آیت‌الله‌ عبدالله جوادی آملی در جلسه هفتگی درس اخلاق که در مسجد اعظم قم برگزار شد،‌ تصریح کرد: هر کس در برابر حق بایستد، قطعاً شکست می‌خورد؛ اما در عین حال، هر انسان در این نظام هستی موظف است وظیفه خود را به‌درستی انجام دهد.

وی با بیان اینکه هیچ موجودی در نظام خلقت همانند انسان دچار بیراهه‌روی و گناه نمی‌شود، اظهار کرد: تنها موجودی که گاهی از مسیر حق منحرف می‌شود انسان است و این انحراف یا ناشی از «جهل» است که حوزه و دانشگاه وظیفه جهل‌زدایی از آن را بر عهده دارند، یا برخاسته از «جهالت» فردی است، که مسجد و حسینیه مسئول جهالت‌زدایی از آن هستند؛ اما وظیفه اصلی نظام امامت و امت، «جاهلیت‌زدایی» است که بر پایه آن، جامعه به سوی حق هدایت می‌شود.

آیت‌الله‌ جوادی آملی با استناد به حکمت شریف «إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ تَمَلُّ کَمَا تَمَلُّ الْأَبْدَانُ، فَابْتَغُوا لَهَا طَرَائِفَ الْحِکْمَةِ» به مسئله ملالت و خستگی دل پرداخت و تصریح کرد: همان‌گونه که بدن دچار خستگی می‌شود و نیازمند درمان، استراحت و تدبیر است، دل نیز گاهی دچار ملالت می‌شود و درمان آن، بهره‌گیری از طرائف حکمت، اندرزهای حکیمانه، آیات الهی، مناجات‌هایی همچون مناجات شعبانیه و انس با حرم‌های اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) است؛ چراکه اگر دل خسته باشد، انسان از عبادت خود بهره صحیح نخواهد برد.

وی افزود: دست و زبان ابزارند و در قیامت شهادت می‌دهند؛ ﴿یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ﴾، اما دل، اصل انسان است و اگر سخنی بگوید، اقرار به شمار می‌آید. فرق دست و پا با دل در این است که دل، حقیقت انسان است، اما دست و پا ابزار اویند؛ ازاین‌رو اگر خطاهایی همچون رشوه، اختلاس و خیانت با دست انجام شود، در قیامت گفته نمی‌شود دست اقرار کرد، بلکه گفته می‌شود شهادت داد، زیرا خیانت از دل سر زده است، نه از دست و زبان.

این مرجع تقلید با تأکید بر اینکه دل ملول، انسان را دچار خستگی و افسردگی می‌کند، بیان کرد: انسانیت انسان به دل اوست و چون این دل جز به دل‌آفرین وابسته نیست، اگر به غیر خدا سرگرم شود دچار ملالت خواهد شد؛ بنابراین نباید هر چیزی را به دل راه داد تا دچار غفلت نشود.

به گزارش ایسنا و به نقل از دفتر اطلاع رسانی آیت‌الله‌ جوادی آملی در روز چهارشنبه یکم بهمن، وی در پایان تصریح کرد: اگر دل دچار ملالت شود، خود توان درمان خویش را دارد، اما نیازمند تذکره و مراقبت است. سفارش به محاسبه نفس، و این روایات و مواعظ، همگی تذکره و بیدارباش‌هایی هستند که بشارتی برای دل‌اند تا غفلت در آن راه نیابد.

انتهای پیام