به گزارش ایسنا، در بسیاری از ادوار جام جهانی، بازیکنانی بودند که قبل از تورنمنت کسی چندان آنها را نمیشناخت ولی درخشش در این رقابتها باعث شد با مبالغی هنگفت به باشگاههای بزرگ بپیوندند ولی دوران درخشان آنها زودگذر بود و نتوانستند درخشش در جام جهانی را تکرار کنند.
روشتو رچبر (ترکیه): در جام جهانی ۲۰۰۲ کره-ژاپن، ترکیه به مقام سوم رسید و رشدی رچبر به عنوان بهترین دروازهبان تورنمنت انتخاب شد. خوان لاپورتا، رئیس بارسلونا به او قول داد که اولین خریدش باشد و در سال ۲۰۰۳ این وعده را عملی کرد اما رچبر تنها ۷ بازی برای بارسا انجام داد و یک سال بعد به فنرباغچه بازگشت.
سالواتوره "توتو" اسکیلاچی (ایتالیا): در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا، اسکیلاچی ۷ گل زد و عنوان آقای گلی و بهترین بازیکن تورنمنت را کسب کرد اما او هرگز نتوانست آن سطح را تکرار کند. او پس از یوونتوس به اینتر پیوست و دوران رو به افول خود را در جوبیلو ایواتای ژاپن به پایان رساند.
اولگ سالنکو (روسیه): در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا، در بازی روسیه مقابل کامرون، سالنکو ۵ گل به ثمر رساند و رکورد بیشترین گل در یک مسابقه جام جهانی را شکست. او با ۶ گل زده در آن تورنمنت (تنها ۲ بازی)، عنوان مشترک کفش طلا را با هریستو استویچکوف به دست آورد اما پس از آن هرگز نتوانست در سطح اول فوتبال اروپا دوام بیاورد.
الحاجی دیوف (سنگال): در جام جهانی ۲۰۰۲، سنگال با شکست فرانسه مدافع عنوان قهرمانی شگفتیساز شد و دیوف ستاره آن تیم بود. او به تیم منتخب تورنمنت راه یافت و پله او را جزو ۱۰۰ بازیکن برتر تاریخ جهان قرار داد این درخشش باعث شد لیورپول او را جذب کند اما او هرگز نتوانست انتظارات را برآورده کند و سالها را در حال سرگردانی در تیمهای مختلف سپری کرد.
۵۳ روز دیگر جام جهانی ۲۰۲۶ شروع میشود و باید دید در این دوره کدام بازیکنی که خیلی روی ان حساب باز نمیشود می تواند چشمها را به خود خیره کند.
انتهای پیام
