شنبه ۳ آذر ۱۴۰۳ | ۱۳:۰۹
منبع: نمایندگی کهگیلویه و بویراحمد
گزارشی از وداع با فریدون داوری در یاسوج

گزارشی از وداع با فریدون داوری در یاسوج

کهگیلویه و بویراحمد (ایسنا) - مراسم تشییع پیکر فریدون داوری(شاعر، نویسند و پژوهشگر) امروزشنبه، سوم آذر ماه با حضور جمعی از مسئولان استانی، شهرستانی، هنرمندان، اهالی فرهنگ و هنر و اقشار مختلف مردم در اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کهگیلویه و بویراحمد در یاسوج برگزار شد و پیکر او برای خاکسپاری به شهر دهدشت منتقل شد.

«یدالله رحمانی»، استاندار کهگیلویه و بویراحمد در این مراسم گفت: اشعار و آثار ماندگار استاد حاج فریدون داوری که در قالب های کلاسیک غزل، مثنوی، قصیده و دوبیتی سروده است جانفزا، آرام بخش و پر معنا است و البته اوج هنر و شاهکار این شاعر فرهیخته در غزل های ایلی اش نمایان است.

وی افزود: اشعار محلی او در دو قالب غزل و مثنوی سروده است و زیبایی سخن او همراه با سادگی اش باعث دلنشینی و نشر شعرش شده است به نحوی که در حافظه ایلی و فرهنگی استان از او چهره ای ماندگار ساخته است. نوگویی و نوگرایی را امری پسندیده می دانست اما خود به شعر سنتی توام با نوآوری و خلاقیت پایبند بود.

رحمانی اظهارکرد: به طور تقریبی ۱۰ هزار بیت شعر سرود و شعر را در بویراحمد همزاد با جامعه عشیره ای می پنداشت. لبخند زیباترین تخلص شعر اوست زیرا همه را با لبخندهایش و زیبایی‌های سخنش آشنا کرده بود.

استاندار کهگیلویه و بویراحمد خاطرنشان کرد: او از تقلید به دور بود و نمودهای شعری اش را سمبل های اسطوره ای شاهنامه ای منظومه های بزمی سترگ کوه دنا و تصاویر ایلی چون کوچ، تفنگ، اسب و عاطفه تشکیل می داد. او جزو اولین نفراتی بود که در حوزه دفاع مقدس در استان دست به قلم زد و به سروده هایی در زمینه دفاع مقدس ورود کرد.

گزارشی از وداع با فریدون داوری در یاسوج

رحمانی تصریح کرد: زاگرس تاریخ ساز و هنرپرور است و در طول تاریخ اقوام مختلف زاگرس به طبیعت و کوچ و شعر و موسیقی عجین شدند و در کوه و دشت سختی‌های زندگی را به شعر، سرود و آواز تجسم کردند. فرزندان ایلات این خطه همچون نیاکان خویش می سرودند و می نواختند و شادی خوانی و شروه خوانی می‌کردند و در صدای بی‌کران رودها، دشت‌ها و قله ها ماندگار شدند.

وی ادامه داد: استاد داوری زمزمه‌های زنگوله‌های ایلاتی‌ها را آهنگین نمود به گوش تاریخ فرهنگ رساند. کسی که شعرش ناله‌های طبیعت بود و برای اهل بی