«مواظب خودت باش»
مادر صبح زود با هزار شور و شوق، دختر به سن تکلیف رسیده خودش را با زبان روزه راهی سنگر علم و دانش کرد.
«مواظب خودت باش».
چشمش به ساعت است که کی زنگ مدرسه تمام میشود خبر ندارد که قبل از تمام شدن زنگ مدرسه زنگ زندگی کودکش تمام خواهد شد.
«به وقت زنگ دوم»
نگاهی به ساعت میکند. ۱۰:۴۰ دقیقه است. الان زنگ دوم کلاس هست. هنوز یک ساعت مانده... و ناگهان سکوت خانهها و خیابانهای میناب درهم میشکند.
صدای انفجار، شهر را فرا میگیرد. یعنی کجا را زدند؟ خبر میرسد مدرسه شجره طیبه را زدند، با هزاران امید دست به دعا بر میدارد که مدرسه نباشد. به سمت مدرسه میدود. مسیر مدرسه تمام نمیشود انگار این مسیر چند دقیقهای چند ساعت شده است. به مدرسه میرسد. چیزی جز تل خاک و دود و غبار دیده نمیشود. دخترم کجاست.
کتابها و دفترها بر روی نیمکتها متوقف شدند، خندهها گم شد و آرزوهای معلمان، پزشکان و آینده زیر خاک مدفون شد.
چقدر خون دل خوردم تا بزرگ شوی چقدر خون دل خوردم و حالا باید به دنبال جنازه ات باشم.
مدرسه «شجره طیبه» نه پایگاه نظامی بود، نه محل آموزش و حضور نیروهای مسلح و نه هدفی با کاربری جنگی. این مکان تنها خانه آموزش کودکان میناب بود.
«این بسیجی منه»
«این سردار بی سرمنه»
«سرش پیدا نشد»
در حمله وحشیانه ۹ اسفند رژیم خبیث صهیونیستی و آمریکای جنایتکار به مدرسه ابتدایی دخترانه شجره طیبه میناب ۱۶۸نفر شامل دانشآموزان، کادر مدرسه و معلمان به شهادت رسیدند؛ حادثهای که رویاها و امیدهای مادران را در دل خاک فرو برد و غمی بیپایان بر دل خانوادهها و سنگر علم و دانش گذاشت.
بسیاری از کارشناسان در دنیا تأکید دارند که کودکان، آسیبپذیرترین گروه در هرگونه تنش نظامی هستند و حفاظت از جان آنان باید یکی از مهمترین اولویتهای جهانی باشد. حادثه مدرسه میناب باز هم شرارت و عدم پایبندی به قوانین بین المللی، و ناامینی غیرنظامیان توسط رژیم کودککش و جنایتکار آمریکا و اسرائیل را بیش از پیش تایید کرد.
انتهای پیام
