حجتالاسلام والمسلمین جعفر شانظری با اشاره به فرارسیدن ۲۷ آذر، سالروز شهادت شهید آیتالله مفتح و نامگذاری این روز بهعنوان «روز وحدت حوزه و دانشگاه»، اظهار کرد: پرسش اساسی این است که آیا پس از گذشت سالها از این نامگذاری، وحدت حوزه و دانشگاه بهعنوان یک واقعیت اجتماعی و تمدنی تحقق یافته یا همچنان در حد یک شعار باقی مانده است؟
وی با بیان یک مقدمه نظری افزود: اگر این اصل بدیهی را بپذیریم ـ که قاعدتاً همه میپذیرند ـ که تمدن، توسعه، آسایش، آرامش و مجموع مؤلفههایی که یک جامعه متمدن را شکل میدهد، مبتنیبر علم و دانش است، آنگاه روشن میشود که «دانش» و «ارزش» دو مؤلفه بنیادین تمدنساز هستند. علم است که ثروت تولید میکند، توسعه میآفریند، سلامت و بهداشت را ارتقا میدهد و آگاهی اجتماعی را گسترش میدهد و این «ارزش» است که این مؤلفهها را به یکدیگر پیوند میزند و جهت و معنا میبخشد.
دکترای فلسفه و کلام اسلامی از دانشگاه قم و معاون فرهنگی سابق دانشگاه اصفهان ادامه داد: وقتی دانش و ارزش در کنار هم و در پیوندی معنادار قرار گیرند، جامعه متمدن پدید میآید. نهاد تولیدکننده این دو مؤلفه بنیادین نیز، بهطور مشخص، حوزه و دانشگاه هستند. به تعبیر دیگر، این دو نهاد میتوانند دانش و ارزش را تولید کرده و مؤلفههای تمدنساز اجتماعی را فراهم آورند. از همینرو، وحدت حوزه و دانشگاه یکی از اساسیترین و بنیادیترین آرمانها و شعائر انقلاب اسلامی بود که بنیانگذار جمهوری اسلامی، حضرت امام خمینی(ره)، بر آن تأکید داشتند.
شانظری با بیان اینکه این وحدت میتوانست جامعه ایران را در مسیر تمدنسازی سوق دهد، تصریح کرد: متأسفانه به دلایل و عوامل گوناگون، این وحدت نتوانست بهعنوان یک واقعیت پایدار و مؤثر، جایگاه شایسته خود را پیدا کند و در نتیجه، رسالت تاریخی و تمدنی خود را بهطور کامل ایفا نکرد. امروز باید اذعان کرد که وحدت حوزه و دانشگاه، بیش از آنکه یک واقعیت نهادینهشده باشد، به شعاری تقلیل یافته که عمدتاً در یک روز خاص و با برگزاری چند مراسم و سخنرانی نمادین، از آن یاد میشود.
وی مهمترین مانع تحقق وحدت حوزه و دانشگاه را «رویکرد سیاستگذاران و تصمیمگیران» دانست و گفت: چه در نهاد دانشگاه، از وزارت علوم گرفته تا مدیران دانشگاهی، و چه در نهاد حوزه، از مدیر