در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: در هندسه جدید قدرت در جهان معاصر، دیگر نمیتوان میدانهای تقابل را صرفا به عرصههای سخت و نظامی محدود کرد؛ واقعیت آن است که در بسیاری از مواقع «مذاکره» امتداد همان میدان نبردی است که پیشتر در قالب مقاومت، ایستادگی و فداکاری تعریف شده است براین اساس، حضور یک مذاکرهکننده در صحنههای حساس بینالمللی را باید نه بهعنوان گسستی از مسیر مقاومت بلکه بهمثابه تداوم آن در سطحی پیچیدهتر و چندلایهتر تحلیل کرد.
وی ادامه داد: در این چارچوب، آموزههای وحیانی نگاهی عمیق و واقعبینانه به مقوله تعارض و تعامل ارائه میدهند. قرآن کریم با تأکید بر ضرورت انسجام درونی میفرماید «وَأَطِیعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ»؛ هشداری صریح نسبت به اینکه نزاع و تفرقه داخلی پیش از آنکه رقیب را تضعیف کند منجر به فرسایش قدرت درونی جامعه میشود از سوی دیگر، در آیه «وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ»، نوعی عقلانیت راهبردی در مواجهه با طرف مقابل ارائه میشود که بر مبنای آن، بهرهگیری از فرصتهای دیپلماتیک، نه نشانه انفعال، بلکه جلوهای از تدبیر و حکمت است. این نگاه، در سیره نبوی و علوی نیز بهروشنی قابل مشاهده است؛ جایی که شجاعت در میدان، با درایت در تصمیمگیری و گفتوگو تکمیل میشود.
نماینده ایذه و باغملک در مجلس گفت: از منظر نظریههای نوین در حوزه حکمرانی و روابط بینالملل نیز مفهوم «قدرت» دچار تحول بنیادین شده است. در ادبیات علمی امروز بهویژه در چارچوب «قدرت هوشمند»، کشورها برای تامین منافع ملی خود، ناگزیر از تلفیق ابزارهای سخت و نرم هستند. در چنین فضایی، مذاکرهکننده صرفا یک دیپلمات نیست بلکه کنشگری است که در یک میدان پیچیده شناختی و راهبردی ایفای نقش میکند؛ میدانی که در آن، تصمیمها، پیامها و ظرایف رفتاری، جایگزین ابزارهای سنتی تقابل میشوند. از این منظر، حمایت از مذاکرهکننده بهمعنای تقویت یکی از اضلاع قدرت ملی است، نه عقبنشینی از اصول.
ابراهیمپور ادامه داد: در کنار این مبانی دینی و علمی، فرهنگ تاریخی و اجتماعی ایران نیز بر اهمیت پشتیبانی از «نماینده جمع» تأکید دارد. در حافظه تاریخی این ملت هیچگاه فرستادگان و کنشگران ملی در میدانهای حساس، بدون پشتوانه رها نشدهاند چرا که تضعیف آنان عملا به تضعیف موقعیت ملی در برابر رقبا و دشمنان منجر میشود. این الگوی رفتاری، بخشی از عقلانیت فرهنگی ایرانیان در مواجهه با موقعیتهای پرریسک و تعیینکننده بوده است.
وی بیان کرد: براین اساس در شرایط کنونی حمایت از تیم مذاکرهکننده را باید در چارچوبی عقلانی، دینی و ملی فهم کرد. این حمایت بههیچوجه به معنای نفی نقد یا چشمپوشی از دقت و مطالبهگری نیست بلکه ناظر بر حفظ انسجام ملی، افزایش قدرت چانهزنی و ارسال پیام ثبات و اقتدار به طرف مقابل است. همانگونه که در میدانهای سخت رزمندگان نیازمند پشتیبانی مادی و معنوی ملت بودند، در میدانهای پیچیده دیپلماتیک نیز این پشتیبانی در قالب اعتماد، دعا و همدلی، نقشی تعیینکننده ایفا میکند.
این نماینده مجلس در پایان گفت: در نهایت، باید توجه داشت که مذاکرهکننده صرفا یک فرد نیست بلکه تجلی اراده و نمایندگی یک ملت است. هرگونه تضعیف شتابزده و غیرمسئولانه او در فضای عمومی میتواند پیامهایی معکوس به طرف مقابل مخابره کرده و موقعیت ملی را دچار خدشه سازد. از اینرو، تقویت رویکرد «نقد مسئولانه» در کنار «حمایت هوشمندانه»، ضرورتی انکارناپذیر برای عبور موفق از این مقطع حساس است؛ مسیری که در آن، عقلانیت، ایمان و تجربه تاریخی، همگی بر یک اصل تأکید دارند، در میدانهای سرنوشتساز، پشت جبهه را نباید خالی گذاشت.
انتهای پیام
