عنایت آتشی، چهره و صدای ماندگار بسکتبال ایران که صبح امروز پس از تحمل یک دوره بیماری سخت درگذشت، به نوعی تاریخ زنده بسکتبال ایران نیز بود. مردی که سال‌های زیادی از عمر شریف خود را صرف اعتلای ورزش بسکتبال ایران کرد و همواره نیز از حاشیه‌ها به دور بود.

در کنار صدایش، اخلاق و نظم ذاتی او همواره باعث شده بود تا این پیشکسوت بزرگ بسکتبال ایران، در دوران اوج خود به افتخارات بسیاری در دوره بازیکنی و مربیگری برسد.

هنوز به خاطر دارم که عنایت‌الله‌خان آتشی در برخی گفت‌وگوهای صمیمانه‌اش می‌گفت: «من نظم در تمرینات و ممارست در بسکتبال را در دوره حضورم در تیم بسکتبال ارتش آموختم و مهارت و مسائل فنی را نیز مدیون سال‌های حضورم در تیم بسکتبال تاج هستم. این دو برای من دو بال پرواز بودند تا در آسمان بسکتبال ایران بتوانم پرواز کنم.»

او درست می‌گفت. شاید به همین خاطر بود که در سال ۱۳۵۲ نام او در فهرست مربیان برجسته ایران قرار گرفت و برای نخستین‌بار مردم، مسابقات NBA را با صدا و گزارش‌های آتشین او شنیدند.

صدای او فقط صدای گزارش یک مسابقه نبود؛ صدای نسلی بود که بسکتبال را با شور و هیجان شناخت، با واژه‌های او عاشق توپ سنگین و نارنجی بسکتبال شد و با تحلیل‌های دقیقش فهمید که این رشته ورزشی فقط یک بازی نیست، بلکه نوعی زندگی است؛ زندگی‌ای مبتنی بر نظم، تلاش، احترام و جنگیدن تا آخرین ثانیه‌ها.

عنایت آتشی برای بسیاری فقط یک مربی یا گزارشگر نبود؛ او معلمی بود که بی‌هیاهو درس می‌داد.

هنوز خاطرم هست که مرحوم محمود مشحون، رئیس وقت فدراسیون بسکتبال، وقتی در اوایل دهه ۸۰ شمسی مرحوم عنایت‌الله آتشی را به عنوان دبیر فدراسیون انتخاب کرده بود، در جریان یکی از مصاحبه‌هایش گفت: «اگر من و امثال من گوشت تن بسکتبال باشیم، عنایت آتشی و امثال او، استخوان‌های این رشته ورزشی هستند و ما باید این ظرفیت را داشته باشیم که از توان فنی و مدیریتی آن‌ها به بهترین نحو استفاده کنیم.»

واقعیت این است که عنایت‌الله آتشی، از زمین‌های معمولی و سالن‌های قدیمی تا روزهای پُر زرق‌ و برق لیگ‌های حرفه‌ای، همیشه یک چیز را حفظ کرد؛ اصالت. همان اصالتی که باعث می‌شد حتی در اوج شهرت، همچنان ساده، متین و بی‌ادعا بماند.

نسل‌های مختلف بسکتبال ایران، مستقیم یا غیرمستقیم، شاگرد مکتب او بودند؛ چه آن‌هایی که زیر نظرش تمرین کردند و چه آن‌هایی که فقط پای حرف‌ها و تحلیل‌هایش نشستند.

امروز بسکتبال ایران یکی از ستون‌های اصلی خود را از دست داده است. مردی که نه فقط در زمین مسابقه، بلکه در حافظه جمعی ورزش ایران نیز جایگاهی ماندگار دارد. رفتن او، شبیه خاموش شدن یکی از صداهای آشنای یک خانه قدیمی است؛ صدایی که شاید دیگر شنیده نشود، اما پژواکش تا سال‌ها در گوش زمان باقی خواهد ماند.

بسکتبال ایران، نام عنایت‌الله آتشی را هیچ‌گاه فراموش نخواهد کرد.

یادداشت مهمان - صادق کرمیان

انتهای پیام