر نیز خود را از مردم جدا نمی‌داند.

در روزگاری که بسیاری از رهبران جهان حتی در شرایط آرام نیز از نزدیک شدن به مردم پرهیز می‌کنند، چنین حضوری تنها یک رفتار صمیمانه نیست؛ نشانه‌ای از شجاعت است. شجاعتی که وقتی در کنار شجاعت مردم قرار می‌گیرد، به یک تصویر ملی تبدیل می‌شود. آنچه در روز قدس امسال شکل گرفت، پیوندی زنده میان مردم و مسئولان بود؛ پیوندی که از دل میدان واقعی زندگی برمی‌خاست، نه از پشت تریبون‌ها. در گوشه‌ای دیگر از همین راهپیمایی، تصویر دیگری ثبت شد؛ تصویری از مشت گره‌کرده سید عباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، که در میان دود و التهاب فضا به نشانه مقاومت بالا رفته بود. آن مشت گره‌کرده، در حقیقت نماد اراده‌ای بود که این روزها در میان مردم ایران موج می‌زند؛ اراده‌ای که می‌گوید فرهنگ و هویت این سرزمین نیز در کنار مردم ایستاده است.

در نقطه‌ای دیگر، صدای فریادهای مقاومت علیرضا زاکانی، شهردار تهران، در کنار دود ناشی از انفجار به گوش می‌رسید؛ فریادهایی که در فضای ملتهب آن لحظات، به زبان حال یک شهر تبدیل شده بود. شهری که به‌جای عقب‌نشینی، صدای خود را بلندتر کرد.

در راهپیمایی امسال ، صحنه‌ای دیگر نیز روحیه این روزهای ایران را به نمایش گذاشت؛ زمانی که در نزدیکی رئیس قوه قضائیه دود و صدای ناشی از انفجار بمب‌های دشمن به هوا برخاست. آقای اژه‌ای در حالی که با خبرنگاری گفت‌وگو می‌کرد، حتی لحظه‌ای مکث نکرد؛ آرام و استوار، همراه مردم شعار «حیدر حیدر» سر داد. شعاری که این روزها به رمز مشترک ایرانیان برای نشان دادن عزم و اراده‌شان در برابر دشمن تبدیل شده است.

اما در میان همه این تصاویر، حقیقتی بزرگ‌تر وجود دارد؛ حقیقت شجاعت مردم ایران. مردمی که در شرایطی به خیابان آمدند که صدای انفجار در شهر پیچیده بود. مردمی که نشان دادند امنیت و عزت کشورشان برای آنان مفهومی فراتر از آسایش شخصی دارد. در طول تاریخ، ملت ایران بارها آزمون‌های دشوار را پشت سر گذاشته است. هر بار دشمن تصور کرده که فشار و تهدید می‌تواند این ملت را به عقب براند، نتیجه معکوس گرفته است. زیرا ایران تنها یک جغرافیا نیست؛ ایران ملتی است که در لحظات خطر، به جای پراکنده شدن، به هم نزدیک‌تر می‌شود.

راهپیمایی روز قدس امسال نیز دقیقاً همین معنا را آشکار کرد. مردم در خیابان بودند، مسئولان در کنارشان ایستاده بودند و صدای شعارها در میان دود و التهاب فضا بلندتر می‌شد. در چنین صحنه‌ای، رئیس‌جمهوری که در میان مردم راه می‌رود، دیگر فقط یک مقام سیاسی نیست؛ او به نمادی از همان روحیه‌ای تبدیل می‌شود که این ملت را زنده نگه داشته است.

آقای رئیس‌جمهور در آن روز، بیش از هر سخنرانی یا بیانیه‌ای، با همان حضور ساده اما شجاعانه خود پیامی روشن داد: ایران در روز خطر نیز با مردمش ایستاده است و البته پیام آن روز تنها برای داخل کشور نبود. دشمنان ایران نیز باید این تصویر را با دقت ببینند؛ تصویری از ملتی که در زیر صدای انفجار به خیابان می‌آید، از مسئولی که در میان مردم قدم می‌زند، از مشت‌هایی که به نشانه مقاومت گره می‌شود و از فریادهایی که در میان دود بلندتر می‌شود.

چنین ملتی را نمی‌توان با تهدید شکست داد

دشمن شاید بتواند آسمان این سرزمین را برای لحظاتی با صدای انفجار پر کند، اما نمی‌تواند اراده مردمی را که در دل خطر ایستاده‌اند درهم بشکند. تاریخ بارها این حقیقت را ثابت کرده است و امروز نیز همان حقیقت در برابر چشم جهان تکرار شد.

ایران امروز همان ایران همیشگی است؛ایرانی که مردمش شجاع‌اند، مسئولانش در کنار آنان می‌ایستند و دشمنانش دیر یا زود درمی‌یابند که با ملتی روبه‌رو هستند که در سخت‌ترین لحظات نیز امید و مقاومت را انتخاب می‌کند و اگر کسی هنوز در اراده این ملت تردید دارد، کافی است به تصویر آن روز نگاه کند:مردمی که زیر صدای انفجار ایستاده‌اند، مشت‌هایی که به نشانه مقاومت بالا رفته است، فریاد «حیدر حیدر» که در خیابان طنین انداخته، و رئیس‌جمهوری که در میان مردم قدم می‌زند. این تصویر فقط یک راهپیمایی نبود؛این تصویر، چهره واقعی ایران بود.

انتهای پیام