به گزارش ایسنا، زومیت نوشت:
حتی با نگاهی ساده هم میشود فهمید که سیارههای منظومه شمسی تفاوت زیادی با هم دارند؛ بعضی غولهای گازی عظیماند، بعضی کوچک و سنگی، بعضی تقریباً بدون جو هستند و بعضی جوهای خیلی غلیظ و سنگین دارند. بااینحال، اگر بخواهیم فقط یکی را «عجیبترین» بدانیم، جواب قطعی وجود ندارد؛ زیرا هر سیاره به شکلی خاص و غیرعادی است و از نگاه دانشمندان میتواند عجیب به نظر برسد.
برای مثال، زهره اغلب «دوقلوی شیطانی زمین» نامیده میشود. این سیاره در گذشته به اثر گلخانهای مهارنشده دچار و جو آن سرشار از دیاکسید کربن شد. نتیجه، دنیایی با فشاری حدود ۹۰ برابر زمین، دمای بالای ۴۶۰ درجه سانتیگراد و ابرهایی از اسید سولفوریک است. بااینحال، در ارتفاع حدود ۵۰ تا ۶۰ کیلومتری، شرایط دما و فشار تا حدی شبیه سطح زمین میشود؛ هرچند جو سمی و ابرهای اسیدی همچنان مشکل بزرگی هستند. حتی با این وجود، برخی ایدهها مطرح شدهاند که شاید در آینده بتوان در ارتفاعات جو آن سکونتگاههای شناور ایجاد کرد.
در محدودهی بیرونی منظومه شمسی، مشتری نیز از عجیبترین سیارهها است. این غول گازی با جرمی بیش از ۳۰۰ برابر زمین، عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. در لایههای عمیقتر، این گازها به مایعات عجیب و حتی حالتهای فلزی تبدیل میشوند. ساختار داخلی آن برخلاف زمین مرزبندی مشخصی ندارد و هسته آن نیز احتمالاً ترکیبی مبهم از سنگ و فلز است. میدان مغناطیسی بسیار قدرتمند مشتری تا صدها میلیون کیلومتر در فضا گسترده میشود. اگر چشمان ما میتوانستند آن را ببینند، مگنتوسفر مشتری بزرگتر از ماه کامل در آسمان به نظر میرسید!
عطارد هم ویژگیهای بسیار غیرمنتظرهای دارد. این سیاره در کشمکشی گرانشی با خورشید گرفتار است و در نتیجه، در هر دو بار گردش به دور خورشید، سه بار به دور خود میچرخد. این وضعیت باعث پدیدههایی عجیب در طلوع و غروب خورشید میشود؛ بهطوری که در برخی نقاط سطح آن، خورشید ممکن است طلوع کند، سپس غروب کند و دوباره طلوع کند. با وجود نزدیکی شدید به خورشید، در دهانههای قطبی آن، آب یخزده در مناطق کاملاً تاریک و سرد باقی مانده است.
نپتون دورترین سیاره اصلی منظومه شمسی نیز از دید برخی عجیبترین است. این سیاره درمقایسه با زمین، فقط حدود یکهزارم نور خورشید را دریافت میکند، اما بادهایی با سرعت بیش از ۲۲۰۰ کیلومتر در ساعت، یعنی سریعتر از سرعت صوت در آن جریان دارند. نپتون ابتدا بهطور غیرمستقیم از اثرات گرانشیاش بر اورانوس کشف شد. این سیاره حتی پیشتر توسط گالیله دیده شده بود، اما وی آن را بهعنوان جرم سیارهای شناسایی نکرده بود.
مریخ نیز سیارهای مملو از تضاد است. دنیای سرخ محله خورشیدی ما با وجود آنکه تنها یکدهم جرم زمین را دارد، بلندترین کوه و عمیقترین دره منظومه شمسی را در خود جای داده است. سطح آن پوشیده از گرد و غبار اکسید آهن است که باعث رنگ سرخ سیاره میشود، در حالی که در برخی شرایط نوری، آسمان آن میتواند آبی به نظر برسد.
اورانوس تقریباً به پهلو کج شده است و محور چرخش آن حدود ۹۸ درجه انحراف دارد. این وضعیت احتمالاً نتیجه برخوردی عظیم در گذشته دور است. درنتیجه، فصلهای بسیار طولانی در اورانوس رخ میدهد که هرکدام حدود ۲۱ سال زمینی طول میکشند. همچنین میدان مغناطیسی آن نیز از مرکز سیاره فاصله دارد و همین موضوع بر عجیب بودن آن افزوده است.
زحل احتمالاً میتواند زیباترین سیاره منظومه شمسی محسوب شود. نکتهی جالب درمورد ارباب حلقههای منظومه شمسی اینکه چگالی آن از آب کمتر است. یکی از شوخیهای قدیمی در بین طرفداران نجوم میگوی