احمد صادقی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به عوامل تاب آوری شهری در شرایط جنگی اظهار کرد: وقتی کشور در شرایط جنگی قرار می‌گیرد، اولین چیزی که هدف قرار می‌گیرد فقط زیرساخت و تجهیزات نیست؛ روحیه مردم است. اگر جامعه از درون منسجم بماند، خیلی از فشارها خنثی می‌شود. وقتی صدای تهدید می‌آید، همه‌ چیز فقط مساله نظامی نیست و بخشی از آن ذهن مردم است و بخشی هم حال دل جامعه‌ است؛ اگر آن قسمت آسیب ببیند، حتی قوی‌ترین ساختارها هم فرسوده می‌شوند.

وی ادامه داد: تاب آوری یعنی ما در فشار خم شویم ولی نشکنیم؛ یعنی اگر ضربه خوردیم، دوباره خودمان را جمع کنیم. فقط تحمل کردن نیست؛ برگرداندن تعادل جامعه‌ است. تاب‌آوری یعنی ما در برابر ضربه، فرو نریزیم و بتوانیم خودمان را با شرایط جدید تطبیق دهیم و کارکردهایمان را حفظ کنیم و حتی بعد از بحران، قوی‌تر بلند شویم. این فقط صبر کردن نیست؛ یک رفتار فعال و جمعی است.

اگر مردم به هم و به نهادها اعتماد داشته باشند، بحران نصف می‌شود

پنج عامل تاب آوری در جامعه چیست؟

عضو شورای شهر تهران در پاسخ به این سوال که چه چیزهایی باعث می‌شود یک جامعه  تاب‌آور شود، گفت: اول اعتماد، اگر مردم به هم و به نهادها اعتماد داشته باشند، بحران نصف می‌شود. دوم سرمایه اجتماعی؛ یعنی همین رابطه‌های همسایگی، رفاقت‌ها، مسجد محل، هیئت‌ها و گروه‌های مردمی. سوم آمادگی؛ اینکه بدانیم اگر اتفاقی افتاد، هرکسی چه نقشی دارد. چهارم امید و ثبات روانی؛ جامعه‌ای که از درون فرو بریزد، حتی اگر از بیرون امن باشد، آسیب‌پذیر است. پنجمین مورد هم اطلاعات درست است چراکه شایعه از هر موشکی خطرناک‌تر است.

بحران فقط با دستور حل نمی‌شود بلکه با حضور مردم حل می‌شود

وی با اشاره به مولفه‌های تاب‌آوری اجتماعی بیان کرد: تاب آوری ۵ ستون دارد. یکی همبستگی؛ اینکه حس کنیم «ما» هستیم، نه اینکه در بحران دنبال مقصر بگردیم و همدیگر را تضعیف کنیم. مولفه دیگر مشارکت مردم است؛ هیچ بحرانی فقط با دستور حل نمی‌شود بلکه با حضور مردم حل می‌شود. دیگر مولفه نظم و مسئولیت‌پذیری است؛ یعنی رعایت کردن، هیجانی عمل نکردن، بازار رو به هم نریختن. سلامت روان جامعه‌ نیز مولفه مهمی است به این معنی که اضطراب اگر مدیریت نشود، خودش بحران می‌سازد. همچنین مولفه دیگر هم سازماندهی محلی است؛ اینکه هر محله بداند چطور خودش را جمع‌وجور کند؛ از امداد گرفته تا پشتیبانی و آموزش.

مدیریت اخبار و آرام نگه داشتن فضای خانواده

رئیس کمیته شفافیت و شهر هوشمند شورای شهر تهران اضافه کرد: ما تجربه‌هایی مثل تشکیل هسته‌های محلی در مساجد را داریم؛ کمیته‌های امداد، پشتیبانی، آموزش و حتی بهداشت روان. این‌ها شعار نیست، ایجاد ساختار مردمی برای روز مبادا است اما در این شرایط، هرکدام از ما چه کار می‌توانیم بکنیم؟ در سطح فردی اخبار را مدیریت کنیم و هر چیزی را منتقل نکنیم، برنامه روزانه‌مان را تا حد ممکن حفظ کنیم، با خانواده حرف بزنیم و فضا را آرام نگه داریم و به جای نشستن و اضطراب گرفتن، داوطلبانه کمک کنیم و در نهایت مراقب خواب و سلامتی خودمان نیز باشیم.

لزوم تقویت شبکه‌های همیاری محله

وی ادامه داد: در سطح اجتماعی باید شبکه‌های همیاری محله را تقویت، داوطلب‌ها را ساماندهی و از اصناف ضروری حمایت کنیم و آموزش‌های ساده بحران را جدی بگیریم. از همه مهم‌تر هم در مقابل شایعه بایستیم. در شرایط جنگی، هدف فقط زیرساخت نیست؛ ذهن مردم است. اگر ما آرام، منسجم و مسئولانه رفتار کنیم، بخش بزرگی از فشار خنثی می‌شود. نکته مهم این است که باید در برابر جنگ روانی هوشیار باشیم. در شرایط جنگی، دشمن فقط به دنبال آسیب فیزیکی نیست؛ به دنبال فرسایش ذهن مردم است و اگر جامعه آرام، منظم و منسجم رفتار کند، بزرگ‌ترین ضربه به هدف دشمن وارد می‌شود.

کشور فقط با دل‌های به‌ هم‌ متصل حفظ می‌شود

عضو شورای شهر تهران با تأکید بر اینکه تاب‌آوری اجتماعی یعنی هرکدام از ما یک حلقه از زنجیره امنیت روانی کشور باشیم، اظهار کرد: اگر کنار هم بایستیم، مسئولانه رفتار کنیم، محله محور و سازمان‌یافته عمل کنیم، این بحران هم مثل همه بحران‌های تاریخ، پشت سر گذاشته می‌شود. جامعه‌ای که بتواند خودش را مدیریت کند، شکست‌ پذیر نیست. تاب‌آوری یعنی همین؛ هرکدام از ما سهمی داریم. اگر خونسرد بمانیم، به هم تکیه کنیم، از همدیگر مراقبت کنیم، جامعه تنها نمی‌ماند، بلکه قوی‌تر هم می‌شود. کشور فقط با مرز حفظ نمی‌شود؛ با دل‌های به‌ هم‌ متصل حفظ می‌شود.

انتهای پیام