به گزارش ایسنا، به نقل از ایتنا، کمتر رویدادی در سالهای اخیر به اندازه مأموریت مشترک سونی ویلیامز و بوچ ویلمور توجه رسانهها را جلب کرده است. این دو فضانورد ناسا در ژوئن ۲۰۲۴ با نخستین پرواز سرنشیندار فضاپیمای بوئینگ استارلاینر به ایستگاه فضایی بینالمللی اعزام شدند. مأموریتی که در ابتدا قرار بود تنها یک هفته به طول بینجامد، به دلیل بروز نگرانیهای فنی و تصمیم ناسا برای جلوگیری از بازگرداندن آنها با همان فضاپیما، به بیش از شش ماه اقامت ناخواسته در مدار زمین تبدیل شد. آنها سرانجام در مارس ۲۰۲۵ به زمین بازگشتند و اعلام کردند شرایط پیشآمده پیچیدهتر از آن چیزی بوده که پیشتر اطلاعرسانی شده بود.
فراتر از ابعاد رسانهای این ماجرا، یک پرسش عملی برای بسیاری مطرح شد: چرا این دو فضانورد مجبور شدند مدت بسیار طولانیتری از برنامهریزی اولیه در فضا بمانند و آیا برای این اقامت اضافی، مزایای مالی ویژهای دریافت کردند؟
پاسخ کوتاه این است: خیر، اضافهکاری به معنای متعارف به فضانوردان پرداخت نمیشود. با این حال، ساختار حقوقی آنها دارای جزئیاتی است که بررسی آن خالی از اهمیت نیست.
حقوق سالانه فضانوردان چگونه تعیین میشود؟
فضانوردی از جمله مشاغل بسیار تخصصی و پرریسک محسوب میشود. داوطلبان این حرفه باید دورههای آموزشی فشرده و تمرینهای بدنی سنگین را پشت سر بگذارند و با خطرات شناختهشدهای مانند کاهش تراکم استخوان، تحلیل عضلانی و تغییرات فیزیولوژیک ناشی از بیوزنی مواجه شوند.
با وجود این شرایط، حقوق فضانوردان صرفاً بر مبنای حضور در فضا محاسبه نمیشود، بلکه آنها بهعنوان کارمندان دولت فدرال ایالات متحده حقوق سالانه دریافت میکنند. این رقم بهطور متوسط حدود ۱۵۲٬۲۵۸ دلار در سال اعلام شده است. بنابراین، حتی اگر مدت مأموریت آنها طولانیتر از برنامهریزی اولیه شود، پرداختی جداگانهای تحت عنوان اضافهکاری برای آنها در نظر گرفته نمیشود.
حق مأموریت روزانه؛ رقمی نمادین
جیمی راسل، سخنگوی اداره مأموریت عملیات فضایی ناسا، در گفتوگو با نیویورک تایمز توضیح داده است که کارکنان دولت فدرال هنگام سفر کاری، علاوه بر حقوق پایه، مبلغی بهعنوان کمکهزینه روزانه دریافت میکنند. این مبلغ بسته به شرایط متفاوت است.
بر اساس گزارشها، برای ویلیامز و ویلمور روزانه ۵ دلار بهعنوان حق مأموریت در نظر گرفته شده بود. این در حالی است که یک فضانورد دیگر در سال ۲۰۰۷ که ۱۵۲ روز در ایستگاه فضایی بینالمللی مستقر بود، روزانه حدود ۱٫۲۰ دلار دریافت میکرد.
این کمکهزینه معمولاً برای پوشش «هزینههای پیشبینینشده» در سفرهای کاری در نظر گرفته میشود؛ هرچند در محیط ایستگاه فضایی، بسیاری از هزینههای معمول زندگی عملاً موضوعیتی ندارند. با این حال، اگر مبنای محاسبه را همان ۵ دلار روزانه قرار دهیم، اقامت ۲۸۶ روزه این دو فضانورد در مدار زمین، حدود ۱٬۴۳۰ دلار دریافتی اضافی برای آنها به همراه داشته است؛ رقمی که در مقایسه با سطح ریسک و فشارهای جسمی و روانی مأموریت، چندان قابل توجه به نظر نمیرسد.
فراتر از ارقام مالی
برای بسیاری از فضانوردان، فرصت حضور در فضا خود نوعی دستاورد حرفهای و افتخار ملی محسوب میشود. با این حال، واقعیت این است که افتخار و تجربه منحصربهفرد سفر فضایی، جایگزین مسائل مالی یا پیامدهای احتمالی سلامتی نمیشود. پژوهشها نشان دادهاند اقامت طولانیمدت در فضا میتواند حتی ساختار مغز فضانوردان را تحت تأثیر قرار دهد.
در نهایت، ماجرای اقامت طولانی ویلیامز و ویلمور نشان داد که پشت هیجان تیترهای فضایی، واقعیتهای اداری و مالی نسبتاً سادهای قرار دارد: فضانوردان حقوق سالانه ثابت دریافت میکنند و حتی در صورت طولانیشدن مأموریت، اضافهکاری ویژهای به آنها تعلق نمیگیرد؛ تنها یک کمکهزینه روزانه محدود که بیش از آنکه پاداش باشد، جنبه اداری دارد.
انتهای پیام
نظرات