به گزارش ایسنا، گلعلی بابایی در یادداشتی به مناسبت شهادت سردار پاسدار علیمحمد نائینی، از سالها آشنایی و همراهی با این فرمانده و نقش او در عرصه فرهنگ و روایت دفاع مقدس نوشت.
هوالشهید
چند خطی برای عرض ارادت به ساحت نورانی شهید والامقام سرلشکر پاسدار علیمحمد نائینی که بهواقع مصداق بارز این سخن سید شهیدان اهلقلم؛ سید مرتضی آوینی است. آنجا که میگوید:
"...حلقومها را میتوان برید، اما فریادها را، هرگز!
فریادی که از حلقوم بریده برمیآید، جاودانه میماند"!
برای این کمترین که بیش از ۳۵ سال افتخار آشنایی و رفاقت با آن سپاهی مرد خنده روی اهل نائین را داشته، شنیدن خبر شهادت او اصلاً دور از انتظار نبود. چراکه به یقین میدانستم، برای این کهنه سرباز حماسه ٨ ساله دفاع مقدس و یاور دلسوز اهالی قلم ملتزم به خونهای پاک شهیدان آن نبرد سراسر شرافت، چه فخری از این والاتر و چه فرجامی از این فرخندهتر، که در گرماگرم مصاف تمامیت قوم خداباور سلمان پارسی با رجالههای بعلپرست ائتلاف نامیمون آمریکای جهانخوار با رژیم کودک کش بنوصهیون، سنگر جهاد تبیین رسانهای را در ایران سپاه، به وجه احسن حفاظت و پاداش یک عمر مجاهدت را، با در آغوش کشیدن شاهد عاشق کش شهادت در واپسین سحر رمضان از خدای مجاهدان دریافت کند.
هرچند در این معامله با خدا، او منتفع شد و به آرزوی دیرینهاش رسید، اما جبهه فرهنگی انقلاب؛ بهویژه دلسوختگان عرصه ادبیات دفاع مقدس، از حمایت یاوری امین و مدیری کاربلد محروم شدند. چرا که شهید نائینی یک عنصر فرهنگی برخاسته از بطن جنگ بود که سالیان سال در مسئولیتهای مهم و متنوع نقشآفرینی کرده و چون پولاد آبدیده شده بود. از همین روی مدیریت هر سازمانی را که به عهده میگرفت، آنجا مآمن نیروهای دلسوز و کارآمد میشد. مصداق بارز این ادعا دوران طلایی مدیریت ایشان در مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس بود که توانست با در اختیار گذاردن آرشیوهای جنگ به یگانهای استانی و حمایت از پژوهشگران و نویسندگان برای خلق آثار در گونههای متنوع، خدمت شایانی به ثبت تاریخ پرافتخار دفاع مقدس نماید و سرانجام مزد زحماتش را از خدای شهیدان بگیرد. گوارایش باد این پاداش بیهمتا.
"گل علی بابایی- چهارم فروردین۱۴۰۵
انتهای پیام
