به گزارش ایسنا، آرمان بیات طی یادداشتی چالش‌های‌صنعت هوایی کشور و راهکارهای برطرف کردن آن را بررسی و تشریح کرد. یادداشت این کارشناس صنعت هوایی بدین شرح است: 

" صنعت هوایی ایران به‌واسطه میانگین بالای سن ناوگان، محدودیت‌های تحریمی در تأمین قطعه و موتور و ساختار شبکه پروازی عمدتاً کوتاه‌برد، با شرایطی خاص نسبت به ایرلاین‌های بین‌المللی مواجه است. در چنین فضایی، چهار شاخص اصلی چون نرخ دسترسی سالانه، تعداد سیکل پروازی، تعداد ساعت پرواز سالانه و ضریب اشغال صندلی و درکنار آن چگونگی عرضه صندلی پرواز و میانگین ارزش آن، برای سنجش بهره‌برداری یک هواپیما اهمیت ویژه‌ای دارند.

بنابراین؛ یکی از چالش‌های اصلی ناوگان هوایی کشور، حفظ تعادل میان شاخص‌های بهره‌برداری است. در چنین شرایطی سه شاخص «نرخ دسترسی»، «تعداد سیکل پروازی» و «ساعات پروازی سالانه» معمولاً در سطحی پایین‌تر از استاندارد جهانی قرار دارند. به بیان دیگر، بخش زیادی از سال، ناوگان هوایی به دلایلی چون عدم مدیریت صحیح نقدینگی و عدم برنامه ریزی زمان‌بندی در تامین نیازمندی ها، زمین‌گیر یا در انتظار قطعه هستند و حتی زمانی که عملیاتی می‌شوند، به‌دلیل ضعف برنامه‌ریزی و محدودیت منابع، پروازهای کمتری در مقایسه با ظرفیت واقعی انجام می‌دهند.

از سوی دیگر، ضریب اشغال صندلی تقریباً همیشه بالاست. این موضوع بیشتر از آن‌که نشان‌دهنده‌ بهره‌برداری بهینه باشد، بازتابی از کمبود عرضه در برابر تقاضای بالای مسافر در ایران است. به همین دلیل، Load Factor یا ضریب اشغال بالای ۹۰ درصد، اگرچه در ظاهر یک موفقیت به‌نظر می‌رسد، اما در عمل نشان می‌دهد که تعداد پروازها و صندلی‌های عرضه‌شده بسیار کمتر از نیاز بازار بوده است. به زبان ساده، هر پروازی که انجام می‌شود پر است، اما پروازهای زیادی اصلاً انجام نمی‌شوند.

بنابراین؛ ضریب اشغال بالا، بدون توجه به سه شاخص یاد شده، به معنای رفتار درخشان مدیریتی نیست که تنها یک فریب زیباست؛ لذا زمانی هنر و عیار مدیریت عیان می‌شود که هر سه شاخص همراه با شاخص ضریب اشغال صندلی بالاتر