به گزارش ایسنا به نقل از پاد، فاطمه مهاجرانی در یادداشتی با عنوان «بیانیه ملی ایران در نیویورک» نوشت: «حضور رئیسجمهوری در مجمع عمومی سازمان ملل متحد را باید نقطه عطفی در دیپلماسی ایران دانست. او در دومین سخنرانی خود از این تریبون جهانی، توانست صدای ملت ایران را با ترکیبی از استدلال حقوقی، اخلاقی و سیاسی به گوش جهانیان برساند. آنچه برجسته بود، بازتعریف جایگاه ایران در نظم بینالملل از موضع کشوری مظلوم اما مقتدر بود؛ کشوری که در عین پایبندی به اصول انسانی و دینی، حاضر نیست حقوق مشروع خود را فدای فشارهای قدرتهای بزرگ کند. رئیسجمهوری سخن خود را با ارجاع به قاعدهای اخلاقی آغاز کرد که در همه ادیان و فرهنگها مشترک است:«آنچه بر خود نمیپسندی بر دیگران نیز مپسند.» این قاعده بنیادین، شالودهای است که اگر به آن عمل شود، بسیاری از بحرانها برطرف خواهد شد. پزشکیان پرسید «آیا کسانی که به نام آزادی و حقوق بشر، دیگران را تحت تحریم و تجاوز قرار میدهند، حاضرند چنین رفتاری را برای خود بپذیرند؟» این پرسش، محور اخلاقی بود که وجدان جهانیان را خطاب قرار میداد.
او با اشاره به فجایع منطقه، تصویر روشنی از بیعدالتی در نظام بینالملل ترسیم کرد. پزشکیان در حالی این موارد را برشمرد که ایران نیز قربانی حملات هوایی مستقیم بوده است؛ حملاتی که در اوج مسیرهای دیپلماتیک انجام شد و خیانتی آشکار به تلاشهای صلحطلبانه را رقم زد. او این اقدامات را نهتنها نقض حاکمیت ایران، بلکه شکستن یکی از خطوط قرمز اساسی روابط بینالملل دانست؛ خط قرمزی که اگر نادیده گرفته شود، جهان شاهد بدعتهای خطرناکی خواهد بود: هدف قرار دادن تأسیسات هستهای تحت نظارت بینالمللی، ترور مقامات رسمی و بیاعتبار شدن قواعد امنیت جمعی. هشدار رئیسجمهوری در این بخش، نه صرفاً دفاع از ایران، بلکه دفاع از نظام بینالملل بود. بخش دیگر سخنرانی دکتر پزشکیان به پرونده هستهای ایران اختصاص داشت. او اعلام کرد ایران هرگز به دنبال سلاح هستهای نبوده و نخواهد بود. این موضع، پاسخی به فضاسازیهایی است که سالهاست از سوی برخی قدرتها تکرار میشود. رئیسجمهوری تأکید کرد ایران آماده همکاری برای رفع ابهام است، اما نمیپذیرد حقوق مسلماش قربانی ارادههای سیاسی شود. این پیام نشان داد ایران همچنان به دیپلماسی متعهد است و با وجود فشارها، خواهان اثبات حقانیت خود از مسیر گفتوگو است.
در بخش منطقهای، دکتر پزشکیان طرحی برای خاورمیانه ارائه داد که مبتنی بر همکاری، امنیت جمعی و توسعه متوازن است. او تأکید کرد امنیت منطقهای تنها زمانی پایدار خواهد بود که همه دولتها و ملتهای منطقه در آن مشارکت داشته باشند و دخالت قدرتها، خشونت و بیثباتی را افزا