«اتاقک گلی»
کارگردان: محمدعی عسگری
تهیه‌کننده: داوود صبوری
نویسنده: پدرام کریمی
بازیگران: سعید دشتی، سعید زارعی، مسعود شامی، تینو صالحی و نوید پورفرج
*
همانطور که در نقد فیلم «شماره ۱۰» با موضوع اسیران جنگی و فیلم «سرهنگ ثریا» با موضوع پادگان اشرف - در جشنواره فیلم فجر - بیان کردیم، یک دسته از سوژه‌ها مربوط به جامعه ایرانی و ازجمله جنگ تحمیلی هستند که استعداد دراماتیک مناسب و قصه‌های متعددی دارند اما سینمای ما به اندازه شایسته و بایسته به آن نپرداخته است.
عملیات مرصاد (یورش منافقین از خاک عراق با هدف تسخیر ایران در پایان جنگ تحمیلی) از این نوع سوژه‌هاست، مانند خیلی از عملیات مهم دیگر در دوران هشت ساله دفاع مقدس. پس فیلمی که به این موضوع می‌پردازد، از اهمیت و به تبع آن، از مسوولیت بالایی برخوردار است. مسوولیت از این جهت که پرداخت خوب به ارزش‌های اجتماعی، هم در شأن و هم لازمه کاربردی این ارزش‌مندی هاست. برعکس، اگر اثر هنری تولیدشده، ازجمله یک فیلم سینمایی، همسنگ و در حد تبلور و انتقال مفهوم های نهفته در کنه یک خاطره‌ی تاریخی جامعه نباشد، به مفهوم‌های مرتبط با آن آسیب‌رسان می‌تواند باشد. یک نقض غرض، یا حتا یک ظلم در حق ارزش اجتماعی.
فیلم «اتاقک گلی»، حاضر در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر را از این منظر می‌توانیم ارزیابی کنیم.
«اتاقک گلی» سعی دارد با دستمایه قرار دادن یک درام عاشقانه در دل یک رویداد ملتهب و خونبار، به عملیات مرصاد بپردازد. به این نیت، مواد لازم برای ساختن یک فیلم خوب، در دو چیز خلاصه می‌شود: ۱- یک عدد فیلمنامه خوب ۲- یک مجموعه جلوه‌های ویژه خوب.
حال اگر هر کدام از اینها در حد لازم نباشد و دیگری قرار باشد ضعف‌هایش را پوشش دهد، نتیجه کار می‌لنگد. مسأله فیلم «اتاقک گلی» این است که از فیلمنامه خوبی برخوردار نیست و از همین جای کار، فیلم با نقصان مواجه می‌شود. پرداخت شخصیت‌ها چندان دارای اخلال نیست اما چفت و بست قصه استاندارد لازم را ندارد. همچنین دیالوگ‌های نه‌چندان خوب، وقتی در بازیگردانی هم با ضعف در بیان و ارایه همراه شده‌اند، یک فیلم مصنوعی حاصل شده است که با تعدادی انفجار و تیرباران، قصد دارد خود را در مقام یک اثر مطلو