به گزارش ایسنا، ورزش امروزه به عنوان پدیدهای جهانی شناخته میشود که با توجه به فواید جسمی، روحی و اجتماعی آن، دولتها بیش از پیش به دنبال برنامهریزی و سرمایهگذاری در سطوح مختلف همگانی و قهرمانی هستند. در این میان بدون در نظر گرفتن زنان که نیمی از جمعیت کشور را تشکیل میدهند، دستیابی به موفقیت میسر نمیشود، بنابراین مسئولان ورزش کشور باید با حساسیت در مورد برنامهریزی، گسترش ورزش همگانی، تقویت بخش قهرمانی، حل مشکلات و پیگیری شرایط زنان اقدام کنند.
در این راستا نقش معاونت توسعه ورزش زنان وزارت ورزش و جوانان به عنوان یکی از اصلیترین سمتهای مدیریت ورزش زنان از اهمیت خاصی برخوردار است و عملکرد این معاونت مثبت یا منفی، میتواند تاثیرات زیادی را در این بخش داشته باشد. مهرماه ۱۴۰۰ بود که حمید سجادی وزیر ورزش و جوانان، مریم کاظمیپور را به عنوان سرپرست این معاونت انتخاب کرد تا جایگزین مهین فرهادیزاد شود.
میتوان انتظار داشت که معاون جدید در بخش زنان چالشهای زیادی چون راهاندازی رشتههای جدید یا اعزام برخی رشتهها به مسابقات بینالمللی را پیش رو داشته باشد؛ چالشهایی که برخی از آنها با گذشت زمان هنوز حل نشدهاند اما همچنان مطالبه زنان است و باید فکری برایشان کرد. هرچند دو ماه از سرپرستی کاظمیپور میگذرد اما هنوز اقدام آشکاری در راستای حل این مسائل برنداشته است. از طرفی به نظر میرسد رابطه خوبی با رسانهها ندارد و بیشتر در حاشیه برنامههای ورزشی پاسخگوی سوالات خبرنگاران است، در نتیجه تصویر روشنی از اقدامات انجام شده و برنامه های آتی در دست نیست.
در این گزارش برخی از چالشهای پیش روی معاون ورزش زنان را بررسی میکنیم:
حسرت اعزام به مسابقه بینالمللی
حضور زنان ژیمناست ایران در عرصههای بینالمللی یکی از آرزوهای دیرینهای است که تحقق آن به نظر مسئولان ورزشی کشور مربوط میشود. در دوره معاونت فرهادیزاد چندین بار لباس این رشته مورد بررسی قرار گرفت اما در نهایت تایید نشد تا این حسرت همچنان باقی بماند.
مجوزهایی که صادر نمیشود
راهاندازی و اخذ مجوز برای برخی از رشتهها همیشه سروصدای زیادی به پا کرده است. یکی از این رشتهها ورزش زورخانهای بود. حضور زنان در گود زورخانه یکی از پرحاشیهترین اتفاقات ورزش زنان در سال ۹۹ بود، آنجا که برخی از مردان این رشته با تجمع و انتشار بیانیهای انتقادی مخالفت خود را با فعالیت زنان اعلام کردند. در ادامه هم مسئولان ورزشی با این توجیه که برخی از رشتهها متناسب با فیزیولوژی زنان نیست، مجوزی صادر نکردند.
بوکس هم یکی از رشتههایی است که راهاندازی آن گره خورده و علی رغم وعده رئیس فدراسیون بوکس، زنان ایران هنوز نمیتوانند در آن فعالیت کنند اما مطالبهای است که دیر یا زود باید دوباره آن را بررسی کرد و در موردش تصمیم گرفت چرا که جلوگیری از حضور زنان در این رشته، منجر به فعالیت های زیرزمینی و غیر قانونی میشود که تبعات بسیاری دارد.
