کوروش کمالی سروستانی، مدیر مرکز سعدیشناسی، در پی درگذشت اصغر دادبه، استاد ادبیات و عضو مرکز سعدیشناسی در گفتوگو با ایسنا متن مکتوبی را که آماده کرده بود خواند.
او در این متن مکتوب آورده است: «بار دیگر حریق مرگ زبانه کشید تا رادمردی ارجمند را در کامه خود فرو برد و ما را و همگان را دریغاگوی اندیشمندی سازد که داغ ماتمش جاودان خواهد ماند. سهمی بیبدیل از مهر و پاکبازی که روزگار او را از ما دریغ داشت، دریغ و درد که جامعه ادبی و علمی ما مردی بخرد را از دست داد که چون اویی یافتن ما را صبر بسیار میباید.
رادمردی که در عرصه فلسفه و ادب بسیار کوشید و حاصل عمر خویش را بیهیچ مدعایی بر پهنه آگاهی گسترانید و همگان را برخوردار از این خوان زرین نمود. دکتر اصغر دادبه درسآموخته فلسفه و دلباخته ادبیات فارسی و ایران بود. به فرهنگ ایرانی به عنوان عنصری زنده، پویا و سرشار از کارآمدی، آگاهی و انساندوستی مینگریست. زبان فارسی را بنیادیترین پایه هویت ملی ایران میشناخت. به فردوسی عشق میورزید. حافظ را میستود و با سعدی زندگی میکرد. دانشیمردی که ۶۰ سال از عمر پربار خود را به شناخت و شناساندن فرهنگ و ادب تاریخ ایرانزمین وقف کرد. دقت نظر، حافظه قوی و رشکانگیز، نکتهسنجی و ارج گذاشتن به آثار پژوهشگران پیشین و همعصر از ویژگیهای توامان او بود.
کتابها و مقالات او، حکمت و فلسفه اسلامی، فردوسیپژوهی، ایرانشناسی، حافظشناسی و سعدیشناسی را در بر میگرفت. او از اعضای هیئت مدیره و مشاور علمی مرکز سعدیشناسی بود و نزدیک به ۳۰ سال این پیوند مبارک را با حضور هر ساله خود در یادروز سعدی پاس میداشت. در اول اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۶ همزمان با یادروز سعدی به دلیل پژوهشها و فعالیتهای سعدیشناسانه جایزه سال سعدیشناسی به ایشان اهدا گردید.
نگاه ژرف، جستوجوگر، ذهن پویا و خلاق و نکتهسنجیهای عالمانه ایشان در آثار سعدی با تکیه بر زبانشناسی و درونمایه دقیق منجر به خلق مقالات ماندگاری در این عرصه شد. اگر چه ما را از حدیث فرقتش اندوهی بس گران بر دل است، اما آرامش و جمعیت خاطرمان نیز خود از همین حدیث است، که با هر بار ورق زدن جریدهها و آثارش او را در بطن زمان ساری و جاری احساس میکنیم و چه مباهاتی از این فراتر که در آن دم که فرجاممان را بدو میسپاریم، کولهباری فراخ باقی نهیم چو استاد اصغر دادبه، رهتوشهای که گذار ایام و دست تطاول زمان را بدان گزندی نیست و بسیاری بدان میبالند و مباهات میکنند.
مرکز سعدیشناسی این سوگ و فقدان بزرگ را به جامعه فرهنگ و ادب و فلسفه ایرانزمین و خانواده گرامی استاد تسلیت میگوید.»
کمالی سروستانی همچنین درباره ویژگی طنز و نقادی دادبه نیز به ایسنا گفت: ایشان با توجه به حافظه قویای که داشت، نکتهسنجی میکرد و همیشه روحیه نقاد و شاد و طنزپردازی داشت و سعی میکرد سخنرانیهایش را به گونهای زنده ارائه کند و مورد استقبال قرار بگیرد. یکی از شگردهایی که به کار میبرد استفاده از علاقههای مخاطب بود به ایران، به دوستی، به انسان، به مهر، به عشق و به زندگی. همه اینها باعث میشد مطالبش چه در زمینه سعدیپژوهی و چه در حافظپژوهی و چه آنچه در مورد ایران و دغدغههایش درباره این سرزمین میگفت، همیشه دلنشین باشد.
انتهای پیام
