در همین راستا، مرتضی نیکوبذل، عکاس خبری بین‌المللی که تجربه حضور در جنگ‌های منطقه‌ای را دارد و این روزها در تهران مشغول عکاسی از مناطق جنگ‌زده است، درباره استانداردهای عکاسی در شرایط بحرانی و جنگی، به ایسنا می‌گوید: وقتی بحرانی رخ می‌دهد، به این معناست که زندگی و شرایط افراد از حالت طبیعی خود خارج شده است. عکاسان، خبرنگاران و فیلمبرداران اما به واسطه فعالیت‌های رسانه‌ای، جزو اعضای فعال جامعه محسوب می‌شوند و زندگی آنان نیز به نوع دیگری تحت فشار قرار می‌گیرد. حتی اگر خانواده‌های آن‌ها بتوانند به محل امن منتقل شوند، خودشان موظف هستند به دلیل شغل و حرفه خود و ضرورت پوشش خبری، در مناطق خطرناک حضور داشته باشند.

او ادامه می‌دهد: بر اساس معیارهای جهانی، در شرایط جنگی، استانداردهایی برای عکاسان خبری در نظر گرفته می‌شود که شامل لباس‌های محافظ با لایه رویی ویژه است. لایه زیرین لباس، همان پوشش خیابانی معمول است که نباید رنگ نظامی داشته باشد. رنگ لباس باید خنثی با ترکیب آبی یا سرمه‌ای باشد، زیرا رنگ‌های آبی و سرمه‌ای به عنوان شاخص خبرنگاران شناخته می‌شوند. رنگ قرمز مختص نیروهای امدادی است و رنگ‌های خاکی یا سبز به ویژه فرم نظامی طرفین در حال جنگ، می‌توانند جان خبرنگار را به خطر بیاندازند.

نیکوبذل همچنین یادآور می‌شود که بر اساس استانداردهای جهانی استفاده از جلیقه ضدگلوله یا مقاوم در برابر ترکش، کلاه ایمنی و زانوبند ضروری است. این تجهیزات نواحی حیاتی بدن را پوشش می‌دهند و از آسیب‌های جانی جدی جلوگیری می‌کنند.

نیکوبذل همچنین با استناد به تجربیات پیشین خود در مناطق جنگی، تاکید می‌کند که  ارتباط و همکاری گروهی میان خبرنگاران و عکاسان خبری اهمیت بسیاری دارد. او می‌گوید: افراد رسانه‌ای حاضر در مناطق جنگی، باید شماره‌های تماس یکدیگر را داشته باشند و پیش از رفتن به محل عکاسی، اطلاع‌رسانی و به صورت گروهی عمل کنند. این شیوه موجب افزایش تمرکز و تبادل اطلاعات از منابع مختلف می‌شود و امنیت ورود به مناطق خطرناک را نیز بیشتر می‌کند.

او همچنین با تاکید بر اینکه «خبرنگار باید فارغ از هر تمایل سیاسی یا شخصی، توانایی روایت مستقل و بی‌طرف را داشته باشد»، می‌گوید: به طور کلی، عکاسان خبری باید از منابع معتبر محلی یا دولتی استفاده کنند و پیش از ورود به هر مکانی، حداقل یک تأییدیه ۵۰ درصدی برای ایمن بودن محل، دریافت کنند. همچنین هنگام ورود به منطقه، نباید تمرکز خود را بر ثبت عکس‌های زیبا یا شرایط نوری ایده‌آل قرار دهند، بلکه باید واقعیت موجود را ثبت کنند. تأخیر برای ثبت شرایط بهتر می‌تواند جان خبرنگار را به خطر بیاندازد، زیرا ممکن است موج دوم حملات یا سایر خطرات غیرمنتظره رخ دهد. برخی از عکاسان ممکن است بیشتر از آنکه به امنیت جانی خودشان فکر کنند، به دریافت جایزه بیاندیشند و این موضوع می‌تواند به ضرر آنها تمام شود.

مرتضی نیکوبذل همچنین به تجربه خود در جنگ سی‌وسه‌روزه لبنان اشاره می‌کند: پیش از سفر به منطقه، رئیس تیم عکاسان رویترز گفت که یک عکاس خوب زنده هزار عکس خوب می‌گیرد، اما یک عکاس مرده فقط یک عکس خوب؛ و ما به هزار عکس خوب نیاز داریم. هر روز باید صبح و شب به خبرگزاری اعلام می‌کردم که زنده هستم. پیش از ورود به هر منطقه خطرناکی باید با آنها هماهنگ می‌کردم تا اجازه ورود دریافت کنم، حتی اگر این امکان وجود داشت که رویترز از سایر خبرگزاری‌ها جا بماند. من اگر آنجا به این حرف‌ها گوش نمی‌دادم، می‌رفتم و عکس می‌گرفتم و حتی عکس من جایزه پولیترز دریافت می‌کرد، باز هم اخراج می‌شدم. 

او همچنین درباره برخی محدویت‌ها در شرایط جنگی توضیح می‌دهد: من شخصا چنین تجربه‌ای نداشته‌ام. وقتی به عنوان یک خبرنگار اجازه ورود به منطقه‌ای را پیدا می‌کردیم، دیگر تفاوتی نداشت که برای کدام رسانه داخلی یا بین‌المللی هستیم. 

این عکاس خبری بین‌المللی در پایان بر لزوم همراهی جامعه عکاسی خبری با یکدیگر تاکید می‌کند و می‌گوید که اگر عکاسان خبری بتوانند هم‌صدا باشند و مطالبات خود را جمعی بیان کنند، شاید بتوانیم در کنار یکدیگر شرایط را کمی بهتر و موانع را کمتر کنیم.

انتهای پیام