• شنبه / ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۵ / ۰۶:۰۶
  • دسته‌بندی: گردشگری و میراث
  • کد خبر: 95021810169
  • خبرنگار : 71191

این‌جا «عمادالکُتاب» آرمیده + تصاویر

این‌جا «عمادالکُتاب» آرمیده + تصاویر

ماشین‌ها در هر عبورشان به کوچه‌ی پشت امامزاده «عبدالله» در شهر ری به قبر «عمادالکُتاب» نزدیک‌تر می‌شوند و با هر چراغی که در شب می‌زنند، انگار به او یادآوری می‌کنند که مراقب خودش باشد.

ماشین‌ها در هر عبورشان به کوچه‌ی پشت امامزاده «عبدالله» در شهر ری به قبر «عمادالکُتاب» نزدیک‌تر می‌شوند و با هر چراغی که در شب می‌زنند، انگار به او یادآوری می‌کنند که مراقب خودش باشد.

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، قبر «میرزا محمد حسین سیفی قزوینی» ملقب به «عمادالکُتاب»، استاد خوشنویس خط نستعلیق در یک قرن قبل، حدود 40 سال است که پشت بنای مقدس امامزاده «عبدالله» و در آخرین نقطه‌ی میان امامزاده و کوچه در شهر ری دفن شده است؛ قبری که این روزها بیشتر انبوه زباله‌های ریخته شده در اطرافش بهانه‌ی جذب افراد است تا مکان دفن «پیرو و گسترش دهنده‌ی سبک و شیوه میرزای کلهر».

دور تا دور قبر را علف‌های هرز گرفته‌ است، علف‌هایی که در بهار بیشتر قد می‌کشند. سنگ قبر «عمادالکُتاب» هم سال‌هاست بر اثر بی‌توجهی‌ها، هر روز به سفیدیِ مرگ نزدیک‌تر می‌شود.

هرچند پیش از این صحبت‌هایی درباره‌ی نصب یک مقبره کوچک روی قبر «عمادالکُتاب» مطرح شده بود، اما به نظر می‌رسد گذر زمان هم چاره‌سازِ این بی‌توجهی و فراموشی از سوی کانون خوشنویسان و میراث فرهنگی برای توجه به مقبره‌ی وی نیست.

امیرمسیب رحیم‌زاده، مدیر میراث فرهنگی شهرستان شهر ری در این زمینه به خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا می‌گوید: قرار بود کانون خوشنویسان در این زمینه اقدامی انجام دهد، حتی میراث فرهنگی شهرستان شهر ری نیز به آن‌ها اعلام کرده است که در صورت مناسب بودن طرح برای مقبره «عمادالکُتاب» در امامزاده عبدالله، با این کانون همکاری و تعامل لازم را خواهد داشت.

وی می‌افزاید: با توجه به این‌که متولیان اصلی برای قبر این شخصیت هنری، اداره اوقاف و آستان امامزاده هستند، باید برای انجام چنین طرحی از آن‌ها نیز در این زمینه کمک و تعامل لازم گرفته شود.

میرزا محمدحسین سیفی قزوینی در سال ۱۲۷۱ شمسی در خیابان ناصرخسرو آموزشگاه خوشنویسی دایر کرد و اسم آن را «دارالکتابه» گذاشت؛ او نسخه‌ای از شاهنامه‌ی فردوسی را برای مظفرالدین شاه خوشنویسی کرد و به این مناسبت لقب «عمادالکتاب» گرفت.

او هفت سال معلم مشق احمدشاه شد. وی قبل از دور‌ه‌ی مشروطیت جزو کاتبان وزارت انطباعات و در دورهٔ سلطنت احمدشاه قاجار، مدتی در وزارت داخله، منشی و همان اوقات معلم مشق خط سلطان احمدشاه نیز بود. در چند سال اواخر عمر نیز در دربار پهلوی سمت خوشنویس مخصوص داشت. وی در سال ۱۳۱۳ شمسی موفق به دریافت نشان درجه یک فرهنگ از وزارت معارف ( وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعلی) و یک قطعه مدال نفیس از دربار رضاشاه شد.

وی سرانجام در سن ۷۵ سالگی در بیست و ششم تیرماه سال ۱۳۱۵ هجری شمسی در تهران درگذشت و در امامزاده عبدالله شهرری دفن شد. گورستان و امامزاده عبدالله، 14 اردیبهشت 1378 به شماره 2313 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

قبر «عمادالکتاب»
قبر «عمادالکتاب»

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.