به گزارش ایسنا، در ادامه مناظره مسعود پزشکیان در جمع بندی سخنان خود گفت: مردم شریف ایران حرف هایی که ایشان درباره بلد نبودن من می زنند درست نیست. اولا من عضو هیچ حزبی نبودم و نیستم. علی رغم این موضوع در دولت آقای خاتمی معاون سلامت بودم. کاملا علمی و کارشناسانه پیش رفتم. مسئول بهداشت منطقه کارهای ما را دیدند و به بهداشت جهانی کارهای ما را نشان دادند. آقای خاتمی علی رغم این که عضو حزب ایشان نبودم و در تهران کلی آدم بود آن قدر شخصیت داشت که من را معاون وزیر بهداشت خود کرد.

وی ادامه داد: اکثر قانون هایی که در حوزه بهداشت و درمان و مفاهیم آن وجود دارد از مفاهیمی است که ما در این مملکت آوردیم. آقای دکتر مفاهیم اولیه برنامه نویسی را زیر سوال برد. وقتی یک آدم انقدر نداند که یک پزشک نمی‌تواند مدیر باشد و باید دوره بگذارند و تورم را حل کند، دیگر بقیه اش را خودتان بدانید.

وی ادامه داد: بنده نه بی سوادم و نه وابسته به حزب هستم و نه خود را از مردم جدا کرده ام. از این به بعد نیز برای مردم زندگی خواهم کرد؛ همان طور که قبلاً نیز برای مردم زندگی کردم. اینکه می گویند دولت سوم آقای روحانی هستم تهمت است. مقتدای من علی علیه‌السلام است و تا زنده ام همین روش را ادامه‌ خواهم داد. خیلی از ستادهای شهید رئیسی و آقای قالیباف برای ما کار می کنند.

این نامزد انتخاباتی سپس بیانیه نهایی خود را اینگونه خواند: هم میهنان عزیزم! لحظه انتخاب نزدیک می‌شود، نقطه تصمیم نهایی و اقدام شما فرا می‌رسد. برای ایران فرصتی در راه است. فرصتی برای بازگشت به مردم و شنیدن پیام تحول و دوری از وضع خطیر موجود. من برای کوتاه کردن دامنه‌های تبعیض و تحقیر و تحریم به میدان آمدم. من نیامدم که خطری دیگر برای ایران شوم. من آمدم تا حکومت صداهایی را که شنیده نشد، بشنود. آمدم تا با تفاهم و وفاق ملی سخنگو و پیگیر خواست همه محرومان و طردشدگان باشم. من ادامه وضع ناعادلانه کنونی را خطر بار و برای مردم غیرقابل تحمل می‌دانم، باید با هم نگذاریم که ایران، روزبه‌روز ناتوان‌تر و ملت شریف و عزیز آن فقیرتر شوند.

پزشکیان: هنوز ناگفتنی‌های فراوانی مانده است

وی ادامه داد: من این روزها گفتنی‌های بسیاری را گفته‌ام و هنوز ناگفتنی‌های فراوانی هم مانده است. اگر با رأی اعتماد شما انتخاب شدم پیگیر خواسته‌های شما خواهم بود و همچنان در این راه دروغ نخواهم گفت. رأی شما حق شماست و انتخاب شما تکلیفی سنگین برای من. «ذمتی بما اقول رهینه و انا به زعیم» گردنم در گرو گفته‌هایم است. اما با شما هم گفتنی‌هایی دارم. با آن ها که نیامدند، با زنان بزرگوار، با دختران و پسران عزیز با اقوام و پیروان ادیان و مذاهب، با روستاییان و کشاورزان مظلوم با کارگران و کارآفرینان و اصناف نگران، با کارمندان زحمت کش و فعالان بخش خصوصی، با مدافعان محیط زیست، با اهالی گرانقدر اندیشه و دانش و فرهنگ و هنر، با سالمندان و بازنشستگان، با توان‌یابان و معلولان و با ایرانیان دور افتاده از وطن. همه دیدیم در مرحله اول انتخابات حدود ۶۰ درصد مردم نیامدند، این پیام معناداری برای حکومت، جامعه و جریان‌های سیاسی بود. من صدای این تردید، نارضایتی و قهر را پیش از این شنیده بودم و باز هم می‌شنوم. آنان از وضع معیشت خود به ستوه آمده‌اند، به وضعیت اداره امور معترض هستند و از آینده بهتر ناامیدند. بیشتر آنان به حق، از تبعیض و تحقیر و اجبار و فساد