پوریا رحیمی‌سام در گفتگویی با ایسنا با اشاره به اینکه در تمام این سال‌ها بیش از اینکه گزیده‌کاری یا پُرکاری برایش اولویت باشد، تلاشش بر این بوده است تا بر اساس معیارها و میزان سوادی که دارد، کار خوب را از کار غیرخوب، تمیز دهد و بر این اساس پیش برود، مطرح کرد: در این سال‌ها پیش آمده است که بیش از یک فیلم سینمایی کار کردم و همزمان مشغول تئاتر هم بوده‌ام. 
 
وی در پاسخ به این پرسش که گزیده کار بودن ایشان به پیشینه تئاتری‌اش باز می‌گردد یا نه، گفت: اگر پیشینه تئاتری به این معنا باشد که بازیگر را برای آموزه‌های بهتر بازیگری تربیت کند، شاید در انتخاب‌هایم موثر بوده باشد اما نه لزوما. در حقیقت من بهترین‌ فیلمنامه‌ها و متناسب‌ترین نقش‌ها با خود را بر اساس معیارهای فکری و اعتقادی انتخاب می‌کنم.   
 
این بازیگر سینما با بیان اینکه در این سال‌ها با کارگردانان فیلم اولی زیادی کار کرده است که بسیاری از آن‌ها از جهان فیلم کوتاه می‌آمدند، درباره حضور در فیلم «بعد از رفتن» که اولین تجربه بلند رضا نجاتی محسوب می‌شود، مطرح کرد: کار کردن با کارگردانان جوان، خلاق و پُر از پویایی و جستجوی تازه را همیشه برای خود فرصت می‌دانستم. از آنجا که خود در بازیگری هنوز برای جستجوی لحظات و اتفاقات تازه بسیار تلاش می‌کنم، به نظر می‌آید این شانس در مواجهه با چنین کارگردانانی که فرصت گفتگو، بحث و پویش بیشتری وجود دارد، بیشتر است.  
 
نجاتی ادامه داد: تجربه با رضا نجاتی بسیار لذت‌بخش و شیرین بود. مثل تمامی وجهه‌های دیگر سینما قطعا قدم گذاشتن در مسیر ساخت این فیلم با ریسک همراه بوده است اما من لزوما این مواجهه و ریسک را در کار کردن با کارگردانان باتجربه‌تر کمتر نمی‌دانم. آنجا هم معیارها و متغیرهای مختلفی وجود دارد که می‌تواند عامل ریسک و به خطا رفتن یک پروژه باشد اما من همیشه این را ترجیح دادم و تصور می‌کنم کارگردانان جوان، شانس جوانی را هم به همراه دارند.  
 
وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود درباره معیارهایش برای انتخاب یک نقش عنوان کرد: زمانی که نقشی به من پیشنهاد می‌شود، آن را به لحاظ جنبه‌های بیرونی و درونی، بُعد انسانی‌، میزان شانسی که برای باورپذیری دارد و می‌توانم از عهده آن بربیایم، بررسی می‌کنم و شاید ویژگی‌هایی که در شروع به این فکر کنم که قرارست چگونه دیده شود و چه وجهه‌ای پیدا کند، اولویت من نبوده است.  
 
بازیگر «بعد از رفتن» که این روزها اکران شده است، ادامه داد: در حقیقت همیشه به این فکر کردم که به لحاظ انسانی باید با نقش همراه شوم، درک کنم و در نهایت مهمترین پارامترم این است که چگونه می‌شود از جنبه دفاع از کاراکتر با وجهه‌های مثبت و منفی بربیایم. در این راستا اگر بتوانم درست دفاع کنم، شانس باورپذیری آن‌ را افزایش دادم. کاراکتری که در «بعد از رفتن» بازی می‌کنم از حیث مواردی که پنهان می‌کند و رازهای مگویی که دارد از کاراکترهای مورد علاقه من است و این شکل پنهانکاری مرا وسوسه کرد تا در این اثر بازی کنم.   
 
رحیمی‌سام با اشاره به اینکه «بعد از رفتن» یک درام طولی به معنای کلاسیک درام و قصه‌ای که پُر از فراز و فرود و تعلیق و گشای�