به گزارش ایسنا، کهکشان فعال ان‌جی‌سی ۱۲۷۵ عضو مرکزی و غالبِ خوشه بزرگ و نسبتا نزدیکِ کهکشانی برساوش است. این کهکشان در طول‌موج‌های مرئی ظاهری آشفته و عجیب دارد و در عین حال منبعی بسیار قدرتمند از پرتوهای ایکس و امواج رادیویی نیز هست. ان‌جی‌سی ۱۲۷۵ ماده را جذب می‌کند، زیرا کهکشان‌های کامل به درون آن سقوط می‌کنند و در نهایت سیاه‌چاله‌ای ابرپرجرم در هسته کهکشان را تغذیه می‌کنند.

داده‌های تصویربرداری باریک باند که در این تصویر تلسکوپی دقیق به کار رفته‌اند، بقایای کهکشانی و رشته‌هایی از گاز درخشان را نشان می‌دهند که طول برخی از آن‌ها به ۲۰ هزار سال نوری می‌رسد. این رشته‌ها در ان‌جی‌سی ۱۲۷۵ باقی مانده‌اند، با وجود آن‌که آشوب ناشی از برخوردهای کهکشانی باید آن‌ها را از بین ببرد.

چه چیزی این رشته‌ها را کنار هم نگه می‌دارد؟ مشاهدات نشان می‌دهد این ساختارها که بر اثر فعالیت سیاه‌چاله از مرکز کهکشان به بیرون رانده شده‌اند، به وسیله میدان‌های مغناطیسی منسجم باقی می‌مانند.

این کهکشان که با نام «برساوش A» نیز شناخته می‌شود، خود بیش از ۱۰۰ هزار سال نوری گستردگی دارد و در فاصله‌ای حدود ۲۳۰ میلیون سال نوری از ما قرار گرفته است.

انتهای پیام