به گزارش ایسنا، این استاد دانشگاه در گفتوگویی با انصاف نیوز دیپلماسی عمومی را تلاش سیاستمداران یک کشور برای اثرگذاری بر افکار عمومی کشور دیگر تعریف کرد؛ فرآیندی که در نهایت میتواند بر رفتار دولتها نیز تأثیر بگذارد. او گفت :هدف از این نوع دیپلماسی آن است که افکار عمومی، سیاستمداران خود را به تغییر رفتار در قبال یک کشور ترغیب کند.
او با اشاره به دشواری سنجش میزان موفقیت دیپلماسی عمومی گفت: ارزیابی این مسئله نیازمند بررسی میزان شنیدهشدن روایتهای ایران در میان مخاطبان خارجی و اثرگذاری آن بر تصمیمگیری سیاسی در کشور مقابل است.
این استاد روابط بینالملل گفت: ایران در جریان جنگ ۴۰ روزه تلاش کرد روایت گستردهتری از تحولات ارائه دهد؛ از جمله دفاع از حق برخورداری از دانش هستهای بر اساس معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای و طرح این پرسش که چرا برخی قدرتهای هستهای یا کشورهای دارای توان هستهای، با فشار بینالمللی مواجه نمیشوند اما ایران تحت فشار قرار میگیرد.
شفیعی همچنین نحوه روایت ایران درباره تنگه هرمز را یکی از نقاط قوت دیپلماسی عمومی کشور دانست و گفت: تهران به جای استفاده از ادبیات بستن تنگه هرمز بر مدیریت امنیت و تردد در این آبراه تأکید کرد؛ روایتی که از نگاه او، در افکار عمومی جهان معنایی تدافعی و صلحآمیزتر داشت.
او درباره برنامه موشکی ایران نیز گفت :جمهوری اسلامی ایران توانست این تصویر را به جهان منتقل کند که برنامه موشکیاش ماهیتی دفاعی دارد؛ زیرا در تاریخ معاصر، ایران بیش از آنکه آغازگر جنگ باشد، خود در معرض تهاجم قرار گرفته است.
شفیعی در عین حال، برخی تحولات داخلی و فضای رسانهای بینالمللی را از نقاط ضعف دیپلماسی عمومی ایران دانست و گفت: وقوع برخی رخدادها در داخل کشور، ایران را در موضعی انفعالی قرار داد و سبب شد بخشی از افکار عمومی جهان، تهاجم آمریکا و اسرائیل به ایران را آنگونه که باید محکوم نکند.
او همچنین به وجود تصویرهای دوگانه از ایران در عرصه عمومی اشاره کرد و گفت: انتشار مواضع متعارض و برداشت از وجود اختلافنظرهای داخلی، گاه ابتکار عمل دیپلماسی عمومی ایران را تضعیف میکرد و به تقویت روایت طرف مقابل میانجامید.
شفیعی در پایان تأکید کرد که با وجود محدودیتها، استفاده از شبکههای اجتماعی، پیامهای رسمی مقامهای سیاسی و روایتسازی رسانهای، بخشی از ابزارهای جدید دیپلماسی عمومی ایران بوده که در این جنگ به کار گرفته شد؛ هرچند اثرگذاری آنها در فضای سنگین رسانهای علیه ایران، محدود مانده است.
انتهای پیام
