سیدمصطفی میرسلیم در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به اهمیت سفر رئیس‌جمهور به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل و با بیان اینکه آیا در این سفر امکان مذاکره با آمریکا برای رفع تحریم ها وجود دارد، بیان کرد: آمریکایی ها نشان داده‌اند که پایبند به هیچ تعهدی نیستند و هر وقت مذاکره‌ای با آنها شده ابتدا متوقع بودند که به خواسته‌های آنها اعتنا شود و پس از آن از اجرای تعهدات خود بدون هیچ شرم و حیا سرباز زده‌اند. این تجربه منحصر به ۴۵ سال گذشته یعنی دوران جمهوری اسلامی نیست، در صد سال اخیر موارد متعددی از بدعهدی، تزویر، خیانت، براندازی و توطئه‌گری در آنها مشاهده کرده ایم. ریشه این اختلاف به ۱۳۵۷ و پیروزی انقلاب اسلامی ایران برمی‌گردد، انقلابی بر پایه اعتقاد به اسلام و با الهام از قیام حسینی که کشور را از شر طاغوت ستمشاهی و نیز سیطره استکباری آمریکا نجات داد.
وی اظهار کرد: این ملاک برای تعیین معاندان و بدخواهان کاملا معتبر است و دشمنان ما عبارتند از آمریکا و تمام اذنابش که دیدند ایران خود را از چنبره اسارت سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی آنها خارج و مستقل کرده است. وابستگان به طاغوت که منافعشان را از دست داده بودند و بعلاوه ناچار بودند خود را با شرایط جدید تطبیق دهند که البته کاری بسیار مشکل بود پس ناچار منافقانه عمل کردند. همچنین گروه های مخالف حاکمیت دین و ارزش های اعتقادی از دیگر دشمنان ما به شمار می روند.
عضو شورای مرکزی حزب موتلفه اسلامی در ادامه با بیان اینکه مقابله با جمهوری اسلامی ایران چگونه شکل گرفت و آغاز شد، تصریح کرد: این مقابله را به چند دسته اقدام در ۴۵ سال گذشته باید تقسیم و تشریح کرد. دسته اول نظامی و اقتصادی از ۱۳۵۷ تا پایان جنگ تحمیلی بود که شامل جستجوی نوعی اتحاد بین دشمنان ما برای جلوگیری از شکل گیری نظام و تضعیف آن با تحرکات سیاسی، طراحی براندازی با اقدامات آمریکا در سفارت خود که منجر به تسخیر لانه جاسوسی شد، در آبان ۱۳۵۸، اقدامات ایذایی و تفرقه افکنانه گروهک ها در سراسر کشور، تحمیل جنگ عراق علیه ایران و تخریب کشور در طول ۸ سال جنگ و آدم کشی و ارعاب فراگیر در شهرها و روستاها بویژه به دست منافقان کوردل که ابزار منویات صدام و در اصل آمریکا شدند.
وی ادامه داد: دسته دوم نیز اقتصادی و اجتماعی از ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۴، طراحی تخریب اجتماعی با شبیخون فرهنگی عمومی، اعمال تحریم های اقتصادی بعد از تحریم های دوران جنگ، ممانعت از سرمایه‌گذاری در ایران، توسعه نفوذ اطلاعاتی امنیتی در دولت و نهادها و حوزه‌های علمیه برای برنامه ریزی های تفرقه افکنانه، تکمیل مطالعات شناختی درباره ایران و اسلام و تشیع و روحانیت، برای وارد آوردن ضربات مؤثر بویژه پس از نتیجه نگرفتن از جنگ تحمیلی می شود.
میرسلیم اضافه کرد: دسته سوم نیز شامل اجتماعی و سیاسی از ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۰، استفاده از حربه تفرقه سیاسی