به گزارش ایسنا، اگرچه طرح موضوع و راه‌اندازی «نهضت سرویس بهداشتی» از سوی وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بارها حاشیه‌ساز شده، اما پر بیراه نیست که گفته شود سرویس بهداشتی از ابتدایی‌ترین و مهم‌ترین نیازها و زیرساخت‌ها محسوب می‌شود که بسیاری از مناطق، مسیرها و حتی مقاصد گردشگری از وجود آن بی‌بهره‌اند.
پروژه سامان‌دهی سرویس‌های بهداشتی تقریبا از دهه ۸۰ و از سوی سازمان وقت میراث فرهنگی و گردشگری مطرح شد. قرار بود یک‌هزار سرویس بهداشتی تا سال ۱۳۹۰ ساخته شود، اما آنچنان که بعدها همین سازمان آمار داد، بیشتر جانمایی‌ها اشتباه و سرویس‌های ساخته‌شده نیز غیرقابل استفاده بود. گزارش‌های موجود درباره وضعیت آن طرح، متناقض و ناقص است و مجری آن نیز در هر دوره تغییر کرده است.
در سال‌های بعد این پرونده آنچنان که در اظهارات مقامات سازمان وقت میراث فرهنگی و گردشگری نیز آمده، بیشتر حکم سَربار را داشته و رؤسای سازمان و یا وزارت میراث فرهنگی و گردشگری به دلیل آنکه این پروژه به حاشیه رانده شده و بدون اعتبار مانده بود، چندان مایل نبودند به آن وارد شوند.
در دوره حاضر اما وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با تولید و انتشار محتوا و فیلم‌هایی درباره وضعیت سرویس‌های بهداشتی سعی کرد توجه‌ها و حساسیت‌ها را به این سمت جلب کند، که البته بارها و بیشتر از سوی برخی منتقدان به وضعیت میراث فرهنگی کشور، نقد شده است. با این همه پرسش این است که نتیجه این حساسیت‌ها و تشکیل نهضت سامان‌دهی سرویس