به گزارش ایسنا، این بازیگر و کارگردان تئاتر زمستان سال گذشته با بازی در دو نمایش «سلول» و «زندانی خیابان دوم» روی صحنه بود که اجرای هر دو اثر به دلیل جنگ تحمیلی سوم تعطیل شد.
او همچنین نمایش «خشم قلمبه» را به عنوان کارگردان برای تماشاگران کودک در مرکز تئاتر کانون پرورش فکری کودک و نوجوان اجرا میکرد.
با از سرگیری اجرای نمایشها بعد از اعلام آتشبس، وحید نفر نیز دوباره روی صحنه رفت. به تازگی اجرای نمایش «زندانی خیابان دوم» به پایان رسیده و او حالا با دو نمایش «سلول» و «خشم قلمبه» در تئاتر حضور دارد.
او در گفتگو با ایسنا از چالشهای پیشروی گروههای نمایشی، دشواری تبلیغ و اطلاعرسانی نمایشها در نبود اینترنت بینالملل و روی آوردن به فضاهای تازهای برای تبلیغ میگوید.
نفر که جزو نخستین کسانی است که بعد از جنگ تحمیلی سوم به صحنه بازگشته، درباره حضور خود در تئاتر در وضعیت فعلی گفت: حدود بیست و هفت هشت سال است که به صورت حرفهای مشغول کار تئاتر هستم و در تئاترهای مختلف تئاتر روی صحنه بودهام و نمیدانم چگونه میتوانم زندگیام را از تئاتر مجزا کنم چراکه برای این کار زحمت بسیاری کشیدهام و در هر وضعیتی، حتی در شرایط سخت در آن حضور داشتهام.
او که با تعطیلی تئاتر مخالف است، ادامه میدهد: از آن دست افرادی هستم که معتقدم هرگز نباید تئاتر را تعطیل کرد زیرا تئاتر عین خود جریان زندگی است و این چنین است که تاریخ نشان داده در لحظاتی که مردم با مسائل سخت، چه اجتماعی, اقتصادی سیاسی و ... مواجه بودهاند و در همه بحرانها، تئاتر درمانگر بوده است و میتواند مرهمی باشد بر زخمها ولو در حد اینکه برای ساعات یا دقایقی، ذهن و فکر و روح و روان مخاطب را از آنچه درگیر آن است، رها کند و برای او محل آرامشی بشود تا بتواند سختیها را راحتتر پشتسر بگذارد.
نفر که جزو هنرمندانی است که در ایام بعد از جنگ به عنوان بازیگر و کارگردان روی صحنه رفته، در پاسخ به اینکه علیرغم شرایط دشوار تئاتر، چه عاملی او را به تئاتر میکشاند، توضیح داد:پیش از جنگ هر دو نمایشی که روی صحنه داشتم، «سلول» و «زندانی خیابان دوم» با استقبال رو به رو شد. الان هم استقبال از این نمایشها ادامه دارد. البته استقبال از نمایش «سلول» به اجرای آن در پاییز برمیگشت و از آن مقطع ادامه پیدا کرد اما «زندانی خیابان دوم» بعد از جشنواره فجر روی صحنه رفت؛ با حال و هوایی که آن مقطع در جامعه وجود داشت. بنابراین استقبال از این نمایش در آن برهه قدری راضیکننده نبود و گاه سردی و خالی بودن تعدادی از صندلیهای سالن، گروهمان را آزار میداد.
این کارگردان با اشاره به شرایط اجرای این دو نمایش بعد از جنگ تحمیلی سوم افزود: بعد از جنگ، هر دو نمایش که تولیدات قبلی بودند، تقریباً زمان و هزینه زیادی برای تولید مجدد نداشتند، بنابراین به سرعت هر دو کار را به صحنه آوردیم و خوشبختانه فکر میکنم مردم به این نتیجه رسیدند که تئاتر و بازگشت به سالن تئاتر میتواند برایشان مفید و مثمرثمر باشد و هر دو اثر با استقبال خوبی مواجه شدند.
او که همزمان با بازی در دو نمایش «زندانی خیابان دوم» و «سلول»، نمایش «خشم قلمبه» را به عنوان کاری برای مخاطب کودک در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کارگردانی میکند، درباره حساسیت خانوادهها برای آوردن فرزندانشان به سالن تئاتر نیز گفت: ما خیلی با وسواس و اصطلاحا دست و دل لرزان شروع به کار کردیم چون حضور کودکان در تئاتر باید شرایط ویژهای داشته باشد و در آرامش و رهایی خاصی، رخ بدهد. این اتفاق به مرور افتاد و ما در انتهای هفته گذشته که موفق شدیم بلیتفروشی را آغاز کنیم، متوجه شدیم که خانوادههای زیادی به دلیل فضای سبز و محیط پارک لاله، در حال گشت و گذار و گذراندن اوقات خود در اطراف کانون پرورش فکری هستند. در برخورد با اولین طیف از تماشاگران نیز دریافتیم که از ماندن در خانه خسته شدهاند. به هر حال کودکان بعد از چند روز، از خانهنشینی کلافه میشوند بخصوص که تفریح خاصی هم ندارند. وضعیت اینترنت هم به شکلی نیست که بتوانند از فضای مجازی استفاده کنند.
نفر اضافه کرد: خوشبختانه استقبال از دو اجرای نخست نمایش خوب بود و به این نتیجه رسیدیم که آرام آرام به تعداد روزهای اجرایمان در طول هفته اضافه کنیم و با اینکه فضایی برای تبلیغات مجازی نداریم، تبلیغ نمایش به شکل سینه به سینه انجام میشود و مردم به گوش هم میرسانند که نمایشی با محوریت آموزشی و پرورشی و کنترل خشم روی صحنه است. در کنار آن از فضای تبلیغاتی پیامرسانهای داخلی استفاده میکنیم.
او در پاسخ به اینکه در حال حاضر مهمترین چالش پیشروی گروههای نمایشی چیست، گفت: واقعیت این است که چون هنوز به صلح پایدار نرسیدهایم، تولید یک اثر نمایشی تازه برای بسیاری از گروهها، ریسک بزرگی است چراکه هزینههای ساخت یک نمایش به طرز سرسامآوری گران شده و این وضعیت، صدمات و لطمات زیادی به تئاتر وارد میکند و متاسفانه هیچ فکر درمانی هم برایش نمیشود. حال آنکه به عنوان نمونه میشد دستگاهها یا نهادهایی، بخشی از هزینههای ساخت و تولید را تقبل کنند.
نفر اضافه کرد: متاسفانه همه فقط دنبال این هستند که تئاتر روی صحنه باشد اما اینکه این اتفاق چگونه و با چه شرایطی رخ بدهد، برای کسی چندان مهم نیست. به همین دلیل بعضی از سالنهای خصوصی فعالیت خود را آغاز نکردهاند. از سوی دیگر بسیاری از نمایشهایی که الان روی صحنه هستند، یا قبلا اجرا شدهاند یا با هزینه تولید بسیار کمی روی صحنه رفتهاند. امیدوارم موج جدید نمایشهایی که در نوبت اجرا هستند، هر چه زودتر آغاز شود و اجراهای تازه در شرایط بهتری روی صحنه بروند تا گروههای نمایشی بتوانند نمایشهای خود را با هزینه کمتر و آرامش بیشتری اجرا کنند.
او در پاسخ به اینکه در نبود اینترنت بینالملل و محدودیت دسترسی افراد به فضاهایی مانند اینستاگرام که اصلیترین بار اطلاعرسانی تئاتر را بر عهده دارد، چه راهکارهایی برای تبلیغ و اطلاعرسانی نمایش خود دارید، گفت: عملا با وابسته بودن به فضاهای تبلیغی تکبعدی مانند اینستاگرام، کار برای همه ما سخت شد. زیرا با بسته شدن اینترنت بینالملل گویی دیگر هیچ دسترسی برای تبلیغ کار خود ندارید چراکه بیشتر فعالان تئاتر، برای خود یک صفحه کاری دارند و تبلیغ و اطلاعرسانی آثار خود را در صفحات کاری خود و نیز صفحات پربازدید، منعکس میکردند اما در وضعیت فعلی، به تبلیغات میدانی قبل از اینترنت یعنی شرایط اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ بازگشتیم و با ارسال پیامک و پخش تراکت و تبلیغات در سایت فروش بلیت و نیز استفاده از پیام رسانهای داخلی که البته بازدیدکنندگان بسیار کمی دارند، تبلیغ میکنیم. از آنجاکه در پیامرسانهای داخلی فعالیتی نداشتیم، دنبالکنندگان زیادی هم نداریم.
نفر ادامه داد: برای خود من جالب بود که بعد از بسته شدن فضاهای مجازی بینالمللی، به پیشنهاد نوجوانان، سراغ فضاهای داخلی مانند آپارات رفتیم که فضایی جوانپسند است و میتوان در آن، ویدئوها را دنبال کرد.
این فعال تئاتری با اشاره به استفاده از آپارات به عنوان یکی از ابزارهای اطلاعرسانی افزود: به پیشنهاد نوجوانان سراغ آپارات رفتیم و دیدیم ظاهرا در این پلتفرم، بازدید بیشتر است و ما نیز شروع کردیم به مانور دادن در این فضا ولی یکی از مسائلی که شاید تماشاگران را تحت تاثیر قرار داده، تعداد اجراهای روی صحنه است که ظاهرا به یک پنجم در سطح تهران کاهش پیدا کرده است.
نفر در پایان برای مردم کشورمان آرزوی صلح و آرامش کرد و گفت: امیدوارم فضای کار برای همه همصنفیها و همه هنرمندان کشورم فراهم باشد تا همواره بتوانند هنرشان را برای مردم کشورمان عرضه کنند.
گفتنی است نمایش «سلول» نوشته و کار محسن زرابادی پور هر شب ساعت ۱۸:۳۰ در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه میرود و نمایش «خشم قلمبه» نوشته سعید ابک و کار وحید نفر روز ساعت ۱۷:۴۵ در مرکز تئاتر کودک و عروسکی کانون پرروش فکری کودکان و نوجوانان روی صحنه میرود.
انتهای پیام
