• چهارشنبه / ۲۹ آبان ۱۳۹۸ / ۱۵:۰۷
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 98082919135
  • منبع : مطبوعات

به زشتی «تف سر بالا»

تیم ملی فوتبال ایران

«عاجزانه از ملی‌پوشان گرامی تقاضا می‌کنیم این قدر در خفا و عیان از بی‌عرضگی ویلموتس حرف نزنند و جای خالی کی‌روش را یادآوری نکنند. اینها عذر بدتر از گناه است، تف سر بالاست. گر چه تأثیر خلق‌وخوی مربی روی روحیه تیمی را نفی نمی‌کنیم اما در عین حال از فوتبالیست‌های گرامی ممکلت‌مان انتظار داریم همان قدر که برای یک مربی خارجی مایه می‌گذاشتند و حالا رفتنش را عامل رخوت تیم می‌دانند، برای نام و پرچم کشور هم احترام قائل باشند و لااقل حالا که کار بیخ پیدا کرده با همه وجود بجنگند.»

به گزارش ایسنا، رسول بهروش، روزنامه‌نگار در روزنامه همشهری نوشت: «حالا که ۲ باخت پشت سر هم به بحرین و عراق داده‌ایم و صدای اعتراض‌ها بالا رفته، برخی بازیکنان تیم ملی به صرافت توجیه عملکردشان افتاده‌اند. در این میان به‌ طور جسته و گریخته اخباری از اردو بیرون می‌آید مبنی بر این که برخی ملی‌پوشان اصلا ویلموتس را قبول ندارند و او را بر خلاف کارلوس کی‌روش، چهره‌ای مقتدر و کاریزماتیک نمی‌دانند. آنها می‌گویند مرد پرتغالی با جنگجویی‌هایش به بازیکنان انگیزه می‌داد اما خونسردی مارک ویلموتس باعث شده نوعی بی‌تفاوتی در تیم رخنه کند.

شاید بیان این حرف از زبان منتقدان و روزنامه‌نگاران اشکالی نداشته باشد اما این که خود بازیکنان هم اعتراف کنند برای جنگندگی در تیم ملی نیاز به تحریک و داد و فریاد دارند، واقعا غم‌انگیز است. سؤال اینجاست که آیا پرچم سه رنگ ایران و نام بزرگ این سرزمین هشتادوچند میلیون نفری کافی نیست تا برخی از این حضرات تکانی به‌خودشان بدهند و جانانه مبارزه کنند؟ آیا حتما یک نفر باید بیرون از زمین یا داخل رختکن آنها را به سمت جلو هل بدهد تا زحمت بکشند و برای این سرزمین عرق بریزند؟ مگر عراقی‌ها که آن طور جانانه در زمین جنگیدند، مربی دعوایی و هیجانی دارند؟ کاتانچ نه‌تنها ماه‌هاست حقوق نگرفته، بلکه صراحتا از سوی فدراسیون فوتبال عراق تهدید به اخراج شده و قاعدتا باید از کف اعتبار نزد شاگردانش برخوردار باشد، اما دیدیم عراقی‌ها چطور برای کشورشان مبارزه کردند و شاید اگر بازی با ایران ۹۰دقیقه دیگر هم ادامه داشت، آنها همین طور به تقلا ادامه می‌دادند.

عاجزانه از ملی‌پوشان گرامی تقاضا می‌کنیم این قدر در خفا و عیان از بی‌عرضگی ویلموتس حرف نزنند و جای خالی کی‌روش را یادآوری نکنند. اینها عذر بدتر از گناه است، تف سر بالاست. گر چه تأثیر خلق‌وخوی مربی روی روحیه تیمی را نفی نمی‌کنیم اما در عین حال از فوتبالیست‌های گرامی ممکلت‌مان انتظار داریم همان قدر که برای یک مربی خارجی مایه می‌گذاشتند و حالا رفتنش را عامل رخوت تیم می‌دانند، برای نام و پرچم کشور هم احترام قائل باشند و لااقل حالا که کار بیخ پیدا کرده با همه وجود بجنگند. قدیم‌ترها حتی بازی با برچسب «تیم محل» هم انگیزه حیرت‌آوری به بازیکنان می‌داد؛ طوری که بچه‌ها در زمین خاکی یا روی آسفالت خودشان را تکه و پاره می‌کردند که نشان بدهند پرچم محل‌شان جلوی غریبه‌ها بالاست، حالا چه کنیم با تعصب و خوش‌غیرتی بعضی از فوتبالیست‌های میلیاردی که بهانه باخت‌های اخیرشان، غیبت کی‌روش و داد و فریادهای اوست؟ ما را به چه می‌فروشید رفقا؟»

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar
۱۳۹۸-۰۸-۲۹ ۱۶:۳۹

جالب اینجاست که اگر ایران حذف بشه با توجه به سن 67 کیروش اصلا نمیشه روی سرمربی ای برای 2026 سرمایه گزاری کرد که 3 سال دیگه یعنی 2023 بازنشسته میشه! متاسفانه دقیقا چند نفر از بازیکنان تیم ملی به هیچ عنوان اون جنگنده گی زمان کیروش رو ندارن

avatar
۱۳۹۸-۰۸-۳۰ ۰۸:۰۷

اینجاست که ضرب المثل «رقاصه نمیتونه برقصه میگه زمینش کجه» هم کاربرد داره و تا کی باید ملت هزینه ورزشی را بدهند که نه تنها افتحاری کسب نکرده بلکه باعث نومیدی و دلخوری خیلیهاست/