فرهیختهای اهل قلم، تصویر دو دختری را روایت کرد که نقش پرچم را روی کف دستهای کوچکشان حک میکردند.
او نوشت: تاریخ برای فهمیدن این روزها «نیازی به مرور نقشههای جنگی پنتاگون ندارد؛ کافیست همین تصاویر وسط اوراق تاریخ سنجاق شوند».
و امروز بازتاب همان قاب، در کوچهپسکوچههای شهر کوچکی مثل مهدیشهر امتداد یافت...
کودکی هشت، نه، یا ده ساله با پرچم روی شانه، در کوچهپسکوچههای شهر پرسه میزد؛ شاید بیخبر از بمباران روایتهای متناقض که روان را میسایند و حقیقت را در مهی از شبه واقعیتها دفن میکنند.
شاید هم پیش از آنکه در منجلاب روایتهای آدمبزرگها غرق شوند، شیوهای بدیع برای ارادت به وطن ساختند، شیوهای بیواسطهتر و غریزیتر...
فرزندان این خاک، همیناند این روزها، تعلقشان به وطن را در سادهترین کنشها به نمایش میگذارند، یکی با حضورش در خیابان، یکی سر دادن شعار حماسی، یکی با نقاشی پرچم کف دست و صورتش و دیگری با حمل پرچم روی شانه اش و پرسههای کودکانه...
این سادگی، این بیواسطهگی، همان چیزی است که تاریخ فردا بر آن تکیه خواهد کرد...
نگارنده : محدثه عباسی - ایسنا
انتهای پیام
