به گزارش ایسنا، سال ١۴٠٣ برای صنعت فولاد کشور در حقیقت سال سختی بود؛ هرچند که این صنعت طی سال‌های اخیر با محدودیت‌های تامین انرژی طی تقریباً پنج تا ۶ ماه آشنا شده بود و با استفاده از راهکارهایی همچون تولید در ساعات غیر محدودیت، استفاده از زمان تعطیلات، استفاده از سوخت‌های جایگزین در زمان محدودیت گاز در زمستان و ... سعی بر این داشت که از اثرات ناشی از محدودیت‌های برق در تابستان و گاز کم کند، اما محدودیت‌های انرژی در بازه زمانی قابل توجهی از سال و تداوم محدودیت‌های برق در زمستان، سال گذشته را بر صنعت فولاد کشور سخت گذراند.
به‌تبع، این محدودیت‌ها و چالش‌ها در وهله اول بیشترین اثر خود را در کاهش تولید نشان می‌دهد؛ طبق آمار کاهش تولید و کاهش صادرات در صنعت فولاد کشور بصورت محسوس خود را در سال ١۴٠٣ نشان داد.
مهمترین چالش‌های صنعت فولاد در سال ۱۴۰۳
بر اساس آمارهای موجود، تولید فولاد ایران در سال ۱۴۰۳ با افت قابل‌توجهی همراه بوده است. همچنین، صادرات فولاد کشور نیز به دلیل کاهش تقاضای جهانی و افت قیمت‌ها، کاهش یافته است.
بر اساس آمارهای انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران، تولید فولاد کشور در ۱۱ ماهه نخست سال ۱۴۰۳ با کاهش ۶.۷ درصدی مواجه شد؛ این افت تولید به‌ویژه در محصولات شمش فولادی و ورق سرد محسوس بوده و عمدتاً ناشی از محدودیت‌های انرژی و رکود بازار داخلی شکل گرفت.
در ادامه این گزارش قصد داریم به بیان مهمترین چالش‌های صنعت فولاد ایران با دید وسیع‌تر و در نگاه جهانی پرداخته و این چالش را به تفکیک تشریح کنیم:
۱- محدودیت‌های انرژی: قطعی‌های مکرر برق در تابستان و کمبود گاز در فصل زمستان، تولید فولاد را تحت تأثیر قرار داد. این ناترازی انرژی منجر به افزایش هزینه‌های تولید و کاهش توان رقابتی ایران در بازار جهانی شد.
طبق آمار یکی از بزرگترین تولیدکنندگان فولاد کشور، در تابستان ۱۴۰۳، به دلیل کمبود برق، ۷۵۰ هزار تن تولید این کارخانه از دست رفت که معادل ۱۶ هزار میلیارد تومان کاهش درآمد بود.
۲- کاهش تقاضای جهانی و افت قیمت‌ها: علاوه‌بر کاهش توان رقابتی در بازارهای جهانی ناشی از کاهش صادرات، در سال ۲۰۲۴، قیمت جهانی فولاد نیز کاهش یافت که تأثیر مستقیمی بر درآمدهای صادراتی شرکت‌های ایرانی داشت. طبق آمار در ۶ ماه نخست سال ۱۴۰۳، صادرات فولاد کشور از نظر وزنی ۱۳ درصد و از نظر ارزشی ۱۴ درصد نسبت به مدت مشابه سال پیش از آن کاهش یافت.