به گزارش ایسنا، وحید صمدی در یادداشتی نوشت: بیش از دو هفته از آغاز جنگ میان مقاومت در نوار غزه با رژیم اسرائیل گذشت و به رغم تهدیدهای فراوان، واکنش تل‌آویو به ضربه دردناک «طوفان الاقصی»، در سطح بمباران مناطق مسکونی و بی‌دفاع غزه، باقی مانده است. به این معنا که کارشناسان نظامی می‌گویند حملات کنونی از حیث نظامی، در سطح حمله ۷ اکتبر نیست و بی‌معناست.
سوال پرتکرار این است که جنگ به کجا میرود و تا کجا می‌رسد؟ پاسخ این است که همه احتمالات در وهله نخست، بستگی دارد به نوع سیاستی که تل‌آویو انتخاب می‌کند. قرائن نشان می‌دهد، انتخاب سیاست یا تاکتیک مناسب، بسیار سخت بوده و رژیم، بعد از آنکه شوک اولیه ناشی از ضربه کاری روز هفت اکتبر (۱۵ مهر) را هضم کرد بلافاصله با هشدار بازدارنده آمریکا هم مواجه شد.
آمریکا از یک سو با کشیدن افسار صهیونیست‌هایی امثال نفتالی بنت، برای ممانعت از هر گونه اقدام نسنجیده که موجودیت رژیم را در خطر و در تله مقاومت فلسطین (و محور مقاومت) قرار دهد، از سویی دیگر به ایران و اعضای محور مقاومت مکررا هشدار داد که جبهه جدیدی علیه رژیم باز نکنند و همزمان تلاش کرد با خرید زمان، سیاست و تاکتیک مناسب را طراحی کند.
وضعیت روزها و هفته‌های آتی، بستگی به پخت‌وپز آمریکا در تل آویو دارد. رژیم اکنون تاکتیک تعلیق را علیه مقاومت در غزه و تخریب و فروپاشی اجتماعی-روانی را علیه مردم غزه اجرا می‌کند و شبانه‌روز کشتار و تخریب را با وسعت بالا ادامه می‌دهد (۶ هزار بمب در شش روز اول معادل ۴ هزار تُن). در شانزده روز نخست (تا دیروز یکشنبه)، روزانه به طور میانگین، بیش از ۳۰۰ نفر را کشته، روزی ۱۰۰۰ نفر را مجروح کرده و ۱.۵ میلیون از جمعیت ۲.۲ میلیون نفری نوار غزه را آواره کرده. از سویی دیگر با قطع کردن آب و برق و منع سوخت‌رسانی و ممانعت از ورود کمک غذایی و دارویی و بمباران چند بیمارستان و مرکز درمانی، سیاست فروپاشی همه جانبه اجتماعی را در غزه دنبال می‌کند.
رژیم صهیونیستی عامدانه به دنبال این است که مقاومت در غزه در وضعیت تعلیق باقی بماند تا دو هدف مقطعی (کوتاه مدت) محقق شود؛
اول، تضعیف روحی-روانی مقاومت؛ دوم، افزایش تخریب زیرساختی از جمله زیرساخت‌های مقاومت. هدف این دو نیز، مهیا شدن شرایط برای عملیات (زمینی) احتمالی است. بعد از طولانی شدن زمان انتظار (تعلیق)، افزایش سردرگمی مقاومت و تشدید فرسایش اجتماعی و تخریب روانی و به اوج رسیدن بحران و سرانجام خارج شدن ابتکار عمل از دست قسام، آنگاه کارشناسان آمریکایی و اسرائیلی